Οι περισσότεροι πωλητές -τριες είναι άσχετοι -ες με ό,τι πουλάνε. Όταν όμως πρόκειται για εξειδικευμένα προϊόντα, όπως π.χ. εξοπλισμό ορειβασίας, ε, τότε περιμένω επαγγελματισμό, άψογη εξυπηρέτηση και ενημέρωση για την όποια λεπτομέρεια.
Δεν βαφτίζεις προϊόντα κατασκευασμένα στο Ισραήλ να τα λανσάρεις ως αμερικάνικα, ούτε εξοπλισμό και παπούτσια για γυναίκες να τον "δοκιμάζεις" σε άντρα...
Κάτι μου λέει ότι θα κάνω πάλι πολύ καιρό να πατήσω πόδι στα καταστήματά τους... Να' ναι καλά τα Web shops!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εσείς κι εμείς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εσείς κι εμείς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα, Ιουλίου 12, 2010
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 14, 2009
Ληστρικά τα τέλη κυκλοφορίας!
Σας ήρθε η κεραμίδα με τα τέλη κυκλοφορίας; Εμείς ακόμη προσπαθούμε να συνέλθουμε, αλλά χλωμό το βλέπω. Στα σοβαρά τώρα... Θα ακούσουν όσοι μας χαρατσώνουν ποτέ κάποιον σχετικό με την αυτοκίνηση;
Ερωτήματα:
1) Γιατί τιμωρούμε τα πολλά κυβικά;
2) Από πόσα και πάνω θεωρούντια "πολλά" τα κυβικά ενός αυτ/του;
3) Γιατί έχει το αυτοκίνητο αυτής της οικογένειας τόσα κυβικά; Μήπως γιατί 6 άτομα δεν χωράνε σε ένα χιλιοτετρακοσάρι;
4) Εντάξει, έχεις ένα αυτ/το 6ετίας το οποίο περνάει ΚΤΕΟ κλπ. Γιατί πρέπει να τιμωρηθείς επειδή δεν έχεις να αγοράσεις καινούργιο;
5) Γιατί πάλι πρέπει να δώσει λεφτά το αυτοκίνητο, δηλαδή όλοι μας, στο κράτος
6) Είναι δυνατό ένα αυτ/το 3000 κυβικών να ρυπαίνει λιγότερο από ένα 1600 κυβικών. Το εξετάσανε αυτό;
7) Γιατί απαγορεύουν την πετρελαιοκίνηση σε Αθήνα & Θεσσαλονίκη; Οι σύγχρονοι πετρελαιοκινητήρες ρυπαίνουν πολύ λιγότερο από τους βενζινοκινητήρες. Δεν βλέπουν τι γίνεται στην Ευρώπη; Ή μήπως το ότι δεν μπορούν (δεν θέλουν;) να ελέγξουν το λαθρεμπόριο πετρελαίου, οδηγεί σε παρανοϊκές αποφάσεις;
Έλεος πια!
Ερωτήματα:
1) Γιατί τιμωρούμε τα πολλά κυβικά;
2) Από πόσα και πάνω θεωρούντια "πολλά" τα κυβικά ενός αυτ/του;
3) Γιατί έχει το αυτοκίνητο αυτής της οικογένειας τόσα κυβικά; Μήπως γιατί 6 άτομα δεν χωράνε σε ένα χιλιοτετρακοσάρι;
4) Εντάξει, έχεις ένα αυτ/το 6ετίας το οποίο περνάει ΚΤΕΟ κλπ. Γιατί πρέπει να τιμωρηθείς επειδή δεν έχεις να αγοράσεις καινούργιο;
5) Γιατί πάλι πρέπει να δώσει λεφτά το αυτοκίνητο, δηλαδή όλοι μας, στο κράτος
6) Είναι δυνατό ένα αυτ/το 3000 κυβικών να ρυπαίνει λιγότερο από ένα 1600 κυβικών. Το εξετάσανε αυτό;
7) Γιατί απαγορεύουν την πετρελαιοκίνηση σε Αθήνα & Θεσσαλονίκη; Οι σύγχρονοι πετρελαιοκινητήρες ρυπαίνουν πολύ λιγότερο από τους βενζινοκινητήρες. Δεν βλέπουν τι γίνεται στην Ευρώπη; Ή μήπως το ότι δεν μπορούν (δεν θέλουν;) να ελέγξουν το λαθρεμπόριο πετρελαίου, οδηγεί σε παρανοϊκές αποφάσεις;
Έλεος πια!
Τετάρτη, Νοεμβρίου 18, 2009
Καλημέρα με Schiller mit Heppner - Dream of You (live)
Είναι όμορφο να βλέπεις αγαπημένα σου πρόσωπα στο Internet. Ειδικά όταν ξέρεις ότι ακούνε κοινές αγαπημένες μουσικές.
Αποστόλη να είσαι καλά στο Λονδίνο. Με έκανες να νοσταλγήσω την ατμόσφαιρα της αγαπημένης μου πόλης και τους ανθρώπους της.
Αποστόλη να είσαι καλά στο Λονδίνο. Με έκανες να νοσταλγήσω την ατμόσφαιρα της αγαπημένης μου πόλης και τους ανθρώπους της.
Τετάρτη, Νοεμβρίου 11, 2009
Οι Πρέσπες, εμείς και η μηχανή του χρόνου
Σήμερα θυμάμαι με νοσταλγία το πρώτο ταξίδι μας με τη Μαρία στις Πρέσπες. Ήταν Νοέμβρης του 2003, μόλις ένα χρόνο παντρεμένοι, χωρίς παιδιά και όλος ο κόσμος μας ανήκε. Στις αποσκευές μου είχα μια φρεσκοαγορασμένη Canon SLR φωτογραφική μηχανή και τον οδηγό φωτογραφίας του National Geographic. Πειραματιζόμουν με τις γωνίες, το φως και το σαγηνευτικό τοπίο των Πρεσπών. Α, και με την υπομονή της Μαρίας...
Η γοητεία της φωτογραφίας, το μεράκι της καταγραφής εντυπώσεων από ταξίδια και η αγάπη για τον Παγκόσμιο Ιστό, έφεραν τότε το goutas.gr/prespes στον αέρα.
Στις Πρέσπες επιστρέψαμε τρία χρόνια μετά, μαζί με το πρώτο μας παιδί, την Κατερίνα. Θέλω σύντομα να μπορέσουμε να πάμε όλοι μαζί. Και οι έξι της οικογένειας...
Υπομονή...
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 30, 2009
Ωρέέέέ πού πάμε ρέ, ωρέέέέ πού πάμε ρέ
Κι επειδή παρασοβαρέψαμε εδώ μέσα, παραθέτω τηλεφώνημα από μπατσζανάκη:
"Σου έχω ένα βίντεο για το Γιωργάκη σου..."
Ιδού λοιπόν...
"Σου έχω ένα βίντεο για το Γιωργάκη σου..."
Ιδού λοιπόν...
Πέμπτη, Ιουνίου 25, 2009
Μπαμπάδες για όλες τις δουλειές
"Οι νέοι πατέρες γκρεμίζουν το στερεότυπο του «αδιάφορου» για τη φροντίδα των παιδιών", σήμερα στην εφημερίδα "Τα Νέα" και από το ρεπορτάζ της Καρολίνα Παπακώστα.
