Είμαι σινιαρισμένος και κοστουμαρισμένος. Μαζεύω τα του χαρτοφύλακα και με ελαφρά πηδηματάκια την κάνω από το γραφείο. Περπατώ στη μοκέτα του 5ου ορόφου και καλώ το ασανσέρ. Πατάω το κουμπί ΙΣΟΓΕΙΟ.
Στον 4ο σταματά. Μπαίνει μέσα μια ξανθούλα, ντυμένη στα λευκά. Κάτι μεταξύ νοσοκόμας - νοσηλεύτριας. Το μαλλί είναι καλοχτενισμένο, η τρίχα χοντρή. Φορά γυαλιά σοφιστικέ.
Που πάτε, ρωτάω με ευγένεια. Στο σπίτι μου απαντά. Πατάω το πλήκτρο ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ στην πινακίδα.
Το ασανσέρ μεταμορφώνεται σε ένα δωμάτιο περί τα 40 τετραγωνικά. Βλέπω τα φωτιστικά, τα τραπέζια. Κι αρχίζει μια κάθοδος σαν σε τραμπάλα. Τα έπιπλα γέρνουν ανάλογα με την κατεύθυνση με την οποία κινούμαστε. Κρατιόμαστε από χειρολαβές. Εκείνη κι εγώ.
Μετά από κάτι αιώνες πτώσης εκείνη αρχίζει να ανησυχεί. Περνάω τον χαρτοφύλακα στο αριστερό χέρι και την πλησιάζω για να την καθησυχάσω. Μυρίζει υπέροχα. Στην αρχή διστακτικά μετά με θάρρος, το χέρι μου γλιστρά τρεμάμενο γύρω από τη μέση δαχτυλίδι. Με κοιτά με απορία.
Η πτώση συνεχίζεται. Τώρα όρθιοι, κολλημένοι στον τοίχο φιλιόμαστε παθιασμένα για ένα αιώνιο κλάσμα του δευτερολέπτου.
Ανοίγει η πόρτα του ασανσέρ. Φάτσα ένα δωμάτιο ενός διαμερίσματος. Του δικού της.
Εδώ είναι το κρεβάτι, μου λέει. Τα φίδια έχουν αρχίσει να με ζώνουν, ξεφυσάω.
Τι δεν θέλεις, μου κάνει; Γιορτάζει η γυναίκα σου;
Την κοιτάζω. Δυσφορία, λαγνεία. Τραμπάλα. Μυαλό - σώμα, σώμα - μυαλό.
Έχω και παιδί, της κάνω.
Θέ μου, τι λέω, σκέφτομαι...
Εμφανίζεται από το πουθενά μια συγκάτοικος. Τώρα είναι η ευκαιρία σου, μου λέει και μου δείχνει το κρεβάτι καθώς κλείνει πίσω της την πόρτα του διαμερίσματος.
Σκάει μύτη ο Νίκος, ο ζεν πρεμιέ συνάδελφος. Ντυμένος στην τρίχα, με το πυκνό καλοχτενισμένο μαύρο του μαλλί. Μόλις τον αντιλαμβάνομαι, στρέφομαι προς την κουζίνα και ρωτάω την ασπροφορεμένη για ένα ποτήρι νερό.
Πάνω που έφευγα λέω και βουτάω με το αριστερό χέρι το ξυπνητήρι.
...
Γαμώτο, πάλι θα αργήσω! Ίσα ίσα προλαβαίνω έναν καφέ. Σκύβω πάνω από το λαβομάνο. Το νερό θέλω να ξεπλύνει το σημάδι από το κραγιόν. Τουλάχιστον από το πρόσωπο... Λίγο αργότερα θα άφηνα ένα της κοκκινάδι στο blog μου.
Τρίτη, Νοεμβρίου 29, 2005
Δευτέρα, Νοεμβρίου 28, 2005
Το ιδιαίτερο "βάρος" του αναγνώστη
Ο κόσμος των έντυπων αλλάζει ριζικά. Το έχουμε ξαναγράψει αυτό και αν κινείσαι στο χώρο θα το βιώνεις καθημερινά. Όσοι ιθαγενείς εκδότες και αφεντικά ΜΜΕ συνεχίζουν να φέρονται σε αναγνωστικό κοινό και υπαλλήλους ως χάφτες και παπαγάλους αντίστοιχα, σύντομα θα μουρμουρίζουν από την παραζάλη των εξελίξεων.
Ε ναι, εδώ και καιρό η γνώμη, ο λόγος του αναγνώστη είναι κάτι πέρα από μια υπαρξιακή αγωνία σε κάποια παραχωμένη σελίδα στο τέλος του εντύπου. Δες τα polls που στήνουν τα online περιοδικά, τα forums, τα blogs. Κι αν ξύνουμε πληγές με τη χαμηλή διείσδυση του Internet στην Ελλάδα είναι γιατί όσο πιο πολύ διατρέξει τη ραχοκοκαλιά μας αυτό το μέσο, τόσο περισσότερο ανοίγει το ρημάδι το μυαλό μας, τόσο περισσότερο δημοκρατία μπορούμε να έχουμε.
Κι ας μην ξεχνάμε ότι πλέον σημασία έχει η ποιότητα του αναγνωστικού κοινού και σε ποιο επίπεδο μπορεί αυτό να λαμβάνει αποφάσεις.
Τα γράφει και ο Τάκης Καμπύλης, στις Ενστάσεις του με θέμα: "Οι εφημερίδες στο τέλος του μονόδρομου...", με αφορμή τις εργασίες της Διεθνούς Ένωσης Εφημερίδων στην Αθήνα:
"... ο παλιός μονόδρομος «εγώ γράφω, εσύ διαβάζεις» έχει πια ξεπεραστεί. Το είπε παραστατικά ο Raju Narisetti (επικεφαλής της «Wall Street Journal» Ευρώπης): «Μέσα από το web site της εφημερίδας ανοίξαμε ένα διάλογο με τους αναγνώστες μας σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μας εντυπωσίασαν οι θέσεις ενός νεαρού Ελβετού, ο οποίος ήταν συνδρομητής στο site αλλά δεν αγόραζε την εφημερίδα. Τον ρωτήσαμε γιατί και μας απάντησε "επειδή δεν χωράει στον σάκο μου"». H «WSJ» άλλαξε το σχήμα της. Προφανώς δεν στηρίχτηκε στην απάντηση του νεαρού Ελβετού, αλλά αυτήν θεώρησε σκόπιμο να προβάλει.
Μαζί του συμφώνησαν πολλοί. Ο αναγνώστης δύναται να είναι και πομπός. Ο αναγνώστης μπορεί καθημερινά να επηρεάζει την ύλη της εφημερίδας. Υπάρχει άλλωστε μια πολύ ισχυρή παράδοση που δείχνει ότι ο αναγνώστης δεν ήταν ποτέ ξένο σώμα στην έντυπη ειδησεογραφία."
