Δρόμοι της Θεσσαλονίκης

Έχουμε επιβάλλει στην πόλη της Θεσσαλονίκης ένα απάνθρωπο πρόσωπο. Το μεγάλο πλήθος των αυτοκινήτων, τόσο στους δρόμους, όσο και πάνω στα πεζοδρόμια, η συνακόλουθη μόλυνση και τέλος οι απάνθρωπες συμπεριφορές μας ως συνέπεια των παραπάνω, δεν μπορούν παρά να καθιστούν τη «βόλτα» στην πόλη ανάμνηση.

Ωστόσο, η άνοδος της οδού Αγγελάκη, πλάι στα στούντιο των ραδιοφωνικών σταθμών, η θεά των φωτισμένων κάστρων στο φόντο, η περιδιάβαση της οδού Κορομηλά, τα στενά της Λεόντος Σοφού με τις παλιές και ετοιμόρροπες αποθήκες με όλα εκείνα τα μυρωδάτα προϊόντα, η αγορά του Καπάνι αργά το απόγευμα, παραμένουν διαδρομές που εκτιμώ ιδιαίτερα.

Αυτές οι οδοί κρύβουν ένα άλλο άρωμα της πόλης. Ίσως από εκεί κάπου να ανασύρονται μνήμες εφηβικές. Τότε που μαζευόμαστε στα bar της Κορομηλά, στο Tilt και στο Penny Lane’s για μια μπύρα. Τότε που ροκαμπιλάδες και πανκιά μάχονταν για λίγα περισσότερα μέτρα πεζοδρομίου, πάντα υπό το άγρυπνο βλέμμα του αστυφύλακα του οικείου αστυνομικού τμήματος.

Οι τριάντα και κάτι αυτής της πόλης βγάζουν τα μωρά τους βόλτα στην παραλία και πίνουν τον καφέ τους από σπίτι σε σπίτι. Ακούνε τα soundtracks της «Πολίτικης Κουζίνας», διαβάζουν «Το Βήμα» κάθε Κυριακή και δραπετεύουν με τη φωνή του Γιώργου Τούλα κάθημερινά στις 9.00 το πρωί από τον 9.58. Αλήθεια τι το φρέσκο, ποια προοδευτική φωνή υπάρχει στην πόλη;