Σχετικό link: http://goutas.gr/baby-blog/
Σχετικό link: http://goutas.gr/baby-blog/
Πέμπτη, Ιανουαρίου 29, 2009
Καλημέρα με Gil Scott-Heron
Αλήθεια, άλαξε κάτι στα 35 χρόνια που πέρασαν από τότε που ο Gil Scott-Heron ήταν στα πλήκτρα και στα φωνητικά του "The Bottle"; Λατρεύω τους στίχους, τη μουσική και το βίντεο σε αυτό το μοναδικό δείγμα έκφρασης του δημιουργού.
Καλημέρα.
Τετάρτη, Ιανουαρίου 28, 2009
Μάθε παιδί μου για τις γραμματοσειρές
Δεν μπορώ να αντισταθώ στη γοητεία των γραμματοσειρών και των τυπογραφικών στοιχείων. Ψάχνοντας σχετικά έπεσα πάνω στην Εταιρεία Ελληνικών Τυπογραφικών Στοιχείων. Διάβασε σχετικά με τις Κεφαλαιογράμματες Γραμματοσειρές και δες υπέροχα σχεδιασμένα γράμματα. Παράλληλα διάβασε πολύ ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία για την ανάπτυξη και σχεδίαση ελληνικών γραμματοσειρών.
Με συγκίνηση είδα συνδέσμους προς τους δικτυακούς τόπους των διεθνών συνεδρίων τυπογραφίας και οπτικής επικοινωνίας του 2004 και 2002 τους οποίους σχεδίασα και συντήρησα σε συνεργασία με το Μηχανσιμό Εκδόσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και τον τότε διευθυντή τους Κλήμη Μαστορίδη.
Αναδημοσίευση από το blog για τους μαθητές μου.
Με συγκίνηση είδα συνδέσμους προς τους δικτυακούς τόπους των διεθνών συνεδρίων τυπογραφίας και οπτικής επικοινωνίας του 2004 και 2002 τους οποίους σχεδίασα και συντήρησα σε συνεργασία με το Μηχανσιμό Εκδόσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και τον τότε διευθυντή τους Κλήμη Μαστορίδη.
Αναδημοσίευση από το blog για τους μαθητές μου.
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 12, 2008
Σιωπή των αμνών στα σχολεία για τον Αλέξη
Πλησιάζε στο προάυλιο του σχολείου που δίδασκε με κατεβασμένο το κεφάλι. Οι μαθητές τον καλημέριζαν και αυτός κάτι ψέλιζε ανάμεσα στα δόντια του. Φορούσε μαύρα -όλα μαύρα - μετά από πολλά χρόνια, 20 περίπου. Τι διάβολο να τους ζητούσε την 1η ώρα;
-Κύριε τα πλεονεκτήματα των δικτύων είναι...
Σήκωσε το χέρι του.
-Πώς έδρασαν τα δίκτυα των τηλεπικοινωνιών και υπολογιστών στα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα που όλοι βιώνουμε μια βδομάδα τώρα; ρώτησε.
Η αρχική παγωμάρα των 15χρονων μαθητών ξεπεράστηκε γρήγορα. Λάμψεις φάνηκαν στα μάτια, οι κινήσεις των χεριών ζωήρεψαν. Ο καθένας ήθελε να μιλήσει για όσα έβλεπε, είχε διαβάσει, είχε ακούσει.
-Πώς αισθάνεστε; ρώτησε ξανά.
Θλίψη, οργή, μίσος, για το θάνατο ενός συνομίληκου.
-Θα μπορούσε να είναι ένας ή μια από εμάς... Ο αδελφός μας...
-Καταστρέφουν τις περιουσίες των καταστηματαρχών που με τόσο κόπο έκτιζαν μια ζωή
-Η Δήμητρα είχε μιλήσει με τον Αλέξη στο Hi5 όταν άνοιξε το λογαριασμό της
-Μας έστελναν μηνύματα να κατέβουμε στους δρόμους, να φορέσουμε μαύρα
-Όμως κάποιοι έκλεψαν γυαλιά
-Σιγά τα γυαλιά
-Καλά κάναν και τα έσπασαν, αφού δεν τους ακούνε διαφορετικά
-Δεν πάμε καλά
-Να φέρουν αστυνομικούς από την Ιταλία, αφού οι δικοί μας δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα
Απαντήσεις των μαθητών του και εκείνος να ίπταται πάνω από τα κεφάλια τους.
-Κύριε κανείς καθηγητής μας δεν μας μίλησε για το θέμα. Κανείς δεν μας μιλάει για όσα συμβαίνουν στην κοινωνία μας. Όλοι βιάζονται να "βγάλουν την ύλη".
Ποια είναι αυτή η ύλη; αναρωτιόταν. Και πού είναι τόσο βαθιά χωμένη που πρέπει να την βγάλουμε εμείς σώνει και καλά;
Έτσι τα καταντήσαμε τα σχολειά και τα παιδιά μας. Παξιμάδια. Κανείς μας δεν θέλει να ακουμπήσει ζητήματα που έπρεπε να συζητιούνται. Όλοι κρυβόμαστε στο καβούκι μας, όλοι αποφεύγουμε να "εκτεθούμε", να διαφωνήσουμε, να εκφραστούμε, να συνδιαμορφώσουμε και εντέλει να μορφώσουμε, να παράγουμε γνώση.
Αντί να κρατήσουμε τα σχολειά μας ανοικτά για να προβληματιστούμε μαζί με τα παιδιά, τα κλείσαμε με εντολή του υπουργού. Τι κατάντια. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα κλείνουμε τα σχολεία για να επιβάλλουμε τη σιωπή των αμνών...
Παξιμάδια παιδιά. Παξιμάδια μυαλά που το μόνο που τους προσφέρουμε είναι ρήσεις αρχαίων φιλοσόφων περί ελευθερίας σε περιβάλλοντα ανελευθερίας, καμπύλες συναρτήσεων ενός άλλου κόσμου, όταν σε πραγματικές συνθήκες οι αριθμοί δείχνουν την σκληρή πραγματικότητα.
Σαλιαρίζουμε γιορτές Πολυτεχνείων με αποστεωμένους πανηγυρικούς λόγους. Κι όταν έρχεται η ώρα να δείξουμε τι πράγματι θα πει αυτοοργάνωση, κίνημα λαού, οργή, αγανάκτηση, θυμός, κοροϊδία, κρατική βία, ε τότε γινόμαστε οι πλέον φοβικοί, οι άνθρωποι που με τα χέρια στις τσέπες παρακολουθούμε τα επεισόδια. Όπως βλέπουμε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα.
Πως διάβολο καταντήσαμε έτσι, σκεφτόταν όπως έφευγε από την τάξη. Τι εκκωφαντική σιωπή είναι αυτή γύρω μου; Γιατί όλοι φωνάζουν και τίποτα δεν λένε; Εγώ κουφάθηκα; Δεν είμαι καλά, σκεφτόταν εδώ και πολύ καιρό, όμως τώρα το βίωνε.
Το τελευταίο του όνειρο ήταν πόλεμος, φωτιές και καπνοί. Και τα παιδιά του που τα είχαν αρπάξει.
"Πού είναι τα παιδιά;", φώναζε εκείνο το βράδυ, κάθιδρος. Όταν ξαναέκλεινε τα μάτια οι φωτιές του καίγανε ξανά τον ύπνο.
-Κύριε τα πλεονεκτήματα των δικτύων είναι...