Τη δύναμη του δικού μας λόγου, τον οποίο συνεχίζουν να αγνοούν οι εκδότες, την έχουμε πλέον στο Internet. Και έτσι μπορούμε να στήνουμε κοινότητες με στόχους και ενδιαφέροντα. Να περνάμε το υποδόριο, το "φαίνεσθαι". Να βουτάμε στο "είναι". Κι είναι αξιοθαύμαστο όταν συναντιόμαστε στον αιθέρα, εκεί έξω στον κυβερνοχώρο.
Ε ναι, εδώ και καιρό η γνώμη, ο λόγος του αναγνώστη είναι κάτι πέρα από μια υπαρξιακή αγωνία σε κάποια παραχωμένη σελίδα στο τέλος του εντύπου. Δες τα polls που στήνουν τα online περιοδικά, τα forums, τα blogs. Κι αν ξύνουμε πληγές με τη χαμηλή διείσδυση του Internet στην Ελλάδα είναι γιατί όσο πιο πολύ διατρέξει τη ραχοκοκαλιά μας αυτό το μέσο, τόσο περισσότερο ανοίγει το ρημάδι το μυαλό μας, τόσο περισσότερο δημοκρατία μπορούμε να έχουμε.
Κι ας μην ξεχνάμε ότι πλέον σημασία έχει η ποιότητα του αναγνωστικού κοινού και σε ποιο επίπεδο μπορεί αυτό να λαμβάνει αποφάσεις.
Τα γράφει και ο Τάκης Καμπύλης, στις Ενστάσεις του με θέμα: "Οι εφημερίδες στο τέλος του μονόδρομου...", με αφορμή τις εργασίες της Διεθνούς Ένωσης Εφημερίδων στην Αθήνα:
"... ο παλιός μονόδρομος «εγώ γράφω, εσύ διαβάζεις» έχει πια ξεπεραστεί. Το είπε παραστατικά ο Raju Narisetti (επικεφαλής της «Wall Street Journal» Ευρώπης): «Μέσα από το web site της εφημερίδας ανοίξαμε ένα διάλογο με τους αναγνώστες μας σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μας εντυπωσίασαν οι θέσεις ενός νεαρού Ελβετού, ο οποίος ήταν συνδρομητής στο site αλλά δεν αγόραζε την εφημερίδα. Τον ρωτήσαμε γιατί και μας απάντησε "επειδή δεν χωράει στον σάκο μου"». H «WSJ» άλλαξε το σχήμα της. Προφανώς δεν στηρίχτηκε στην απάντηση του νεαρού Ελβετού, αλλά αυτήν θεώρησε σκόπιμο να προβάλει.
Μαζί του συμφώνησαν πολλοί. Ο αναγνώστης δύναται να είναι και πομπός. Ο αναγνώστης μπορεί καθημερινά να επηρεάζει την ύλη της εφημερίδας. Υπάρχει άλλωστε μια πολύ ισχυρή παράδοση που δείχνει ότι ο αναγνώστης δεν ήταν ποτέ ξένο σώμα στην έντυπη ειδησεογραφία."
Τη δύναμη του δικού μας λόγου, τον οποίο συνεχίζουν να αγνοούν οι εκδότες, την έχουμε πλέον στο Internet. Και έτσι μπορούμε να στήνουμε κοινότητες με στόχους και ενδιαφέροντα. Να περνάμε το υποδόριο, το "φαίνεσθαι". Να βουτάμε στο "είναι". Κι είναι αξιοθαύμαστο όταν συναντιόμαστε στον αιθέρα, εκεί έξω στον κυβερνοχώρο.
Σάββατο, Νοεμβρίου 26, 2005
Μετά τον ΟΤΕ, έρχεται η καμπάνα της ΔΕΗ...
Είναι υπερβολή να δεχτούμε ως μια πολύ σημαντική επιτυχία τη συμβολή και των ελληνικών blogs στην, προς το παρόν, ματαίωση της αύξησης των χρεώσεων του Internet; Δεν νομίζω. Έχω την αίσθηση ότι και στην Ελλάδα αρχίζει να διαμορφώνεται μια κρίσιμη μάζα αναγνωστών, ίσως όχι πολυπληθής τόσο, όσο μεγαλύτερης βαρύτητας σε κέντρα αποφάσεων, η οποία ενημερώνεται από τα blogs.
Και όσοι είναι κάπου εκεί ψηλά γνωρίζουν καλύτερα ότι εμείς, εδώ κάτω, χτυπιόμαστε στα πλήκτρα με άποψη και αιτία. Και ότι τα bits ταξιδεύουν γοργά, βάζοντας φωτιά στο μυαλό και των τριγύρω μας...
Μετά τον ΟΤΕ, και η ΔΕΗ μας βγάζει τη γλώσσα. Κύρια γιατί παρατηρείται "μείωση στα καθαρά κέρδη του 9μήνου κατά 39,5% και αναζητεί πλέον διέξοδο μέσα από αυξήσεις στα τιμολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ σημαντική πτώση καταγράφεται τους τελευταίους μήνες και στη μετοχή της επιχείρησης".
Και όσοι είναι κάπου εκεί ψηλά γνωρίζουν καλύτερα ότι εμείς, εδώ κάτω, χτυπιόμαστε στα πλήκτρα με άποψη και αιτία. Και ότι τα bits ταξιδεύουν γοργά, βάζοντας φωτιά στο μυαλό και των τριγύρω μας...
Μετά τον ΟΤΕ, και η ΔΕΗ μας βγάζει τη γλώσσα. Κύρια γιατί παρατηρείται "μείωση στα καθαρά κέρδη του 9μήνου κατά 39,5% και αναζητεί πλέον διέξοδο μέσα από αυξήσεις στα τιμολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ σημαντική πτώση καταγράφεται τους τελευταίους μήνες και στη μετοχή της επιχείρησης".
Ασυνείδητοι συμπολίτες, αδιάβατες πολιτείες...
Είχα γράψει σχετικά με τις πολλές, μα πάρα πολλές δυσκολίες να κυκλοφορήσουμε με το καρότσι του μωρού μας στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Οι κακοτεχνίες στα πεζοδρόμια, η ασυνειδησία των οδηγών οι οποίοι παρκάρουν όπου τους βολεύει χωρίς να λογαριάζουν τον συμπολίτη, η παντελής έλλειψη παιδείας μας σχετικά με θέματα διαχείρισης του δημόσιου χώρου και της σημασίας του για την ποιότητα ζωής μας, έχουν μετατρέψει τις πόλεις σε αδιάβατες πολιτείες.
