25 Ιουλίου 1928: γεννιέται η Joyce Mansour

Στις 25 Ιουλίου 1928: γεννιέται η ποιήτρια Joyce Mansour.

28 Μαρτίου 1940: γεννιέται ο Ανδρέας Αγγελάκης

Ο Ανδρέας Αγγελάκης (Πειραιάς, 1940-1991) σπούδασε Ελληνική και Αγγλική Φιλολογία στα Πανεπιστήμια της Αθήνας και του Λονδίνου. Δίδαξε στην Ελλάδα, στην Αμερική και στην Αγγλία. Έγραψε, κυρίως, ποίηση, θέατρο και πεζογραφία. Έχει κάνει, επίσης, πολλές μεταφράσεις (Μπλέικ, Λόρκα, σύγχρονους Αμερικανούς ποιητές κ.ά.).

http://www.poiein.gr/2006/03/17/aianyao-aaaaeueco-1940-1991-dhiethiaoa/

20 Μαρτίου 1931: γεννιέται ο Ντίνος Χριστιανόπουλος

Η ΘΑΛΑΣΣΑ

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.
Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –
μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,
ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα
Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.

(1962)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

- Στο γραφείο γράφετε;

- Οπουδήποτε. Στο δρόμο φερ’ ειπείν είχα κι ένα τευτεράκι και τσάκα τσάκα πίσω από ένα περίπτερο έγραφα. Ένας αληθινός ποιητής δέχεται την έμπνευση οπουδήποτε. Και στο αποχωρητήριο, στην τουαλέτα δηλαδή, κι εκεί αν έρθει, ήρθε, τι να κάνουμε;

" (...) Πιστεύω ότι έχω βοηθήσει και νέους ποιητές που τα ποιήματα τους δεν ήταν καλά. Τους είπα είναι άνοστα, μέτρια, κακά, πως θα τα έλεγα αν δεν είχα μια αγάπη για αυτά τα νέα παιδιά που καταφεύγουν σε μένα που θέλουν από μένα μια καλή κουβέντα ή δυο παρήγορα λόγια. Δεν είναι μόνο η τόλμη προς τους μεγάλους αλλά και η συγκατάβαση προς τους μικρούς που με οδηγεί με μια διάθεση αγάπης να μιλώ αυστηρά. Όσοι με καταλαβαίνουν το παραδέχονται, όσοι δεν καταλαβαίνουν εξοργίζονται."

" (...) Ήμουνα 14 χρονών, παιδί δηλαδή ακόμα, ούτε καν έφηβος και έβγαινε ένα ωραίο παιδικό περιοδικό στην Αθήνα που λεγόταν «Ελληνόπουλο». Αλλά για να σου δημοσιεύσουν συνεργασία, και γω τότε έγραφα, παιδαριώδη ποιήματα αλλά πάντως έγραφα, έπρεπε να έχεις ένα ψευδώνυμο. Μου είπαν λοιπόν «εσύ τι ψευδώνυμο διαλέγεις;» και τότε έτσι στα τυχαία λέω το Χριστιανόπουλο."

Eίναι σύγχρονος Έλληνας ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, εκδότης και βιβλιοκριτικός. Γεννημένος ως Κωνσταντίνος Δημητριάδης, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα στη Θεσσαλονίκη, στις 20 Μαρτίου 1931.

19 Φεβρουαρίου 1988: θάνατος του Ρενέ Σαρ

Η ποίηση ζει από αέναη αϋπνία.
René Char

Ζακμάρ και Ζυλιά

Το «Ζακμάρ και Ζυλιά» είναι ένα πεζό ποίημα που αποτελείται από πέντε στροφές. Η κάθε στροφή (εκτός από την τελευταία) αρχίζει με το ίδιο μοτίβο. Δεσπόζει δηλαδή μια εμμονή η οποία εκφράζεται με την επανάληψη ενός στοιχείου της θνητής φύσης (αντιπροσωπεύεται εδώ από τη λέξη χορτάρι). Από αυτή την εμμονή, το ποίημα αναβλύζει σαν μια ακτίνα μέσα από εικόνες, σαν μέσα από μια νοσταλγική ανάμνηση ενός χαμένου παραδείσου όπου φαίνεται η παρουσία του ανθρώπου και οι ελπίδες του.