Σήκωσε το χέρι του.
-Πώς έδρασαν τα δίκτυα των τηλεπικοινωνιών και υπολογιστών στα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα που όλοι βιώνουμε μια βδομάδα τώρα; ρώτησε.
Η αρχική παγωμάρα των 15χρονων μαθητών ξεπεράστηκε γρήγορα. Λάμψεις φάνηκαν στα μάτια, οι κινήσεις των χεριών ζωήρεψαν. Ο καθένας ήθελε να μιλήσει για όσα έβλεπε, είχε διαβάσει, είχε ακούσει.
-Πώς αισθάνεστε; ρώτησε ξανά.
Θλίψη, οργή, μίσος, για το θάνατο ενός συνομίληκου.
-Θα μπορούσε να είναι ένας ή μια από εμάς... Ο αδελφός μας...
-Καταστρέφουν τις περιουσίες των καταστηματαρχών που με τόσο κόπο έκτιζαν μια ζωή
-Η Δήμητρα είχε μιλήσει με τον Αλέξη στο Hi5 όταν άνοιξε το λογαριασμό της
-Μας έστελναν μηνύματα να κατέβουμε στους δρόμους, να φορέσουμε μαύρα
-Όμως κάποιοι έκλεψαν γυαλιά
-Σιγά τα γυαλιά
-Καλά κάναν και τα έσπασαν, αφού δεν τους ακούνε διαφορετικά
-Δεν πάμε καλά
-Να φέρουν αστυνομικούς από την Ιταλία, αφού οι δικοί μας δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα
Απαντήσεις των μαθητών του και εκείνος να ίπταται πάνω από τα κεφάλια τους.
-Κύριε κανείς καθηγητής μας δεν μας μίλησε για το θέμα. Κανείς δεν μας μιλάει για όσα συμβαίνουν στην κοινωνία μας. Όλοι βιάζονται να "βγάλουν την ύλη".
Ποια είναι αυτή η ύλη; αναρωτιόταν. Και πού είναι τόσο βαθιά χωμένη που πρέπει να την βγάλουμε εμείς σώνει και καλά;
Έτσι τα καταντήσαμε τα σχολειά και τα παιδιά μας. Παξιμάδια. Κανείς μας δεν θέλει να ακουμπήσει ζητήματα που έπρεπε να συζητιούνται. Όλοι κρυβόμαστε στο καβούκι μας, όλοι αποφεύγουμε να "εκτεθούμε", να διαφωνήσουμε, να εκφραστούμε, να συνδιαμορφώσουμε και εντέλει να μορφώσουμε, να παράγουμε γνώση.
Αντί να κρατήσουμε τα σχολειά μας ανοικτά για να προβληματιστούμε μαζί με τα παιδιά, τα κλείσαμε με εντολή του υπουργού. Τι κατάντια. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα κλείνουμε τα σχολεία για να επιβάλλουμε τη σιωπή των αμνών...
Παξιμάδια παιδιά. Παξιμάδια μυαλά που το μόνο που τους προσφέρουμε είναι ρήσεις αρχαίων φιλοσόφων περί ελευθερίας σε περιβάλλοντα ανελευθερίας, καμπύλες συναρτήσεων ενός άλλου κόσμου, όταν σε πραγματικές συνθήκες οι αριθμοί δείχνουν την σκληρή πραγματικότητα.
Σαλιαρίζουμε γιορτές Πολυτεχνείων με αποστεωμένους πανηγυρικούς λόγους. Κι όταν έρχεται η ώρα να δείξουμε τι πράγματι θα πει αυτοοργάνωση, κίνημα λαού, οργή, αγανάκτηση, θυμός, κοροϊδία, κρατική βία, ε τότε γινόμαστε οι πλέον φοβικοί, οι άνθρωποι που με τα χέρια στις τσέπες παρακολουθούμε τα επεισόδια. Όπως βλέπουμε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα.
Πως διάβολο καταντήσαμε έτσι, σκεφτόταν όπως έφευγε από την τάξη. Τι εκκωφαντική σιωπή είναι αυτή γύρω μου; Γιατί όλοι φωνάζουν και τίποτα δεν λένε; Εγώ κουφάθηκα; Δεν είμαι καλά, σκεφτόταν εδώ και πολύ καιρό, όμως τώρα το βίωνε.
Το τελευταίο του όνειρο ήταν πόλεμος, φωτιές και καπνοί. Και τα παιδιά του που τα είχαν αρπάξει.
"Πού είναι τα παιδιά;", φώναζε εκείνο το βράδυ, κάθιδρος. Όταν ξαναέκλεινε τα μάτια οι φωτιές του καίγανε ξανά τον ύπνο.
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 14, 2008
"Δώστε φακελάκι στο γιατρό, παιδιά μου"...
Η γέννηση των παιδιών μας ήταν προγραμματισμένη από καιρό και από εμάς, τους γονείς αλλά και το γιατρό μας, να γίνει σε δημόσιο νοσοκομείο, είτε στο Ιπποκράτειο, είτε στο Παπαγεωργίου. Θέλαμε να είναι το Νοσοκομείο Παπαγεωργίου, γιατί η Μονάδα Εντατικής των Νεογνών είναι δίπλα ακριβώς από τη Μαιευτική. Και, όπως και να το κάνουμε, οι εκγαταστάσεις του Παπαγεωργίου είναι ανθρώπινες σε σχέση με αυτές του Ιπποκρατείου.
Όλον αυτόν τον καιρό που περιμέναμε να γεννήσει η Μαρία, μας την είχανε πέσει γονείς, θειές και θείοι:
Εμείς κάναμε πως δεν ακούγαμε. Αυτή η νοοτροπία και πρακτική μας βρίσκει παντελώς αντίθετους, σε σημείο να μας προκαλεί εμετό.
Αφού είδαν κι απόειδαν και φτάσαμε στην ημέρα της γέννας, μας την ξαναπέσανε οι συγγενείς πολύ χοντρά. Εκεί ζήτησα αυστηρά να κοπεί η ιστορία. Τι δηλαδή, να πάω και να πιάσω το γιατρό και να του πω: "Γιατρέ πάρε τόσα για να κάνεις τη δουλειά σου"; Με τίποτα. Το ίδιο μου είπε και η Μαρία, λίγο πριν την πάρουνε στο χειρουργείο.
Και φυσικά κανένας γιατρός δεν έδειξε κάποια τέτοια πρόθεση. Μάλιστα ο χειρουργός έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την περίπτωσή μας, ήταν φιλικός, προσιτός. Το ίδιο και η αναισθησιολόγος η οποία έδειξε μια καταπληκτική γυναικεία και ανθρώπινη αλληλεγγύη απέναντί μας με αρκετές δόσεις χιούμορ. Δεν θα ξεχάσω τα γαλανά μάτια της πάνω από τη μάσκα, όταν μου ανακοίνωσε ότι όλα πήγαν καλά, και με τα παιδιά και με τη Μαρία...
Τελικά, πολλές από τις σκατοκαταστάσεις τις συντηρούμε εμείς οι ίδιοι. Ας πάψουμε να κατηγορούμε τους άλλους για όσα μίζερα μας συμβαίνουν. Αλλάζοντας τον εαυτό μας, μπορούμε να αλλάξουμε πολλά γύρω μας.