Ήλιος σήμερα και οι Θεσσαλονικείς ξεχύθηκαν με όσα αυτοκίνητα διαθέτουν στους δρόμους. Θες στο κέντρο, θες στις συνοικίες, παντού παντού λαμαρίνες και χέρια με αναμμένα τσιγάρα κρεμασμένα έξω από το αριστερό παράθυρο. Μπλιαχ! Δεν αργεί να ακούσεις τις πρώτες βρισιές, τα πρώτα σιχτίρια γιατί δεν ανάβει γρηγορότερα το πράσινο, γιατί «όλοι πήραν το κωλοάμαξό τους»!
Το τόλμησα και σήμερα: να πάρω το μωρό μια βόλτα στο καρότσι. Γιατί; Μόνο για να νευριάσω. Ακόμη και σε διάβαση πεζών με πράσινο για πεζούς, κανείς δεν έδειξε τον ελάχιστο σεβασμό. Για να μην συζητήσω για τις ράμπες που προορίζονται για άτομα με ειδικές ανάγκες.
Απορώ γιατί συνεχίζουμε να πληρώνουμε αυτά τα εξωφρενικά δημοτικά τέλη χωρίς ουσιαστικά αντικρίσματα στην ζωή μας. Και ναι, Θεσσαλονίκη δεν είναι μόνον η Τσιμισκή και η Μητροπόλεως!
Ευθύνη φέρουμε όλοι που ανεχόμαστε τις φιέστες του όποιου βλαχομπαρόκ Παπαγεωργόπουλου και ΣΙΑ. Που δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για εμάς τους οποίους θυμούνται κάθε 4 χρόνια κι αυτό ως χειροκροτητές.
Αντιγράφω από τα σημερινά ΝΕΑ μέρος της συνέντευξης της Kορίνας Θεοδωρακάκη, μια γυναίκα με σθένος ψυχής και σώμα καθηλωμένο σε αναπηρικό καρότσι, στον Σταύρο Θεοδωράκη.
Πώς είναι αλήθεια να κυκλοφορείς με καροτσάκι;
Εγώ συνεχίζω να βγαίνω τα βράδια. Και ας με αντιμετωπίζουν με έκπληξη. «Τι να κάνουμε τώρα», «πού να σε βάλουμε»; Δεν είναι λύπη αυτό που αισθάνονται, έκπληξη είναι. Ίσως να είναι και η πρώτη φορά που βλέπουν έναν άνθρωπο με καροτσάκι ανάμεσά τους. Αλλά και εγώ πόσους ανθρώπους είχα δει να κυκλοφορούν με καροτσάκι; Εσύ έχεις δει πολλούς στα εστιατόρια, στις καφετέριες;
Όχι. Και αυτό είναι μια απορία μου. Πού ζουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;
Ξέρεις γιατί δεν τους βλέπουμε; Γιατί οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα, όπως και οι τυφλοί, δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν, γιατί τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα εμπόδια, μηχανάκια, πινακίδες, ψυγεία, περίπτερα - όλα στη μέση. Κρύβονται λοιπόν. Δεν έχουν και λεφτά, γιατί μια μετακίνηση είναι δύσκολη και ακριβή. Αν δεν έχεις κάποιους να σε στηρίζουν, να σε βοηθούν, δεν μπορείς να βγεις από το σπίτι. Ακόμα και στα τρένα που φτιάχτηκαν με τους Ολυμπιακούς, δεν μπορείς να μπεις, γιατί οι περισσότεροι καινούργιοι συρμοί στους νέους σταθμούς έχουν μια απόσταση ύψους 20 εκατοστών και ένα κενό άλλα 20 εκατοστά. Καταλαβαίνεις λοιπόν γιατί αυτοί οι άνθρωποι κρύβονται στα σπίτια τους. Δεν έχει μάθει και ο κόσμος να τους αντιμετωπίζει, φοβάται, δεν ξέρει. Μόνο τα νέα παιδιά - 13, 17, 25 χρόνων - έχουν μια εκπληκτική αντιμετώπιση, σαν να είναι εξοικειωμένα και τρέχουν να σε βοηθήσουν, δεν κωλώνουν με τίποτα. Οι μεγαλύτεροι όμως άνθρωποι είναι λίγο μαζεμένοι.
Ήλιος σήμερα και οι Θεσσαλονικείς ξεχύθηκαν με όσα αυτοκίνητα διαθέτουν στους δρόμους. Θες στο κέντρο, θες στις συνοικίες, παντού παντού λαμαρίνες και χέρια με αναμμένα τσιγάρα κρεμασμένα έξω από το αριστερό παράθυρο. Μπλιαχ! Δεν αργεί να ακούσεις τις πρώτες βρισιές, τα πρώτα σιχτίρια γιατί δεν ανάβει γρηγορότερα το πράσινο, γιατί «όλοι πήραν το κωλοάμαξό τους»!
Το τόλμησα και σήμερα: να πάρω το μωρό μια βόλτα στο καρότσι. Γιατί; Μόνο για να νευριάσω. Ακόμη και σε διάβαση πεζών με πράσινο για πεζούς, κανείς δεν έδειξε τον ελάχιστο σεβασμό. Για να μην συζητήσω για τις ράμπες που προορίζονται για άτομα με ειδικές ανάγκες.
Απορώ γιατί συνεχίζουμε να πληρώνουμε αυτά τα εξωφρενικά δημοτικά τέλη χωρίς ουσιαστικά αντικρίσματα στην ζωή μας. Και ναι, Θεσσαλονίκη δεν είναι μόνον η Τσιμισκή και η Μητροπόλεως!
Ευθύνη φέρουμε όλοι που ανεχόμαστε τις φιέστες του όποιου βλαχομπαρόκ Παπαγεωργόπουλου και ΣΙΑ. Που δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για εμάς τους οποίους θυμούνται κάθε 4 χρόνια κι αυτό ως χειροκροτητές.
Αντιγράφω από τα σημερινά ΝΕΑ μέρος της συνέντευξης της Kορίνας Θεοδωρακάκη, μια γυναίκα με σθένος ψυχής και σώμα καθηλωμένο σε αναπηρικό καρότσι, στον Σταύρο Θεοδωράκη.