Άλλοτε το χορτάρι, την ώρα που οι δρόμοι της γης συμφωνούν στην παρακμή τους, ύψωνε απαλά τους μίσχους του και άναβε το φως του. Οι καβαλάρηδες της μέρας γεννιούνταν στο βλέμμα του έρωτά τους και οι πύργοι των αγαπημένων τους¹ μέτραγαν περισσότερα παράθυρα απ’ όσες μικρές θύελλες φέρνει η άβυσσος.

Άλλοτε το χορτάρι γνώριζε χίλιους κανόνες που με τίποτα δεν έρχονταν σ’ αντίθεση μεταξύ τους. Ήταν ο σωτήρας των βουτηγμένων στα δάκρυα ανθρώπων. Παραμύθιαζε² τα ζώα, έδινε καταφύγιο στη πλάνη. Το εύρος του συγκρινόταν με τον ουρανό που νίκησε το φόβο του χρόνου και ελάττωσε τον πόνο.

Άλλοτε το χορτάρι ήταν καλό για τους τρελούς και εχθρικό στο δήμιο. Συνοδοιπορούσε με την αρχή του παντός. Τα παιχνίδια που επινοούσε είχαν φτερά στο χαμόγελό τους (παιχνίδια ξεχασμένα και πρόσκαιρα). Δεν ήταν σκληρό για κανέναν από αυτούς που έχαναν το δρόμο τους και εύχονταν ποτέ να μην τον ξαναβρούν.

Άλλοτε το χορτάρι είχε αποφανθεί πως η νύχτα αξίζει λιγότερο από την εξουσία της, πως οι πηγές δεν περιπλέκουν χωρίς λόγο την πορεία τους, πως ο σπόρος που πέφτει κάτω βρίσκεται σχεδόν στο ράμφος του πουλιού. Άλλοτε, γη και ουρανός μισούνταν όμως ουρανός και γη ζούσαν.

Η ακατάσβεστη ξηρασία φεύγει. Ο άνθρωπος είναι ένας ξένος για την αυγή. Όμως στην πορεία της ζωής που δεν μπορεί ακόμη κανείς να φανταστεί, υπάρχουν επιθυμίες που πάλλονται, ψίθυροι που αντιμάχονται και παιδιά σώα και αβλαβή που ανακαλύπτουν.

14 Φεβρουαρίου 1884: γεννιέται ο Κώστας Βάρναλης

"(...)

Δε θα σε μάθω να μιλάς
και τ’ άδικο φωνάξεις
ξέρω πως θα 'χεις την καρδιά
τόσο καλή τόσο γλυκή
που μες τα βρόχια της οργής
ταχειά, ταχειά θε να σπαράξεις.
...

Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν
το φως να το σηκώσουν
δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή
απ’ την αλήθεια της σιωπής
χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν
(...)"

Εργάστηκε για χρόνια ως εκπαιδευτικός στη δημόσια μέση εκπαίδευση σε Βουλγαρία και Ελλάδα. Το 1919 έλαβε υποτροφία για μετεκπαίδευση στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γαλλία παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, φιλολογίας, κοινωνιολογίας και αισθητικής.

Ήταν ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. Αλλά και αγαπημένος «δάσκαλος» για μία ολόκληρη γενιά λογοτεχνών. Τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης του Λένιν το 1959.

Ο Κώστας Βάρναλης γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα, στις 14 Φεβρουαρίου 1884.

10 Φεβρουαρίου 1975: θάνατος Νίκου Καββαδία

"Θὰ πάψω πιὰ γιὰ μακρινὰ ταξίδια νὰ μιλῶ
οἱ φίλοι θὰ νομίζουνε πὼς τά ῾χω πιὰ ξεχάσει,
κι ἡ μάνα μου, χαρούμενη, θὰ λέει σ᾿ ὅποιον ρωτᾶ
«Ἦταν μία λόξα νεανική, μὰ τώρα ἔχει περάσει…»..."