Όλον αυτόν τον καιρό που περιμέναμε να γεννήσει η Μαρία, μας την είχανε πέσει γονείς, θειές και θείοι:
"Να βρείτε ποιος γιατρός θα ξεγεννήσει τη Μαρία και να τον επισκεφτείτε στο ιατρείο του. Να του δώσετε και το δωράκι του"...
Εμείς κάναμε πως δεν ακούγαμε. Αυτή η νοοτροπία και πρακτική μας βρίσκει παντελώς αντίθετους, σε σημείο να μας προκαλεί εμετό.
Αφού είδαν κι απόειδαν και φτάσαμε στην ημέρα της γέννας, μας την ξαναπέσανε οι συγγενείς πολύ χοντρά. Εκεί ζήτησα αυστηρά να κοπεί η ιστορία. Τι δηλαδή, να πάω και να πιάσω το γιατρό και να του πω: "Γιατρέ πάρε τόσα για να κάνεις τη δουλειά σου"; Με τίποτα. Το ίδιο μου είπε και η Μαρία, λίγο πριν την πάρουνε στο χειρουργείο.
Και φυσικά κανένας γιατρός δεν έδειξε κάποια τέτοια πρόθεση. Μάλιστα ο χειρουργός έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την περίπτωσή μας, ήταν φιλικός, προσιτός. Το ίδιο και η αναισθησιολόγος η οποία έδειξε μια καταπληκτική γυναικεία και ανθρώπινη αλληλεγγύη απέναντί μας με αρκετές δόσεις χιούμορ. Δεν θα ξεχάσω τα γαλανά μάτια της πάνω από τη μάσκα, όταν μου ανακοίνωσε ότι όλα πήγαν καλά, και με τα παιδιά και με τη Μαρία...
Τελικά, πολλές από τις σκατοκαταστάσεις τις συντηρούμε εμείς οι ίδιοι. Ας πάψουμε να κατηγορούμε τους άλλους για όσα μίζερα μας συμβαίνουν. Αλλάζοντας τον εαυτό μας, μπορούμε να αλλάξουμε πολλά γύρω μας.
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 08, 2008
Γεννήθηκαν τα τρίδυμά μας!
Μετά από 35 βδομάδες, μόλις χθες το μεσημέρι σκάσανε μύτη στο δύσκολό μας κόσμο, τρεις (3) υπέροχες φατσούλες. Με πολύ καλό βάρος για τρίδυμα και κανέναν πρόβλημα βρίσκονται στη εντατική μονάδα νεογνών του Παπαγεωργίου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης.
Ήταν 35 βδομάδες που μας κράτησαν τη Μαρία κι εμένα στην τσίτα. Πήγαμε κόντρα σε πολλά προγνωστικά, βάλαμε φρένο σε πολλές κακές προβλέψεις, ρίξαμε τη ζαριά, προσευχηθήκαμε πολύ - ναι, εγώ το γράφω αυτό.
Κι όλα πήγαν καλά. Ανέλπιστα καλά. Όπως γράφει κι ο φίλος μου ο Argos στο thess.gr, "καλύπτουμε το κενό στον τομέα της επιβίωσης της ανθρωπότητας"... O Argos ήταν ο μόνος blogger που το γνώριζε εδώ και πολλούς μήνες και τον ευχαριστώ που το κράτησε off the web.
Θέλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου όλες και όλους όσοι 35 βδομάδες μας στήριξαν ψυχολογικά. Ο καλός λόγος όλων ήταν ένα βάλσαμο. Θα ήταν άστοχο αυτή τη στιγμή με την κούραση και υπερένταση που έχω να τους μνημονεύσω γιατί σίγουρα κάποια ή κάποιον θα ξεχάσω... Επίσης θερμές ευχαριστίες σε όλες και όλους που έστειλαν SMS και emails, τηλεφώνησαν και στείλανε λουλούδια. Παιδιά μας συγκινείτε!
Όσο για το baby-blog, δεν θα μετονομαστεί σε babies-blog ή triplets-blog :) Απλά θα προσθέσω το tag τρίδυμα... Θα συνεχίσουμε από το ίδιο blog να γράφουμε, όταν ο χρόνος μας το επιτρέπει για τις νέες εμπειρίες μας. Όπως και να έχει το θέμα, το να μεγαλώνεις 4 παιδιά στις μέρες μας από μόνο του είναι αρκετό. Όταν τα τρία από αυτά έχουν και την ίδια ημερομηνία γέννησης, ε, τότε έχεις πολλά να γράψεις...
Στο επαναγφράφειν, επαναδιαβάζειν και επανασχολιάζειν...
Υ.Γ. Αλήθεια, πόσες χιλιάδες πάνες θα χρειαστεί να αλλάξουμε;
Ήταν 35 βδομάδες που μας κράτησαν τη Μαρία κι εμένα στην τσίτα. Πήγαμε κόντρα σε πολλά προγνωστικά, βάλαμε φρένο σε πολλές κακές προβλέψεις, ρίξαμε τη ζαριά, προσευχηθήκαμε πολύ - ναι, εγώ το γράφω αυτό.
Κι όλα πήγαν καλά. Ανέλπιστα καλά. Όπως γράφει κι ο φίλος μου ο Argos στο thess.gr, "καλύπτουμε το κενό στον τομέα της επιβίωσης της ανθρωπότητας"... O Argos ήταν ο μόνος blogger που το γνώριζε εδώ και πολλούς μήνες και τον ευχαριστώ που το κράτησε off the web.
Θέλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου όλες και όλους όσοι 35 βδομάδες μας στήριξαν ψυχολογικά. Ο καλός λόγος όλων ήταν ένα βάλσαμο. Θα ήταν άστοχο αυτή τη στιγμή με την κούραση και υπερένταση που έχω να τους μνημονεύσω γιατί σίγουρα κάποια ή κάποιον θα ξεχάσω... Επίσης θερμές ευχαριστίες σε όλες και όλους που έστειλαν SMS και emails, τηλεφώνησαν και στείλανε λουλούδια. Παιδιά μας συγκινείτε!
Όσο για το baby-blog, δεν θα μετονομαστεί σε babies-blog ή triplets-blog :) Απλά θα προσθέσω το tag τρίδυμα... Θα συνεχίσουμε από το ίδιο blog να γράφουμε, όταν ο χρόνος μας το επιτρέπει για τις νέες εμπειρίες μας. Όπως και να έχει το θέμα, το να μεγαλώνεις 4 παιδιά στις μέρες μας από μόνο του είναι αρκετό. Όταν τα τρία από αυτά έχουν και την ίδια ημερομηνία γέννησης, ε, τότε έχεις πολλά να γράψεις...
Στο επαναγφράφειν, επαναδιαβάζειν και επανασχολιάζειν...
Υ.Γ. Αλήθεια, πόσες χιλιάδες πάνες θα χρειαστεί να αλλάξουμε;
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 06, 2008
50 Έλληνες blogger πάνε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Καραβάνι 50 Ελλήνων και Ελληνίδων blogger πάει στις Βρυξέλες από αυτήν την Κυριακή μέχρι και την Τρίτη.
Ποιούς θα συναντήσουν:
Τί θα συζητηθεί:
Ποιοί πάνε ... http://ndigital.in.gr/tech/greek-bloggers. Συμμετέχουν πολύ καλοί "διαδικτυακοί" φίλοι, ανάμεσα στους οποίους ο Αστέρης Μασούρας και ο Άγγελος Μάρκου. Αρνήθηκα την πρόσκληση να συμμετάσχω στην ομάδα των 50 bloggers. Βλέπετε τις ημερομηνίες αυτές διάλεξε ο... πελαργός για να μας αφήσει τα νέα μέλη της οικογένειας!