Πώς είναι αλήθεια να κυκλοφορείς με καροτσάκι;
Εγώ συνεχίζω να βγαίνω τα βράδια. Και ας με αντιμετωπίζουν με έκπληξη. «Τι να κάνουμε τώρα», «πού να σε βάλουμε»; Δεν είναι λύπη αυτό που αισθάνονται, έκπληξη είναι. Ίσως να είναι και η πρώτη φορά που βλέπουν έναν άνθρωπο με καροτσάκι ανάμεσά τους. Αλλά και εγώ πόσους ανθρώπους είχα δει να κυκλοφορούν με καροτσάκι; Εσύ έχεις δει πολλούς στα εστιατόρια, στις καφετέριες;
Όχι. Και αυτό είναι μια απορία μου. Πού ζουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;
Ξέρεις γιατί δεν τους βλέπουμε; Γιατί οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα, όπως και οι τυφλοί, δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν, γιατί τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα εμπόδια, μηχανάκια, πινακίδες, ψυγεία, περίπτερα - όλα στη μέση. Κρύβονται λοιπόν. Δεν έχουν και λεφτά, γιατί μια μετακίνηση είναι δύσκολη και ακριβή. Αν δεν έχεις κάποιους να σε στηρίζουν, να σε βοηθούν, δεν μπορείς να βγεις από το σπίτι. Ακόμα και στα τρένα που φτιάχτηκαν με τους Ολυμπιακούς, δεν μπορείς να μπεις, γιατί οι περισσότεροι καινούργιοι συρμοί στους νέους σταθμούς έχουν μια απόσταση ύψους 20 εκατοστών και ένα κενό άλλα 20 εκατοστά. Καταλαβαίνεις λοιπόν γιατί αυτοί οι άνθρωποι κρύβονται στα σπίτια τους. Δεν έχει μάθει και ο κόσμος να τους αντιμετωπίζει, φοβάται, δεν ξέρει. Μόνο τα νέα παιδιά - 13, 17, 25 χρόνων - έχουν μια εκπληκτική αντιμετώπιση, σαν να είναι εξοικειωμένα και τρέχουν να σε βοηθήσουν, δεν κωλώνουν με τίποτα. Οι μεγαλύτεροι όμως άνθρωποι είναι λίγο μαζεμένοι.
Παρασκευή, Νοεμβρίου 25, 2005
Παγκόσμια Ψηφιακή βιβλιοθήκη και ελληνικά χειροφιλήματα
Κι ενώ η ελληνική σούπερ-κυβέρνηση αρνήθηκε την πρόταση για τον υπολογιστή των 100 δολαρίων, ο υπόλοιπος κόσμος προχωρά. Η Αμερικανική βιβλιοθήκη του Κογκρέσου δήλωσε ότι επιθυμεί να συνεργαστεί με εθνικές βιβλιοθήκες για τη δημιουργία μιας Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης με σπάνια χειρόγραφα και εφαρμογές πολυμέσων.
Το Google δωρίζει 2.5 εκατομμύρα ευρώ.
Οι προθέσεις και τα σχέδια είναι εντυπωσιακά: σε έναν κόσμο που συνθλίβεται από τη λογική "Μαζί μας ή εχθρός μας", τα περιεχόμενα της μελλοντικής βιβλιοθήκης θα αφορούν όχι μόνο τον ευρωπαϊκό και αμερικανικό πολιτισμό, αλλά και όλα τα μεγάλα επιστημονικά επιτεύγματα του κόσμου του Ισλάμ και των πολιτισμών της Ασίας.
Ναι, υπάρχουν και τέτοια, αγαπητή κυρία Μαριέτα μας. Αφήστε τα χειροφιλήματα και κοιτάξτε μπροστά γιατί χανόμαστε...
Το Google δωρίζει 2.5 εκατομμύρα ευρώ.
Οι προθέσεις και τα σχέδια είναι εντυπωσιακά: σε έναν κόσμο που συνθλίβεται από τη λογική "Μαζί μας ή εχθρός μας", τα περιεχόμενα της μελλοντικής βιβλιοθήκης θα αφορούν όχι μόνο τον ευρωπαϊκό και αμερικανικό πολιτισμό, αλλά και όλα τα μεγάλα επιστημονικά επιτεύγματα του κόσμου του Ισλάμ και των πολιτισμών της Ασίας.
Ναι, υπάρχουν και τέτοια, αγαπητή κυρία Μαριέτα μας. Αφήστε τα χειροφιλήματα και κοιτάξτε μπροστά γιατί χανόμαστε...
Η Angela Merkel και το domain της Καγκελαρίας
Τι άλλο συζητιέται στο Βερολίνο σήμερα; Α, ναι. Ότι το site του πρώην γερμανού Καγκελάριου Gerhard, στο www.bundeskanzler.de δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιείται πλεόν από την κυρία Angela Merkel, την νέα Καγκελάρι-α. Βλέπεις η γερμανική γλώσσα διακρίνει τα γένη, και οι Γερμανοί με τη σειρά τους τιμούν τη γλώσσα τους.
Όμως το www.bundeskanzlerin.de, το οποίο αντιστοιχεί στο θηλυκό του bundeskanzler, είναι κατοχυρωμένο από μια κυρία η οποία περίμενε τη στιγμή που μια γυναίκα θα έπαιρνε τα ηνία στην καγκελαρία. Προς τιμήν της ανακοίνωσε ότι θα παραχωρήσει το domain στην Καγκελάρι-α.
Μωρέ μπράβο...
Όμως το www.bundeskanzlerin.de, το οποίο αντιστοιχεί στο θηλυκό του bundeskanzler, είναι κατοχυρωμένο από μια κυρία η οποία περίμενε τη στιγμή που μια γυναίκα θα έπαιρνε τα ηνία στην καγκελαρία. Προς τιμήν της ανακοίνωσε ότι θα παραχωρήσει το domain στην Καγκελάρι-α.
Μωρέ μπράβο...
"Du Bist Deutschland" ή "Εσύ Είσαι η Γερμανία"
Στο ισόγειο της Deutsche Welle, στο Βερολίνο, η κίνηση είναι διαρκής. Δημοσιογράφοι, τεχνικοί, εκφωνητές άνθρωποι των δημοσίων σχέσεων συχνάζουν σε μόνιμη βάση στο εστιατόριο "Neue Welle". Απολαμβάνω ένα καλομαγειρευμένο γεύμα ακούγοντας... Κότσιρα. Το μοντέρνα διακοσμημένο εστιατόριο λειτουργεί ένας Έλληνας.
"Ίσως για αυτό και το φαγητό να είναι τόσο νόστιμο", αστειεύται κατά το ήμισυ ο Armin, Γερμανός συνάδελφος.
Θέμα συζήτησης στα τριγύρω τραπέζια η εκστρατεία γερμανικών MME με θέμα "Du Bist Deutschland" και ύψους 30 εκατομμυρίων Ευρώ. Σκοπός να εμπνεύσει εθνική αυτοπεποίθηση σε ομολογουμένως δύσκολους καιρούς για τους Γερμανούς.
Χρειάζονται οι Γερμανοί ενέσεις τόνωσης του εθνικού τους φρονήματος; Κοιτάζω την ξανθιά κυρία, υπεύθυνη της απογευματινής ζώνης της Deutsce Welle καθώς υψώνει το ποτήρι με το λευκό κρασί.
"Δεν είναι τόσο το υπέρογκο ποσό, όσο το ότι ήρθε ξανά μια στιγμή στην ιστορία της χώρας κατά την οποία είμαστε ή αισθανόμαστε θλιμμένοι". Παρατηρώ τα γαλανά της μάτια να μικραίνουν σε ένα πρόσωπο το οποίο κοκκινίζει από θυμό και ντροπή...