Ναι, Νίκος Καββαδίας. Έφυγε μια μέρα σαν σήμερα, στις 10 Φεβρουαρίου 1975.

15 Ιανουαρίου 1902: γεννιέται ο Ναζίμ Χικμέτ

[...] Ο Ναζίμ Χικμέτ βίωνε εντός του την ενότητα της παγκόσμιας κουλτούρας και παρ’ όλες τις ιδιαίτερες προτιμήσεις του, κοινωνικές, ιδεολογικές, δε δεχόταν πρόχειρους διαχωρισμούς του πνευματικού πολιτισμού, σε «ανατολικό» και «δυτικό», σε τυπικά «προοδευτικό» και τυπικά «παρακμιακό», κι έτεινε στην αποκατάσταση ενός ενιαίου ανθρωπιστικού πολιτισμού. Κι η τέχνη του, παρ’ όλα τα καθαρώς εθνικά της στοιχεία, παραμένει, όπως κάθε αληθινή τέχνη, διεθνική – δηλαδή ανθρώπινη, ή όπως λέμε εμφατικότερα: πανανθρώπινη. [...]

~ Ρίτσος, Γ. (1963). Ναζίμ Χικμέτ. Ποιήματα.

Ο Ναζίμ Χικμέτ γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα στη Θεσσαλονίκη, στις 15 Ιανουαρίου 1902.

Το παρακάτω ποίημα του Χικμέτ, σε απόδοση του Γιάννη Ρίτσου, μελοποίησε ο Μάνος Λοΐζος.

13 Ιανουαρίου 1859: γεννιέται ο Κωστής Παλαμάς

" [...]
Είµαστ' εµείς οι αθάνατοι απολίτιστοι·
κι οι Πολιτείες λημέρια των ακάθαρτων,
κι οι Πολιτείες ταμπούρια των κιοτήδων
στη στρούγκα λυσσομάνημα και φαγωμός
λύκων, σκυλιών, προβάτων και τσοπάνηδων
Γιούχα και πάλε γιούχα των πατρίδων!
[...]

Ποιος είσαι που µας σπρώχνεις προς το κάρφωµα
που ανάξιους θα µας έκανε να πίνουµε,
καθώς τώρα τον πίνουµε, τον ήλιο;
Η κούπα µας κρατιέται πάντα ολόγιοµη·
κι αν έχουµε πατρίδα, φτάνει αυτή ώς εκεί
που φτάνει και του ήλιου το βασίλειο.
[...] "

~ Κωστής Παλαμάς, Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου

Ο Κωστής Παλαμάς γεννήθηκε στην Πάτρα μια μέρα σαν σήμερα, στις 13 Ιανουαρίου 1859.

11 Ιανουαρίου 1910: γεννιέται ο Νίκος Καββαδίας

"... Μην με κοιτάς, θα σε θυμίσω εγώ που μ’ είδες:
Στην άμμο απάνω ανάστροφα σ’ είχα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις πυραμίδες."

"Ο Καββαδίας ήταν εξ ορισμού άνθρωπος του πλοίου, της θάλασσας. Τα ποιήματα του είχαν λιγότερο τον χαρακτήρα της Λογοτεχνίας και περισσότερο της Βιογραφίας κάποιου, που ακολουθεί το νήμα, που ξεκινάει από τον Οδυσσέα, δηλαδή τον ταξιδιώτη, ο οποίος εμπλέκεται σε άπειρες περιπέτειες κι διαρκώς επιστρέφει. Τα ποιήματά του έχουν υπόθεση, έχουν δράση, όπως οι μπαλάντες. Δεν είναι μόνο στοχασμός, μελαγχολία, αναπόληση καταστάσεων. Κάθε ποίημα του Καββαδία θα μπορούσε να γίνει μονόπρακτο, ταινία μικρού μήκους ή ντοκιμαντέρ."

~ Δημήτρης Καλοκύρης

Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα, στις 11 Ιανουαρίου 1910.