Το ταξίδι έγινε πραγματικότητα χάρη στην πρόσκληση δύο ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ, της κ. Μαίρης Ματσούκα και του κ. Σταύρου Λαμπρινίδη.
Ποιούς θα συναντήσουν:
- Την Επιτροπή Ελευθεριών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
- Τον κ. Σταύρο Δήμα Επίτροπο για το Περιβάλλον
- Τον κ. J. Barrot Επίτροπο Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων και,
- Την κ. McGreevy Επίτροπο Εσωτερικής Aγοράς
Τί θα συζητηθεί:
- H προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών
- Η επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και,
- η προστασία των καταναλωτών στο Internet
Ποιοί πάνε ... http://ndigital.in.gr/tech/greek-bloggers. Συμμετέχουν πολύ καλοί "διαδικτυακοί" φίλοι, ανάμεσα στους οποίους ο Αστέρης Μασούρας και ο Άγγελος Μάρκου. Αρνήθηκα την πρόσκληση να συμμετάσχω στην ομάδα των 50 bloggers. Βλέπετε τις ημερομηνίες αυτές διάλεξε ο... πελαργός για να μας αφήσει τα νέα μέλη της οικογένειας!
Το ταξίδι έγινε πραγματικότητα χάρη στην πρόσκληση δύο ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ, της κ. Μαίρης Ματσούκα και του κ. Σταύρου Λαμπρινίδη.
Πέμπτη, Αυγούστου 21, 2008
CMR with all my ΒikeRespect!
Κατάφερα σήμερα να πάω στο CMR που διοργανώνουν σε εβδομαδιαία βάση στη Θεσσαλονίκη οι φίλοι του BikeRespect.gr. Βρεθήκαμε περί τους 65 ανθρώπους που αγαπάνε το ποδήλατο, τη Θεσσαλονίκη και που πιστεύουν ότι αυτή η πόλη μπορεί και της αξίζει να γίνει περισσότερο βιώσιμη από ό,τι έχει καταντήσει.
Το ραντεβού της Τετάρτης δίνεται στο Λευκό Πύργο. Αρχηγός είναι ο Gareth ο οποίος οδηγεί και το Ταξίλατο. Σήμερα οι "πελάτες" ήταν δυο γλυκά πιτσιρίκια που οι περισσότεροι φωτογραφίσαμε.
Η ποδηλατοδρομία ξεκινά από το Λευκό Πύργο συνοδευόμενη από περιπολικό και μοτοσυκλέτες της Αστυνομίας. Καταλαμβάνουμε μια λωρίδα του δρόμου και ποδηλατούμε ανά δύο. Ακολουθούμε χαλαρά μια διαδρομή περίπου 50 λεπτών.
Ποδοδηλατούμε μέχρι την αρχή της Καλαμαριάς παραλιακά, ανεβαίνουμε από το δρόμο της Νομαρχίας και στρίβουμε στην Βασιλίσσης Όλγας. Μπαίνουμε στην Τσιμισκή και στρίβουμε στην Αγία Σοφίας. Από τη Λεωφόρο Νίκης καταλήγουμε στο Λευκό Πύργο.
Ευχαριστήθηκα τη βόλτα και την καλή παρέα του Γιάννη, της Μαρίας, του Gareth και κάμποσων ακόμη που πιάσαμε την κουβέντα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εκδήλωση.
Θα μου μείνει το σύνθημα γραμμένο στην πλάτη μιας σχετικά μεγάλης σε ηλικία ποδηλάτισσας: "Γιαγιά με κοτσίδα". Έβγαλε τη διαδρομή στο χαλαρό και απέδειξε ότι το χιούμορ είναι σημαντικότερο από τα χρόνια. Από το ταίρι της έμαθα για τους "Φίλους του Ποδηλάτου Θεσσαλονίκη" στο facebook.
Σας περιμένουμε κάθε Δευτέρα στην Αριστοτέλους και κάθε Τετάρτη στο Λευκό Πύργο. Εγγραφείτε στο BikeRespect.gr για να λαμβέντε newsletters με αλλαγές της ώρας συνάντησης κατά το φθινόπωρο.
Καλές βόλτες!
P.S. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο δεν μπορώ να ανεβάσω το κείμενο και τις φωτογραφίες στο thess.gr.
Πέμπτη, Ιουλίου 24, 2008
Άντε, καλοτάξιδο το Victeam!
Μετά από αρκετό ψάξιμο και σε ποδηλατάδικα και στο Internet, αγόρασα χθες το απόγευμα ποδήλατο! Θα είναι το 4ο ή 5ο ποδήλατο που θα καβαλάω από όσα θυμάμαι.
Επισκέφτηκα χθες το απόγευμα τον Ποδηλάτη του Ελευθερίου - Κορδελιού και γνώρισα τον Μπάμπη και τα υπόλοιπα παιδιά. Η εξυπηρέτηση ήταν φιλική και αμέσως αισθάνθηκα ότι τους γνώριζα όλους από καιρό.
Σημαντικό ήταν ότι στο μαγαζί βρέθηκα με τον Πέτρο (planet), άνθρωπος με αστείρευτες γνώσεις πάνω στο θέμα του ποδηλάτου που χαίρεται να μοιράζεται απλόχερα. Χωρίς αυτόν δεν νομίζω να έφευγα από το μαγαζί με ποδήλατο.
Τελικά αξίζει πράγματι να καβαλήσεις το ποδήλατο και να σου μετρήσουν ύψος και άλλα σημεία στο σώμα για να ρυθμίσουν σωστά τιμόνι, λαιμό κλπ. Στη δική μου περίπτωση στην αρχή το μέγεθος που το ύψος μου έδειχνε ήταν το 45άρι στο Fidusa. Μετά τις μετρήσεις και τη δοκιμή καταλήξαν στο 47άρι, λόγω ψηλού καβάλου :-)
Από τον Πέτρο και τον Μπάμπη έμαθα για τη σημασία της σέλας και ήταν το μόνο που άλλαξα στο Victeam, κύρια γιατί νομίζω ότι ήδη έρχεται με καλά στοιχεία πάνω του και γιατί ήδη είχα ξεφύγει σε χρήματα και με την αγορά κράνος και φώτων.
Ξεκίνησα από Ελευθέριο Κορδελιό για Πυλαία με το ποδήλατο. Λίγο μετά στο δρόμο με έπιασε το μπουρίνι και έγινα μουσκίδι. Το Victeam συμπεριφέρθηκε άψογα κι εγώ το ευχαριστήθηκα.
Και πάλι 1000 ευχαριστώ σε σένα Πέτρο κι ελπίζω να τα ξαναπούμε από κοντά. Τουλάχιστον στο forum θα ρωτάω συχνά πυκνά πλέον.
Πέμπτη, Ιουλίου 10, 2008
Μην μιλάτε στο μεγαλογιατρό
Ανοργανωσιά, απειθαρχία, έλλειψη σεβασμού απέναντι στο έργο και σκοπό που μόνοι τους αποφάσισαν να υπηρετήσουν, προσωπικό βόλεμα και υπεροψία χαρακτηρίζουν την μεγάλη πλειοψηφία των "μεγαλογιατρών" εντός των δημόσιων νοσοκομείων.