Η επίμαχη φράση υπήρξε πάνω σε ένα προπαγανδιστικό πανό των Ναζί τη δεκαετία του 1930. Την ξεσκέπασε ο Stefan M?rz, ιστορικός και αρχειοθέτης. Γερμανοί bloggers έβαλαν φωτιά στα blogs για να πάρουν αργότερα τη σκυτάλη τα γερμανικά ΜΜΕ.
Οι Γερμανοί έχουν πέσει με τα μούτρα στην εξακρίβωση της αυθεντικότητας της εν λόγω φωτογραφίας. Η εταιρία διαφήμισης που είναι υπεύθυνη για το σύνθημα δηλώνει "αθώα".
"Για ορισμένα θέματα, όπως το ναζιστικό παρελθόν μας, αισθανόμαστε υπερβολικά ευαίσθητοι και ένοχοι. Συζητάμε τα πάντα που σχετίζονται με αυτή τη μαύρη περίοδο για τη χώρα και τον κόσμο", σχολιάζει ο Armin.
Αναλογίζομαι τα περί "Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών" τα οποία εκστομίζονται από "ιερά χείλη", για μαθητικές παρελάσεις κατάλοιπα της εποχής Μεταξά... Έξω από το "Neue Welle" πέφτει ένα ψιλόβροχο που συν-θλίβει και την δική μου καρδιά...
Περισσότερα στην Deutsce Welle με θέμα: Nazi Photo Trips Up Confidence Campaign
"Ίσως για αυτό και το φαγητό να είναι τόσο νόστιμο", αστειεύται κατά το ήμισυ ο Armin, Γερμανός συνάδελφος.
Θέμα συζήτησης στα τριγύρω τραπέζια η εκστρατεία γερμανικών MME με θέμα "Du Bist Deutschland" και ύψους 30 εκατομμυρίων Ευρώ. Σκοπός να εμπνεύσει εθνική αυτοπεποίθηση σε ομολογουμένως δύσκολους καιρούς για τους Γερμανούς.
Χρειάζονται οι Γερμανοί ενέσεις τόνωσης του εθνικού τους φρονήματος; Κοιτάζω την ξανθιά κυρία, υπεύθυνη της απογευματινής ζώνης της Deutsce Welle καθώς υψώνει το ποτήρι με το λευκό κρασί.
"Δεν είναι τόσο το υπέρογκο ποσό, όσο το ότι ήρθε ξανά μια στιγμή στην ιστορία της χώρας κατά την οποία είμαστε ή αισθανόμαστε θλιμμένοι". Παρατηρώ τα γαλανά της μάτια να μικραίνουν σε ένα πρόσωπο το οποίο κοκκινίζει από θυμό και ντροπή...
Η επίμαχη φράση υπήρξε πάνω σε ένα προπαγανδιστικό πανό των Ναζί τη δεκαετία του 1930. Την ξεσκέπασε ο Stefan M?rz, ιστορικός και αρχειοθέτης. Γερμανοί bloggers έβαλαν φωτιά στα blogs για να πάρουν αργότερα τη σκυτάλη τα γερμανικά ΜΜΕ.
Οι Γερμανοί έχουν πέσει με τα μούτρα στην εξακρίβωση της αυθεντικότητας της εν λόγω φωτογραφίας. Η εταιρία διαφήμισης που είναι υπεύθυνη για το σύνθημα δηλώνει "αθώα".
"Για ορισμένα θέματα, όπως το ναζιστικό παρελθόν μας, αισθανόμαστε υπερβολικά ευαίσθητοι και ένοχοι. Συζητάμε τα πάντα που σχετίζονται με αυτή τη μαύρη περίοδο για τη χώρα και τον κόσμο", σχολιάζει ο Armin.
Αναλογίζομαι τα περί "Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών" τα οποία εκστομίζονται από "ιερά χείλη", για μαθητικές παρελάσεις κατάλοιπα της εποχής Μεταξά... Έξω από το "Neue Welle" πέφτει ένα ψιλόβροχο που συν-θλίβει και την δική μου καρδιά...
Περισσότερα στην Deutsce Welle με θέμα: Nazi Photo Trips Up Confidence Campaign
Τρίτη, Νοεμβρίου 22, 2005
Τι κενά μνήμης είναι αυτά;
Έχει μια βδομάδα που επέστρεψα από Βερολίνο και ιδού τι βρήκα μπροστά μου:
α) την σχεδόν 5 μηνών κόρη μας με αντιβίωση, ορό για τη μυτούλα της που παραμένει κλειστή, κλάματα και απίστευτα ξενύχτια
β) 150 διαγωνίσματα τα οποία περιμένουν καρτερικά να τα ξεσπλαχνίσει το κόκκινο στυλό και να πάρουν ένα βαθμό της προκοπής
γ) ένα report για το τι είδα και άκουσα στο Βερολίνο και μια πρόταση για την εταιρεία που με έστειλε
δ) ένα μάτσο ευρώ τα οποία ανυπομονούν να ξοδευτούν στην πλησιέστερη υπεραγορά για τρόφιμα, απορρυπαντικά για το σπίτι
ε) δυο blogs στη γωνιά του μυαλού μου, νηστικά εδώ και πόσες μέρες, χωρίς φροντίδα
στ) μια γυναίκα η οποία με βλέπει να τρέχω σαν το Βέγγο δίχως να προκαλώ πλέον καθόλου γέλιο
Και το αποκορύφωμα: τρία, ούτε ένα ούτε δύο, τρία επεισόδια λήθης σημαντικών υποχρεώσεων: να καταθέσω την περιοδική δήλωση ΦΠΑ, να ανανεώσω ένα domain name το οποίο έληξε και πρέπει να πληρώσω πρόστιμο για να το πάρω πίσω, ένα κανονισμένο ραντεβού το οποίο απλά και επιδεικτικά αγνόησα και θυμήθηκα καθώς οδηγούσα μια μέρα μετά μπροστά από το μαγαζί που θα συναντιόμασταν.
Μαύρα χάλια... Σκέφτηκα να το αποδώσω κάπου αλλά φοβάμαι ότι δεν θα είναι η αλήθεια...
α) την σχεδόν 5 μηνών κόρη μας με αντιβίωση, ορό για τη μυτούλα της που παραμένει κλειστή, κλάματα και απίστευτα ξενύχτια
β) 150 διαγωνίσματα τα οποία περιμένουν καρτερικά να τα ξεσπλαχνίσει το κόκκινο στυλό και να πάρουν ένα βαθμό της προκοπής
γ) ένα report για το τι είδα και άκουσα στο Βερολίνο και μια πρόταση για την εταιρεία που με έστειλε
δ) ένα μάτσο ευρώ τα οποία ανυπομονούν να ξοδευτούν στην πλησιέστερη υπεραγορά για τρόφιμα, απορρυπαντικά για το σπίτι
ε) δυο blogs στη γωνιά του μυαλού μου, νηστικά εδώ και πόσες μέρες, χωρίς φροντίδα
στ) μια γυναίκα η οποία με βλέπει να τρέχω σαν το Βέγγο δίχως να προκαλώ πλέον καθόλου γέλιο
Και το αποκορύφωμα: τρία, ούτε ένα ούτε δύο, τρία επεισόδια λήθης σημαντικών υποχρεώσεων: να καταθέσω την περιοδική δήλωση ΦΠΑ, να ανανεώσω ένα domain name το οποίο έληξε και πρέπει να πληρώσω πρόστιμο για να το πάρω πίσω, ένα κανονισμένο ραντεβού το οποίο απλά και επιδεικτικά αγνόησα και θυμήθηκα καθώς οδηγούσα μια μέρα μετά μπροστά από το μαγαζί που θα συναντιόμασταν.