7 Ιανουαρίου 1944: αυτοκτονία Ν. Λαπαθιώτη

Στις 7 Ιανουαρίου 1944 αυτοκτόνησε με περίστροφο ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νεοσυμβολιστικής και νεορομαντικής σχολής. Ήταν το τελευταίο όπλο που είχε απομείνει από τη συλλογή του πατέρα του που ήταν στρατιωτικός. Όλα τα άλλα τα είχε δώσει λίγο καιρό πριν σε αντάρτες του ΕΛΑΣ.

Σύμφωνα με δική του επιθυμία ο Λαπαθιώτης έμεινε άταφος για τρεις μέρες για το φόβο της νεκροφάνειας. Από ανάλογες φοβίες υπέφεραν οι Πόε και Σοπέν...

Το Ερωτικό είναι ένα από τα ποιήματα του Λαπαθιώτη που έγραψε το 1928 και μελοποίησε πολύ αργότερα ο Νίκος Ξυδάκης. Το ποίημα έχει ακροστιχίδα και σχηματίζει το όνομα «Κώστας Γκίκας», που ήταν η μεγάλη αγάπη του ποιητή.

10 Δεκεμβρίου 1830: γέννηση της Έμιλι Ντίκινσον

Μέχρι τα 25 της η Έμιλι ήταν σαν όλες τις άλλες κοπέλες στα χωριά της Νέας Αγγλίας. Μετά το τέλος του αμερικανικού εμφύλιου απομονώθηκε τόσο πολύ κοινωνικά, ώστε έγινε ένας «τοπικός θρύλος». Το ντύσιμό της, ένα τυπικό βαμβακερό λευκό φόρεμα, ένα ακόμη σημάδι του αναχωρητισμού της, έγινε μύθος. Ήδη από το 1867 μιλούσε στους επισκέπτες της πίσω από μια πόρτα. Τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής της απέφευγε να τους αντικρίσει.

Ένα από τα βασικά γνωρίσματα της ποίησής της είναι η αντισυμβατική χρήση σημείων στίξης (ειδικά παύλες) για την αποσαφήνιση του νοήματος, υποδηλώνοντας τον τόνο.

Οι πιο καλοί μου Γνώριμοι είναι εκείνοι

Που Λόγια δεν αλλάξαμε Μαζί –

Τ’ Άστρα που άγγελαν έλα στην Πόλη

Ποτέ δε Με σκέφτηκαν αγενή

Μόλο που στο Ουράνιο Κάλεσμά του

Δεν το κατόρθωνα ν’ ανταποκριθώ –

Η ακλόνητη – ευλαβική μου Όψη

Αβροφροσύνη τους φαινόταν αρκετή –

Dickinson, E. (2013). Επειδή δεν άντεχα να ζήσω φωναχτά. Ποιήματα και Επιστολές. Μτφρ. Σακελλίου Λ., Γρίβα Α., Μαντά, Φ. Εκδόσεις Gutenberg.

Η Έμιλι Ντίκινσον γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα στις 10 Δεκεμβρίου 1830.