Τόλμα να περάσεις την πόρτα του γραφείου κάποιου καθηγητή πανεπιστημιακής κλινικής και θα συναντήσεις, αν τον βρεις στη θέση του, έναν παγερό στην καλύτερη των περιπτώσεων, έως έναν εχθρικό άθρωπο που γνωρίζει καλά να κρατά σε απόσταση το μέσο ασθενή.
Αν αρθρώσεις ένα επιχείρημα, τότε σε κοιτά στα μάτια σαν ροφός, μην πιστεύοντας ότι και άλλοι, πέρα από αυτόν, γνωρίζουν την επαγωγική διαδικασία της σκέψης και το χειρισμό της ελληνικής γλώσσας.
Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τους πανεπιστημιακούς γιατρούς ως προς τα ωράριά τους, σύμφωνα με όσα θα σου πει ο καθηγητής απευθυνόμενος σε σένα πάντα σε έναν ενικό που δεν χρησιμοποιείται για να σας φέρει κοντά ως συνομιλητές, αλλά για να σε στείλει στα τάρταρα, εκεί που εσύ ανήκεις ως πόπολο και μακρυά από εκεί που ανήκει εκείνος, μια άλλη, ανώτερη ράτσα ανθρώπου.
Όταν θα στριμωχτεί λεκτικά στη γωνία, θα κλείσει την πόρτα του και θα σε παραπέμψει στη γραμματέα του, μια σφιχτόκωλη βολεμένη κυράτσα που παίζει πασιέντζες στον υπολογιστή της, όταν δεν στρώνει το σαντρέ μαλλί της. Έχει ενστερνιστεί τις θέσεις του αφεντικού της περί ανωτερότητας του και μάλιστα, κατά ένα περίεργο τρόπο, αποφάσισε ότι λόγω θέσης, έχει κλήρονομήσει και η ίδια αυτήν την διαφορετικότητα του DNA. Θα σου ζητήσει να μην τη συγχίσεις, θα σου δηλώσει ότι για το αίτημά σου δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό, θα δηλώσει άγνοια για το ποιος είναι ο προϊστάμένός της και θα σου ζητήσει ευγενικά να περάσεις έξω.
Τώρα εσύ, που κάθε μέρα σκέφτεσαι τι μαλάκας υπήρξες που επέστρεψες σε αυτόν τον σκατότοπο 10 χρόνια πριν με όνειρα και όρεξη για προσφορά, δεν έχεις σε τίποτα να ορμήξεις και να γίνεις θέμα στα κανάλια. Όμως κι εκεί, θα παίξεις για λίγα λεπτά, ανάμεσα σε "ρεπορτάζ του κώλου" ξέρεις, αυτά που δείχνουν ενόψει καύσωνα και εκείνο που δείχνει ότι οκτώ στους δέκα Ελληνες πιστεύουν ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν δυσκολότερη ζωή.
Τόλμα να περάσεις την πόρτα του γραφείου κάποιου καθηγητή πανεπιστημιακής κλινικής και θα συναντήσεις, αν τον βρεις στη θέση του, έναν παγερό στην καλύτερη των περιπτώσεων, έως έναν εχθρικό άθρωπο που γνωρίζει καλά να κρατά σε απόσταση το μέσο ασθενή.
Αν αρθρώσεις ένα επιχείρημα, τότε σε κοιτά στα μάτια σαν ροφός, μην πιστεύοντας ότι και άλλοι, πέρα από αυτόν, γνωρίζουν την επαγωγική διαδικασία της σκέψης και το χειρισμό της ελληνικής γλώσσας.
Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τους πανεπιστημιακούς γιατρούς ως προς τα ωράριά τους, σύμφωνα με όσα θα σου πει ο καθηγητής απευθυνόμενος σε σένα πάντα σε έναν ενικό που δεν χρησιμοποιείται για να σας φέρει κοντά ως συνομιλητές, αλλά για να σε στείλει στα τάρταρα, εκεί που εσύ ανήκεις ως πόπολο και μακρυά από εκεί που ανήκει εκείνος, μια άλλη, ανώτερη ράτσα ανθρώπου.
Όταν θα στριμωχτεί λεκτικά στη γωνία, θα κλείσει την πόρτα του και θα σε παραπέμψει στη γραμματέα του, μια σφιχτόκωλη βολεμένη κυράτσα που παίζει πασιέντζες στον υπολογιστή της, όταν δεν στρώνει το σαντρέ μαλλί της. Έχει ενστερνιστεί τις θέσεις του αφεντικού της περί ανωτερότητας του και μάλιστα, κατά ένα περίεργο τρόπο, αποφάσισε ότι λόγω θέσης, έχει κλήρονομήσει και η ίδια αυτήν την διαφορετικότητα του DNA. Θα σου ζητήσει να μην τη συγχίσεις, θα σου δηλώσει ότι για το αίτημά σου δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό, θα δηλώσει άγνοια για το ποιος είναι ο προϊστάμένός της και θα σου ζητήσει ευγενικά να περάσεις έξω.
Τώρα εσύ, που κάθε μέρα σκέφτεσαι τι μαλάκας υπήρξες που επέστρεψες σε αυτόν τον σκατότοπο 10 χρόνια πριν με όνειρα και όρεξη για προσφορά, δεν έχεις σε τίποτα να ορμήξεις και να γίνεις θέμα στα κανάλια. Όμως κι εκεί, θα παίξεις για λίγα λεπτά, ανάμεσα σε "ρεπορτάζ του κώλου" ξέρεις, αυτά που δείχνουν ενόψει καύσωνα και εκείνο που δείχνει ότι οκτώ στους δέκα Ελληνες πιστεύουν ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν δυσκολότερη ζωή.
Παρασκευή, Μαΐου 09, 2008
Το Ubuntu είναι εδώ
Το Ubuntu 8.04 - Hardy Heron: ο Σκληραγωγημένος Ερωδιός, είναι πλέον το λειτουργικό σύστημα (Linux) που στρογγυλοκάθησε στην καρδιά μου και στο σκληρό δίσκο του υπολογιστή μας. Έρχεται με ένα σωρό καλούδια και με μια απίστευτη ευκολία στην εγκατάσταση και διαχείρισή του. Όσο περισσότερο το εξερευνώ, τόσο με κατακτά με την απλότητα, τη μοναδική σχεδίαση και στοιβαρότητά του. Α, και με απομακρύνει από τα Windows...
Τα forums της κοινότητας που το υποστηρίζει μου έλυσαν τα χέρια σε κάποια θέματα που είχα απορίες. Η φιλοσοφία και ιδεολογία πίσω από το Ubuntu και το Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα και το Ελεύθερο Λογισμικό με έχουν συνεπάρει. Η γυναίκα μου θεωρεί ότι βρίσκομαι σε μια μόνιμη παράκρουση με το θέμα τις τελευταίες 15 μέρες... Κάθε πρωί με βρίσκει με τον καφέ στο χέρι να της ανακοινώνω το ένα καλό μετά το άλλο. Τόσο που και η ίδια σταμάτησε να boot-άρει από το δίσκο με τα Windows και να χρησιμοποιεί το Ubuntu.