Μαύρα χάλια... Σκέφτηκα να το αποδώσω κάπου αλλά φοβάμαι ότι δεν θα είναι η αλήθεια...
Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005
Ποιανού είναι, τελικά, αυτό το Internet; Δικό μας, δικό μας!!!
Το ότι το Internet ξεκίνησε ως ένα δίκτυο υπολογιστών του αμερικανικού Πενταγώνου είναι σε πολλούς γνωστό. Σήμερα, ωστόσο, καλείται να διαδραματίσει το μοχλό της παγκόσμιας οικονομίας. Στην Τύνηδια και για ένα τριήμερο που λήγει αύριο, οι "μεγάλοι" τα λένε περί Internet. Όχι, οι πρόσφατες μαφιόζικες πρακτικές του ΟΤΕ δεν συμπεριλαμβάνονται στην ατζέντα.
Αρχικά το θέμα ήταν το ψηφιακό χάσμα και το μέλλον του Internet. Κατέληξαν να συζητάνε για το ποιος το κατέχει και ποιος δικαιούται να το λογοκρίνει.
Στο Βερολίνο, ανάμεσα σε άλλα, συζητήσαμε το αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών στις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συχνότητες. Εξάλλου, ο αιθέρας μας ανήκει. Το ίδιο ισχύει και για τα δίκτυα πάνω στα οποία "κάθεται" και το Internet.
Το σχετικό άρθρο με τίτλο: "On the line: the internet's future", από τον βρετανικό Independent.
Αρχικά το θέμα ήταν το ψηφιακό χάσμα και το μέλλον του Internet. Κατέληξαν να συζητάνε για το ποιος το κατέχει και ποιος δικαιούται να το λογοκρίνει.
Στο Βερολίνο, ανάμεσα σε άλλα, συζητήσαμε το αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών στις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συχνότητες. Εξάλλου, ο αιθέρας μας ανήκει. Το ίδιο ισχύει και για τα δίκτυα πάνω στα οποία "κάθεται" και το Internet.
Το σχετικό άρθρο με τίτλο: "On the line: the internet's future", από τον βρετανικό Independent.
Αντιδράσεων συνέχεια για τα τιμολόγια του ΟΤΕ
Πολύ εύστοχα, όπως πάντα, όσα γράφει ο Μιχάλης σχετικά με τις αυξήσεις του ΟΤΕ για το Internet. Τα καλά παραδείγματα αντίδρασης που παραθέτει είναι αξιοπρόσεκτα. Οφείλουμε να αντιδράσουμε και παίρνω τη σκυτάλη, μετά και το σημερινό φιάσκο με την OTENET.
Τηλεποικωνιακό φιάσκο
Εθελούσια έξοδος
Γδάρσιμο καταναλωτών
Ποιο φθηνό Internet;
Και, για να μην ξεχνιόμαστε, ο πολύ περιεκτικός σε τέτοια θέματα ιστοχώρος του Αστέρη τα έχει όλα, συμφέρει και τα λέει πολύ καλά κι έξω από τα δόνιτα. MUST READ το OTE: Ως εδώ και μη παρέκει. Δώσε ιδιαίτερη έμφαση στο τι μπορείς να κάνεις ως απλός χρήστης, στο μέσον του κειμένου. Μπράβο Αστέρη, για άλλη μια φορά.
Τηλεποικωνιακό φιάσκο
Εθελούσια έξοδος
Γδάρσιμο καταναλωτών
Ποιο φθηνό Internet;
Και, για να μην ξεχνιόμαστε, ο πολύ περιεκτικός σε τέτοια θέματα ιστοχώρος του Αστέρη τα έχει όλα, συμφέρει και τα λέει πολύ καλά κι έξω από τα δόνιτα. MUST READ το OTE: Ως εδώ και μη παρέκει. Δώσε ιδιαίτερη έμφαση στο τι μπορείς να κάνεις ως απλός χρήστης, στο μέσον του κειμένου. Μπράβο Αστέρη, για άλλη μια φορά.
ΟΤΕΝΕΤ: Από το πρωί με κατεβασμένα τα ρολά!
Πρωί πρωί σπίτι, ζεστός καφές και κλικ για σύνδεση με ΟΤΕΝΕΤ. Αμ δε... Μια, δυο, τρεις. Τίποτα. Νεκρό. Καλώ το help desk με το 801 11 35 5555. Τίποτα. Ούτε εκείνο το "όλοι οι εκπρόσωποί μας είναι απσχολημένοι" και μετά Χατζηγιάννης. Ξανά. Τίποτα.
Συνδέομαι μέσω Πανεπιστημίου και όλα καλά. Μπαίνω στο site της OTENET αλλά δεν διαβάζω καμία σχετική ανακοίνωση. Αντίθετα: "ΟΡΙΕΝΤΑΛ ... ΓΑΡΜΠΗ στο BODROOM". Μωρέ μπράβο!
Κάποια στιγμή το μεσημέρι ξανακαλώ το 801 τους και με ενημερώνει αυτόματο μήνυμα ότι σε πολλές περιοχές της χώρας οι συνδέσεις PSTN, ISDN και DSL έχουν πρόβλημα.
Δέσαμε...
Κι απορώ γιατί δεν ενημερώνουν όλους εμάς τους συνδρομητές τους με ένα απλό e-mail, γιατί δεν σηκώνουν τα τηλέφωνα, γιατί δεν ανεβάζουν στο site μια ανακοίνωση.
ΟΤΕ ξανά; ΠΟΤΕ ξανά...
Συνδέομαι μέσω Πανεπιστημίου και όλα καλά. Μπαίνω στο site της OTENET αλλά δεν διαβάζω καμία σχετική ανακοίνωση. Αντίθετα: "ΟΡΙΕΝΤΑΛ ... ΓΑΡΜΠΗ στο BODROOM". Μωρέ μπράβο!
Κάποια στιγμή το μεσημέρι ξανακαλώ το 801 τους και με ενημερώνει αυτόματο μήνυμα ότι σε πολλές περιοχές της χώρας οι συνδέσεις PSTN, ISDN και DSL έχουν πρόβλημα.
Δέσαμε...