Η Ψυχή διαλέγει τους Ομοίους της

Μετά σφαλνά τη Θύρα

Στη θεϊκή πλειοψηφία της

Άλλον να εισβάλλει δεν αφήνει

Ακλόνητη μετρά τους Ηνιόχους που σταματούν

Στην Ταπεινή της Πύλη

Ακλόνητη ο αυτοκράτωρ το γόνυ κλίνει

Επάνω στο χαλί της

Την ξέρω από μεγάλο έθνος

Διαλέγει Έναν

Μετά τις Βαλβίδες κλείνει της προσοχής της

Σαν Πέτρα

~ Emily Dickinson, 1862, Μετάφραση: Λιάνα Σακελλίου

~~~~~

The soul selects her own society,

Then shuts the door;

On her divine majority

Obtrude no more.

Unmoved, she notes the chariot's pausing

At her low gate;

Unmoved, an emperor is kneeling

Upon her mat.

I've known her from an ample nation

Choose one;

Then close the valves of her attention

Like stone.

8 Δεκεμβρίου 1911: γεννιέται ο Νίκος Γκάτσος

Στις 8 Δεκεμβρίου 1911 γεννήθηκε ο ποιητής, μεταφραστής και στιχουργός Νίκος Γκάτσος.

«[...] Ο Νίκος Γκάτσος «είχε ακούσει τη φωνή». Ενδιαφερότανε για το τυχαίο και την πιθανή αλλ’ ασύλληπτη νομοτέλειά του, όχι μόνο στην ποίηση, αλλά το ίδιο και στη ζωή, στον έρωτα, το παιχνίδι, στα καθημερινά γεγονότα.

Τον τραβούσε η άπειρη συνδυαστική της φαντασίας. Βρισκότανε πέραν από τις προκαταλήψεις, κι ας είχε δημιουργήσει άλλες δικές του, προσωπικές. Πολύ φυσικό να γίνουμε γρήγορα φίλοι. Ανταλλάξαμε βιβλία, ποιήματα, μυστικά.

Μαζί, αργότερα, ιδρύσαμε το πρώτο φιλολογικό καφενείο της γενιάς μας, το «Ηραίον» που το ενισχύσανε αμέσες ο Καραντώνης, ο Σαραντάρης και η πολυθρύλητη παρέα τους. Στις δύο μετά τα μεσάνυχτα, όταν το «Ηραίον» έκλεινε, ολόκληρο εκείνο το μπουλούκι ξεχυνότανε στην παρθένα τότε ακόμη λεωφόρο Φωκίωνος Νέγρη κι άρχιζε τις ατέλειωτες συζητήσεις κάτω από τους ευκάλυπτους, συχνά ως τις τρεις και τέσσερις το πρωί. [...]

Ελύτης, Ο. (2017). Ανοιχτά Τετράδια. Αθήνα: Ίκαρος.

Ο Βασίλης Λέκκας ερμηνεύει το "Αν θυμηθείς τ' όνειρό μου" σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και στίχους Νίκου Γκάτσου.

21 Νοεμβρίου 1998: πεθαίνει ο Νίκος Κατσαρός

"[...] Μπέρδευε τη λογική με την ποίηση. Τη ζωή με τους στίχους. Ήταν αυστηρός με τους βιαστικούς. Ευγενικός με τους λυπημένους και τους φτωχούς.

Δίδασκε μια ζωή μοναχική και τέχνης. Ζωγράφιζε μορφές αγίων, αρχαίων φιλοσόφων με μανδύες ή καπέλα σοφίας. Έπινε τον καφέ του σαν πρίγκηπας, έτρωγε σαν μοναχός, ύψωνε το ποτήρι κι έπινε το κρασί του για να αισθανθεί περισσότερο. [...]"

Αυτά, ανάμεσα σε άλλα, έγραφε λοιπόν ο Γιώργος Χρονάς για τον ποιητή Μιχάλη Κατσαρό που έφυγε στις 21 του Νοέμβρη 1998.

11 Νοεμβρίου: θάνατος του Γιάννη Ρίτσου

« (...) Τότε ο Πέτρος πήρε το λόγο
κι είπε με τη βαθειά του τη φωνή:

Να λείπεις – δεν είναι τίποτα να λείπεις-
αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,
θάσαι για πάντα μέσα σ’ όλα εκείνα
που γι’ αυτά έχεις λείψει,
θάσαι για πάντα, μέσα σ’ όλο τον κόσμο.»

Γιάννης Ρίτσος.
Απόσπασμα από το ποίημα Β΄ από την ποιητική συλλογή «Οι γειτονιές του κόσμου», Κέδρος 1957

Ο Γιάννης Ρίτσος έφυγε από τη ζωή στις 11 Νοεμβρίου 1990.

2 Νοεμβρίου 1911: γέννηση Οδυσσέα Ελύτη