Το συινστώ ανεπιφύλακτα και για τις εκπαιδευτικές εφαρμογές τις οποίες μπορείτε να το συνοδεύσετε. Mε τα προγράμματα του GCompris για παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορείτε να καθοδηγήσετε τα βλαστάρια σας να μάθουν από το να χειρίζονται το ποντίκι και να ζωγραφίσουν, μέχρι να παίξουν παιχνίδια μνήμης αναγνώρισης εικόνων και ήχων. Η δική μας Κατερίνα λατρεύει τον πιγκουίνο Tux και το πρόγραμμα ζωγραφικής TuxPaint.
Τολμήστε λοιπόν. Κρατήστε τον παλιό σας δίσκο, πάρτε ένα αντίγραφο ασφαλείας και αφήστε το πνεύμα του Ubuntu να σας κατακτήσει. Είναι περισσότερο απλό από όσο νομίζετε!
Πέμπτη, Απριλίου 24, 2008
Ο Ιησούς ως ήρωας της αγάπης
Όσο και να διαφέρουν οι αντιλήψεις, μια είναι η πίστη που καθορίζει όλους τους κλάδους του Χριστιανισμού: η πίστη ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Σωτήρας, που έδωσε τη ζωή του από αγάπη για τους συνανθρώπους του. Ήταν ο ήρωας της αγάπης, ένας ήρωας χωρίς εξουσία, που δε χρησιμοποιούσε βία, που δεν ήθελε να κυβερνάει, που δεν ήθελε να έχει τίποτα. Ήταν ένας ήρωας που ήθελε να είναι, να δίνει, να μοιράζεται.
Αυτές οι ιδιότητες άρεσαν πολύ στους φτωχούς Ρωμαίους, αλλά και σε μερικούς πλούσιους, που πνίγονταν μέσα στον εγωκεντρισμό τους. Ο Ιησούς μιλούσε στις καρδιές των ανθρώπων, αν και από τη μεριά της η διανόηση τον θεωρούσε το λιγότερο αφελή. Αυτή η πίστη στον ήρωα της αγάπης κέρδισε χιλιάδες οπαδούς. Πολλοί από αυτούς άλλαξαν τον τρόπο της ζωής τους ή έγιναν μάρτυρες οι ίδιοι.
Από το βιβλίο του Έριχ Φρομ "Να Έχεις ή να Είσαι;".
Με αυτό και μερικά ακόμη φιλοσφικά κείμενα στις αποσκευές, ξεκινάμε το ταξίδι με λαχτάρα να σκεφτούμε, να ενδοσκοπήσουμε και να συνεχίσουμε το δύσκολο δρόμο προς τα εμπρός ως Άνθρωποι που μαθαίνουν καθημερινά να Είμαστε και όχι να Έχουμε. Αλλά και με τη λαχτάρα να χαρούμε τη φύση, τη συντροφιά αγαπημένων προσώπων, τα λόγια και τις ιστορίες τους. Να χαρούμε αυτό που Είμαστε και όχι αυτό που έχουμε. Να χαρούμε τη στιγμή που περικλείει την αιωνιότητα. Την αλήθεια που δεν είναι η άκρη του νήματος, αλλά το νήμα το ίδιο.
Καλή Ανάσταση σε όλες και όλους.
Πέμπτη, Απριλίου 17, 2008
Βρήκα
Περπάταγα στο δάσος
Ολομόναχος,
Δε γύρευα τίποτα,
Μονάχα αυτό που σκεφτόμουν.
Είδα στη σκιά
Ένα μικρό λουλούδι να φυτρώνει,
Λαμπερό σαν αστέρι
Σαν όμορφα μάτια.
Ήθελα να το κόψω
Μα μου είπε γλυκά:
Για να μαραθώ
Πρέπει να με κόψεις;
Το ξέχωσα
Με όλη του τη ρίζα,
Το πήγα στον κήπο
Του όμορφου σπιτιού.
Το φύτεψα ξανά
Σε μια ήσυχη γωνιά,
Τώρα όλο και μεγαλώνει
Όλο και ανθίζει.
Goethe
Όταν το μυαλό καίγεται να μάθει, να ξεχωρίσει και να βιώσει τη διαφορά μεταξύ του να έχεις και του να είσαι. "Με το είναι αναφέρομαι σε εκείνον τον τρόπο ύπαρξης όπου κάποιος ούτε έχει κάτι ούτε αποζητάει με απληστία να έχει, αλλά είναι χαρούμενος, χρησιμοποιεί παραγωγικά τα ιδιαίτερα χαρίσματά του και γίνεται ένα με τον κόσμο."
Έριχ Φρομμ - Να Έχεις ή να Είσαι;
Ολομόναχος,
Δε γύρευα τίποτα,
Μονάχα αυτό που σκεφτόμουν.
Είδα στη σκιά
Ένα μικρό λουλούδι να φυτρώνει,
Λαμπερό σαν αστέρι
Σαν όμορφα μάτια.
Ήθελα να το κόψω
Μα μου είπε γλυκά:
Για να μαραθώ
Πρέπει να με κόψεις;
Το ξέχωσα
Με όλη του τη ρίζα,
Το πήγα στον κήπο
Του όμορφου σπιτιού.
Το φύτεψα ξανά
Σε μια ήσυχη γωνιά,
Τώρα όλο και μεγαλώνει
Όλο και ανθίζει.
Goethe
Όταν το μυαλό καίγεται να μάθει, να ξεχωρίσει και να βιώσει τη διαφορά μεταξύ του να έχεις και του να είσαι. "Με το είναι αναφέρομαι σε εκείνον τον τρόπο ύπαρξης όπου κάποιος ούτε έχει κάτι ούτε αποζητάει με απληστία να έχει, αλλά είναι χαρούμενος, χρησιμοποιεί παραγωγικά τα ιδιαίτερα χαρίσματά του και γίνεται ένα με τον κόσμο."
Έριχ Φρομμ - Να Έχεις ή να Είσαι;
Τρίτη, Απριλίου 01, 2008
We did it our way
Σήμερα είναι από εκείνες τις, σπάνιες η αλήθεια είναι, ημέρες που κοιτάζω τον κόσμο στα μάτια. Και λάμπω που υπάρχουμε, που ζούμε. Έχω να πω έναν καλό λόγο για ό,τι συμβαίνει γύρω μου, για όλες τις φατσούλες που με περιτριγυρίζουν. Αισθάνομαι τη λύτρωση της απόφασης που πήραμε με τη γυναίκα μου και που βασίζεται σε αυτό που είμαστε. Όχι αυτό που θα ήθελαν άλλοι να είμαστε.
Δεν ξέρω την έκβαση της απόφασής μας. Κανείς δεν την ξέρει. Όμως τολμήσαμε μαζί και πήραμε τα ρίσκα. Και αισθάνομαι την ηδονή, την έκσταση της ελευθερίας μας. Αναπνέω και τα πνευμόνια μου πάνε να σκάσουνε από λευτεριά.
Καλημέρα σε όλους και να είστε καλά
And now, the end is here
And so I face the final curtain
My friend, I'll say it clear
I'll state my case, of which I'm certain
I've lived a life that's full
I traveled each and ev'ry highway
And more, much more than this, I did it my way
Regrets, I've had a few
But then again, too few to mention
I did what I had to do and saw it through without exemption
I planned each charted course, each careful step along the byway
And more, much more than this, I did it my way
Yes, there were times, I'm sure you knew
When I bit off more than I could chew
But through it all, when there was doubt
I ate it up and spit it out
I faced it all and I stood tall and did it my way
I've loved, I've laughed and cried
I've had my fill, my share of losing
And now, as tears subside, I find it all so amusing
To think I did all that
And may I say, not in a shy way,
"Oh, no, oh, no, not me, I did it my way"
For what is a man, what has he got?