Κι απορώ γιατί δεν ενημερώνουν όλους εμάς τους συνδρομητές τους με ένα απλό e-mail, γιατί δεν σηκώνουν τα τηλέφωνα, γιατί δεν ανεβάζουν στο site μια ανακοίνωση.
ΟΤΕ ξανά; ΠΟΤΕ ξανά...
Τετάρτη, Νοεμβρίου 16, 2005
O OTE καίει το Internet
Κι αναρωτιόμουν ποιος θα πληρώσει τη νύφη της εθελούσιας εξόδου στον ΟΤΕ. Εμείς βρε κουτά. O OTE αυξάνει κατά 75% τις χρεώσεις του ΕΠΑΚ και κατά τη διάρκεια της μέρας και της ζώνης 8 το βράδυ μέχρι τις 8 το πρωί.
Το ζουμί είναι και στις δηλώσεις του ΟΤΕ:
"Ο Οργανισμός μάλιστα υποστηρίζει ότι η αύξηση αυτή θα συμβάλει στη διάδοση του «γρήγορου Ίντερνετ» (ADSL), καθώς οι συστηματικοί χρήστες θα επιλέγουν πλέον συνδέσεις ADSL. Ωστόσο, εκείνο που δεν λέει ο ΟΤΕ είναι ότι η τεχνολογία ADSL διατίθεται αυτή τη στιγμή μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα και δεν καλύπτει όλη την ελληνική επικράτεια!"
Δηλαδή και πάλι η περιφέρεια στη γωνία. ¶ ρε παντόφλα που σας χρειάζεται...
Ο ΟTE «καίει» το... Ίντερνετ - Aύξηση 75% στις απλές συνδέσεις για να χρηματοδοτηθεί η εθελουσία έξοδος
Το ζουμί είναι και στις δηλώσεις του ΟΤΕ:
"Ο Οργανισμός μάλιστα υποστηρίζει ότι η αύξηση αυτή θα συμβάλει στη διάδοση του «γρήγορου Ίντερνετ» (ADSL), καθώς οι συστηματικοί χρήστες θα επιλέγουν πλέον συνδέσεις ADSL. Ωστόσο, εκείνο που δεν λέει ο ΟΤΕ είναι ότι η τεχνολογία ADSL διατίθεται αυτή τη στιγμή μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα και δεν καλύπτει όλη την ελληνική επικράτεια!"
Δηλαδή και πάλι η περιφέρεια στη γωνία. ¶ ρε παντόφλα που σας χρειάζεται...
Ο ΟTE «καίει» το... Ίντερνετ - Aύξηση 75% στις απλές συνδέσεις για να χρηματοδοτηθεί η εθελουσία έξοδος
ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - "Παιδο-φυλακτήρια"
Όλα, ή τουλάχιστον αρκετά, από όσα θα έπρεπε να γνωρίζουμε, αλλά δεν ρωτάμε σχετικά με τα ολοήμερα σχολεία. Σε ρεπορτάζ του Μάνου Χαραλαμπίδη χαρακτηρίζονται "αποθήκες παιδιών". Συγκλονιστικό ότι πολλοί ωρομίσθιοι δάσκαλοι ποροτίμησαν να μην διδάξουν φέτος καθώς η αμοιβή τους από τα 9 ? μειώθηκε στα 7 ? ανά ώρα. Πολλοί εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων απουσιάζουν αφού, φέτος διορίστηκαν κατά 50% λιγότεροι μόνιμοι δάσκαλοι.
Και η Ελλάδα τραβά προς το μέλλον καθώς τα εργαστήρια υπολογιστών μένουν χωρίς... υπολογιστές και καθηγητή. Τρεις μήνες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς.
Ολοήμερα... «παιδο-φυλακτήρια», ΤΑ ΝΕΑ
Και η Ελλάδα τραβά προς το μέλλον καθώς τα εργαστήρια υπολογιστών μένουν χωρίς... υπολογιστές και καθηγητή. Τρεις μήνες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς.
Ολοήμερα... «παιδο-φυλακτήρια», ΤΑ ΝΕΑ
Εδώ το καλό Πολυτεχνείο...
Βρέχει "Πολυτεχνεία" τούτες τις μέρες. Bloggers είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς. Και αυτό το blog είναι δικό σου και δικό μας. Βαλθήκαμε να γράφουμε το "Ψωμί Παιδεία Ελευθερία" πλάι από τσολιαδάκια και να ξετυλίγουμε δάφνες από τα σκονισμένα ράφια της σχολικής αποθήκης. Μπλιαχ...
Μιλάμε και γράφουμε όλοι για ναφθαλίνες, για αναρχικούς που παραδοσιακά τα σπάνε, όπως εμείς, οι άλλοι, οι "φιλήσυχοι" πολίτες, σπάμε αυγά μονάχα κάθε Λαμπρή. Και η ιστορία περνάει από μπροστά μας μοιράζοντας μπροσούρες για το νέο εμπορικό κέντρο.
Διάολε, τα παιδιά πάνω στα κάγκελα κράτησαν μια στιγμή την ανάσα τους και εμείς, από ανάγκη, τους κάναμε ήρωες. Αμφιβάλλω αν μέσα στην παραζάλη της ορμής τους επιθυμούσαν κάτι τέτοιο. Ζωηρά καθώς ήτανε, ανέλαβαν το κτίσιμο της μεταδιδακτορικής Ελλάδας. Αλλού τα κατάφεραν, αλλού όχι. Έτσι δεν γίνεται πάντα όμως;
Η μικροαστική μας μιζέρεια έχει ανάγκη τα μνημόσυνα, τις δάφνινες φανφάρες. Αναρωτιέμαι τι στο κέρατο να πω αύριο στην γιορτή του σχολείου. Κάποιοι συνάδελφοι μου πρότειναν να ανοίξω το φάκελο "ΓΙΟΡΤΕΣ", στην ενότητα "Πολυτεχνείο". Έχει 2-3 λόγους, πάρε έναν και διάβασέ τον. Εδώ το καλό Πολυτεχνείο, πάρε κόσμε. Ή δώσε και σε μένα μπάρμπα...
Μου έπεσαν τα μαλλιά με όσα διάβασα. Από μίρλα μέχρι μεταλλαγμένη μεταμοντέρνα Σοφία Βέμπω. Τι να πω; Έχω μερικές ώρες μπροστά μου.
Ας με τσαντίσει κάποιος...
Υ.Γ. Σχετικές blog-ογραφίες:
naftilos: τα έχει όλα και συμφέρει
Ελευθεροτυπία: Βαστίλλη... στήνει η ΕΛ.ΑΣ.
Μιλάμε και γράφουμε όλοι για ναφθαλίνες, για αναρχικούς που παραδοσιακά τα σπάνε, όπως εμείς, οι άλλοι, οι "φιλήσυχοι" πολίτες, σπάμε αυγά μονάχα κάθε Λαμπρή. Και η ιστορία περνάει από μπροστά μας μοιράζοντας μπροσούρες για το νέο εμπορικό κέντρο.