"(...) Αλλά με τις ξόβεργες μπορεί να πιάνεις πουλιά - δεν πιάνεις ποτέ το κελαηδητό τους. Χρειάζεται η άλλη βέργα, της μαγείας, και ποιος μπορεί να την κατασκευάσει αν δε του 'χει από μιας αρχής δοθεί; Καλώς να υπάρχει! Όταν αγγίζει αυτή τα πράγματα - τις λέξεις και τις συζυγίες τους - , η πραγματική νύχτα πέφτει κι ο πραγματικός ήλιος ανεβαίνει και όλες οι τυχόν παρανομίες παύουν ν' αποτελούν μιαν απλή - όπως τις βλέπει ο απλός άνθρωπος - αυθαιρεσία."

Ελύτης, Ο. (1974). Ανοιχτά Χαρτιά. Εκδόσεις Ίκαρος - Ikaros Publishing.

Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε σαν σήμερα: 2 Νοέμβρη 1911.

31 Οκτωβρίου 1888: γέννηση Ναπολέωντα Λαπαθιώτη

Σαν σήμερα, στις 31 Οκτωβρίου 1888, γεννήθηκε ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νεοσυμβολιστικής και νεορομαντικής σχολής.

Πολυσυζητημένος ποιητής και σήμερα, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης ασκεί τη γοητεία του ευαίσθητου αυτόχειρα...

30 Οκτωβρίου 1896: γέννηση Κώστα Καρυωτάκη

Ο Κώστας Καρυωτάκης γεννήθηκε σαν σήμερα στα 1896.

Ποιητής, πεζογράφος, αυτόχειρας. Ήταν φιλάσθενος, πάντα καλοντυμένος και διαρκώς απογοητευμένος.

Το έργο του μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες.

Νηπενθή (νη = μη (+πένθος), νηπενθές = φάρμακο (ναρκωτικό) για τη λύπη, από το ομώνυμο φυτό), αυτά που απομακρύνουν το πένθος, αυτά που απαλλάσσουν από τη θλίψη που δεν προξενούν λύπη, παυσίλυπα.

Ποιητική συλλογή του Κ. Καρυωτάκη που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 1921 με έξοδα του ποιητή. Περιέχει 37 πρωτότυπα ποιήματα και 1 μετάφραση σε πεζό ποιήματος του Μπωντλαίρ. Το πεζό κλείνει ως εξής:

«Κράτησε τα όνειρά σου· οι συνετοί δεν έχουν έτσι ωραία σαν τους τρελούς!»

30 Οκτωβρίου 1988: θάνατος Τάσου Λειβαδίτη

Μοιρολόι της βροχής
βράδυ Κυριακής,
πού πηγαίνεις μοναχός
ούτε πόρτα να μπεις,
πέτρα να σταθείς
κι όπου πας, χλωμό παιδί,
ο καημός σου στη γωνιά
σε καρτερεί.

Παλληκάρι χλωμό
μες στο καπηλειό
απομείναμε οι δυο μας,
ο καημός σου βραχνάς
πάψε να πονάς
η ζωή γοργά περνά
δυο κρασιά, δυο στεναγμοί
κι έχε γεια.

Παλληκάρι χλωμό
σ’ ηύρανε νεκρό
στο παλιό σταυροδρόμι,
μοιρολόι η βροχή
μαύρα π’ αντηχεί
στο καλό, χλωμό παιδί,
σαν τη μάγισσα
σε πήρε η Κυριακή.

Τάσος Λειβαδίτης

«Η νίκη» του Κωστή Παλαμά

Και καθώς τα παιδιά της Ελλάδας έγραφαν σελίδες δόξας και μεγαλείου στις δυσπρόσιτες και χιονισμένες κορυφές της Πίνδου ο Κωστής Παλαμάς συνεπαρμένος απ' τις νίκες έγραψε το τελευταίο του ποίημα με τίτλο: «Η νίκη».

«Παιδιά μου ο πόλεμος,
για σας περνάει θριαμβευτής
των άδικων ο πόλεμος
δεν είν' εκδικητής
είναι ο θυμός της άνοιξης
και της δημιουργίας;
Κι' αν είναι, και στον
πόλεμο μέσα η ζωή θυσία,
ο τάφος είναι πέρασμα
προς την Αθανασία!»

24 Οκτώβρη: βράβευση Γ. Σεφέρη με το βραβείο Νόμπελ

(...) Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα, και τι θα γινόμασταν αν η πνοή μας λιγόστευε;"

Και μερικές γραμμές πιο κάτω:

"Σ’ αυτόν τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται."

Σαν σήμερα, 24 Οκτώβρη 1963, ο Γιώργος Σεφέρης βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα της ομιλίας στην τελετή απονομής στις 10 Δεκεμβρίου 1963.