If not himself, then he has naught
To say the things he truly feels and not the words of one who kneels
The record shows I took the blows and did it my way!
Δεν ξέρω την έκβαση της απόφασής μας. Κανείς δεν την ξέρει. Όμως τολμήσαμε μαζί και πήραμε τα ρίσκα. Και αισθάνομαι την ηδονή, την έκσταση της ελευθερίας μας. Αναπνέω και τα πνευμόνια μου πάνε να σκάσουνε από λευτεριά.
Καλημέρα σε όλους και να είστε καλά
And now, the end is here
And so I face the final curtain
My friend, I'll say it clear
I'll state my case, of which I'm certain
I've lived a life that's full
I traveled each and ev'ry highway
And more, much more than this, I did it my way
Regrets, I've had a few
But then again, too few to mention
I did what I had to do and saw it through without exemption
I planned each charted course, each careful step along the byway
And more, much more than this, I did it my way
Yes, there were times, I'm sure you knew
When I bit off more than I could chew
But through it all, when there was doubt
I ate it up and spit it out
I faced it all and I stood tall and did it my way
I've loved, I've laughed and cried
I've had my fill, my share of losing
And now, as tears subside, I find it all so amusing
To think I did all that
And may I say, not in a shy way,
"Oh, no, oh, no, not me, I did it my way"
For what is a man, what has he got?
If not himself, then he has naught
To say the things he truly feels and not the words of one who kneels
The record shows I took the blows and did it my way!
Τρίτη, Μαρτίου 25, 2008
"Δωμάτιο με Θέα" στην ανοησία
Είναι απίστευτο το πόσο δεν μπορείς να διαφέρεις ορισμένες φορές. Πόσο υποτακτικά πρέπει να αποτελείς μέλος αγέλης. Πόσο ανόητα σκληρά μπορούν να φερθούν οι αδύναμοι.
Μαζί με τη γυναίκα μου είχαμε να επισκεφτούμε το καφέ "Δωμάτιο με Θέα" της Θεσσαλονίκης περίπου... 8 χρόνια. Από τότε που ακόμη φλερτάραμε κοιτώντας το Θερμαϊκό από τα μεγάλα παράθυρα στον 5ο όροφο στο Ολύμπιον.
Σπάνια πια μας φέρνει ο δρόμος μαζί στο κέντρο της πόλης και είπαμε να θυμηθούμε εκείνη την πρώτη φορά. Ανεβήκαμε στον 5ο μέσα και κατεβήκαμε τις σκάλες για να βρεθούμε μόνοι μας σε ένα χώρο που λουζόταν στον απογευματινό ήλιο. Σε ένα δωμάτιο με θέα μια ρομαντική πλατεία Αριστοτέλους. Καθήσαμε και περιμέναμε. Και περιμέναμε...
Όταν ανέβηκα και ζήτησα κάποιος να μας σερβίρει η κοπέλα μου είπε ότι δεν σερβίρουν στον κάτω όροφο παρά μόνο κατά τη διάρκεια των φεστιβάλ. Χαμογέλασα και της ζήτησα ευγενικά να μας σερβίρει. "Η σύζυγος είναι έγκυος και θέλουμε να πιούμε μια σοκολάτα". Έδειξε με αμηχανία μια άλλη, μεγαλύτερη κοπέλα στο ταμείο.
Εξήγησα και σε εκείνη με ένα πλατύ χαμόγελο τα παραπάνω. Την κοίταξα στα μάτια και την ψυχή. Της είπα δυο φορές ότι δεν μπορούσαμε να κάτσουμε επάνω γιατί ήταν γεμάτο καπνό. Προσφέρθηκα να μεταφέρω εγώ τα ροφήματα κάτω και να τα ανεβάσω πάνω. Μάταια. Από τις ελάχιστες φορές που έχω συναντήσει τέτοια ανόητη άρνηση.
Συνήθως οι άνθρωποι μαλακώνουν όταν ακούνε περί εγκυμοσύνης. Όχι όμως και σήμερα. Φαίνεται ότι πέσαμε σε σκόπελο. Ας έχει. Ελπίζω μόνο το βράδυ να σκέφτηκε τι έγινε και αύριο να χαμογελάσει σε κάποιον άλλον που θα της ζητήσει το ο,τιδήποτε και να του το προσφέρει.
Όσο για εμάς, κατεβήκαμε στο self service καφέ του 1ου ορόφου μέσα στο Ολύμπιον και απολαύσαμε τις σοκολάτες μας.
Μαζί με τη γυναίκα μου είχαμε να επισκεφτούμε το καφέ "Δωμάτιο με Θέα" της Θεσσαλονίκης περίπου... 8 χρόνια. Από τότε που ακόμη φλερτάραμε κοιτώντας το Θερμαϊκό από τα μεγάλα παράθυρα στον 5ο όροφο στο Ολύμπιον.
Σπάνια πια μας φέρνει ο δρόμος μαζί στο κέντρο της πόλης και είπαμε να θυμηθούμε εκείνη την πρώτη φορά. Ανεβήκαμε στον 5ο μέσα και κατεβήκαμε τις σκάλες για να βρεθούμε μόνοι μας σε ένα χώρο που λουζόταν στον απογευματινό ήλιο. Σε ένα δωμάτιο με θέα μια ρομαντική πλατεία Αριστοτέλους. Καθήσαμε και περιμέναμε. Και περιμέναμε...
Όταν ανέβηκα και ζήτησα κάποιος να μας σερβίρει η κοπέλα μου είπε ότι δεν σερβίρουν στον κάτω όροφο παρά μόνο κατά τη διάρκεια των φεστιβάλ. Χαμογέλασα και της ζήτησα ευγενικά να μας σερβίρει. "Η σύζυγος είναι έγκυος και θέλουμε να πιούμε μια σοκολάτα". Έδειξε με αμηχανία μια άλλη, μεγαλύτερη κοπέλα στο ταμείο.
Εξήγησα και σε εκείνη με ένα πλατύ χαμόγελο τα παραπάνω. Την κοίταξα στα μάτια και την ψυχή. Της είπα δυο φορές ότι δεν μπορούσαμε να κάτσουμε επάνω γιατί ήταν γεμάτο καπνό. Προσφέρθηκα να μεταφέρω εγώ τα ροφήματα κάτω και να τα ανεβάσω πάνω. Μάταια. Από τις ελάχιστες φορές που έχω συναντήσει τέτοια ανόητη άρνηση.
Συνήθως οι άνθρωποι μαλακώνουν όταν ακούνε περί εγκυμοσύνης. Όχι όμως και σήμερα. Φαίνεται ότι πέσαμε σε σκόπελο. Ας έχει. Ελπίζω μόνο το βράδυ να σκέφτηκε τι έγινε και αύριο να χαμογελάσει σε κάποιον άλλον που θα της ζητήσει το ο,τιδήποτε και να του το προσφέρει.
Όσο για εμάς, κατεβήκαμε στο self service καφέ του 1ου ορόφου μέσα στο Ολύμπιον και απολαύσαμε τις σοκολάτες μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)