Διάολε, τα παιδιά πάνω στα κάγκελα κράτησαν μια στιγμή την ανάσα τους και εμείς, από ανάγκη, τους κάναμε ήρωες. Αμφιβάλλω αν μέσα στην παραζάλη της ορμής τους επιθυμούσαν κάτι τέτοιο. Ζωηρά καθώς ήτανε, ανέλαβαν το κτίσιμο της μεταδιδακτορικής Ελλάδας. Αλλού τα κατάφεραν, αλλού όχι. Έτσι δεν γίνεται πάντα όμως;
Η μικροαστική μας μιζέρεια έχει ανάγκη τα μνημόσυνα, τις δάφνινες φανφάρες. Αναρωτιέμαι τι στο κέρατο να πω αύριο στην γιορτή του σχολείου. Κάποιοι συνάδελφοι μου πρότειναν να ανοίξω το φάκελο "ΓΙΟΡΤΕΣ", στην ενότητα "Πολυτεχνείο". Έχει 2-3 λόγους, πάρε έναν και διάβασέ τον. Εδώ το καλό Πολυτεχνείο, πάρε κόσμε. Ή δώσε και σε μένα μπάρμπα...
Μου έπεσαν τα μαλλιά με όσα διάβασα. Από μίρλα μέχρι μεταλλαγμένη μεταμοντέρνα Σοφία Βέμπω. Τι να πω; Έχω μερικές ώρες μπροστά μου.
Ας με τσαντίσει κάποιος...
Υ.Γ. Σχετικές blog-ογραφίες:
naftilos: τα έχει όλα και συμφέρει
Ελευθεροτυπία: Βαστίλλη... στήνει η ΕΛ.ΑΣ.
Τείχος Βερολίνου: σκέψεις και αντιδράσεις
Ο Θανάσης, με βαθιά γνώση της Ιστορίας και την απογοήτευση που φέρνει ένας κόσμος άδικος, συνδέει τα γεγονότα με αφορμή κάποιο δικό μου ταξίδι στο Βερολίνο. Και στέλνει το παρακάτω κείμενο:
Αν υπάρχει κάτι σίγουρο και πολλές φορές αδυσώπητο σε τούτο τον κόσμο, είναι το ότι ο καιρός κυλά. Μαζί του όμως ο αήττητος άρχοντας της ανθρώπινης ιστορίας, ο χρόνος, κουβαλά και τη δικαίωση. Στις αρχές της δεκαετίας του Ά90, η ανθρωπότητα ολόκληρη χειροκρότησε την πτώση ενός ακόμη τείχους, αυτού του Βερολίνου. Οι φυσιογνωμίες των Λένιν, Μαρξ, Έγκελς που χαρακτήριζαν την αισθητική των χωρών της ανατολικής Ευρώπης αποκαθηλώθηκαν. Mac Donalds, Gucci και μυριάδες άλλες δυτικές επιχειρήσεις εισέβαλαν στην «παρθένο γη» και μαζί με αυτούς, τα δικά μας κοράκια που με της ευλογίες των κυβερνήσεων της χώρας, έσπευσαν σε γειτονικές χώρες να κάνουν μπίζνες με φθηνά εργατικά χέρια.
Αυτοί που γκρέμισαν το σφυροδρέπανο και έσπευσαν να δηλώσουν αφελώς πως ήλθε το τέλος του κομμουνισμού, πρόταξαν την ελευθερία.
Φίλε αναγνώστη, τους πίστεψες; Καλά να πάθεις. Τα παραδείγματα για την ελευθερία που δεν ήλθε, πολλά. Δεν αξίζει τον κόπο να τα καταμετρήσω.
Το πιο πρόσφατο χτύπημα; Το ανώτατο δικαστήριο της Ρωσίας επικύρωσε σήμερα οριστικά την απαγόρευση λειτουργίας του Εθνικού-Μπολσεβικικού Κόμματος.
Τελικά, το λάθος ξέρετε ποιο ήταν; Το ότι μια ζωή τρέχαμε στις ιστορικές Βάρκιζες και καταθέταμε τα όπλα. Λάθος φίλοι μου, μέγα λάθος.
Θ.Β.
Το βλέμμα των Μάρξ και Ένγκελς πλανάται στην πλατεία. Οι άνθρωποι στρέβλωσαν, καπηλεύθηκαν, άλλοτε πίστεψαν ως σωτήριες τις φιλοσοφικές και οικονομικές θεωρίες των στοχαστών. Πάνω στα κείμενά τους κτίστηκε ένας ολόκληρος κόσμος ιδεών και αξιών, κυνηγητού και εξορίας. Ας όμως έχουμε το θάρρος, πέρα από προσωπικές πικρίες, να μιλήσουμε για την ιστορία αλλά και την πραγματικότητα της ζωής μας.Ας το παραδεχτούμε: όπως δεν υπάρχει ανθρωπιστικός πόλεμος, έτσι δεν υπάρχει και ανθρωπιστική δικτατορία. Η θεωρία των αναγκαίων σωτήρων, οδηγεί στην λογική των αναγκαίων βασανιστηρίων.
Σήμερα την έμμεση άρνηση και την έρπουσα υπονόμευση της δημοκρατίας την προωθούν ιδιωτικά κέντρα εξουσίας, μέσα επιβολής και συγκροτήματα διαπλοκής. Με τις μεθόδους τους εξαγοράζουν και ελέγχουν συλλογικά αγαθά, δημόσιους τομείς και πολιτικές επιλογές.
Η αφύπνιση μας και η αμφισβήτηση των μυθολογιών της οικονομικής παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων δείχνουν ότι «η ιστορία δεν τελείωσε», ότι η «πολιτική δεν παραδίδεται». Τα δόγματα που θεοποιούν τον ανταγωνισμό και περιθωριοποιούν, κοινωνικά και πολιτισμικά, πολίτες, κοινωνίες, λαούς και περιοχές του κόσμου είναι υπό σοβαρή αμφισβήτηση από όσους τα βιώνουν στο πετσί τους καθημερινά.
Κόντρα σε μια μορφή δημοκρατίας των μαζών, της αγοράς, του άκρατου και απάνθρωπου πολλές φορές ανταγωνισμού και κέρδους που επιβάλλουν οι οικονομικές ελίτ, τα νέα κοινωνικά κινήματα, οι πολίτες, αντιστέκονται κι αγωνίζονται για τις πολύχρωμες ανοικτές στο διάλογο, πολυπολιτισμικές δημοκρατίες της διευρυμένης προστασίας και ουσιαστικής διαφάνειας.
Αν υπάρχει κάτι σίγουρο και πολλές φορές αδυσώπητο σε τούτο τον κόσμο, είναι το ότι ο καιρός κυλά. Μαζί του όμως ο αήττητος άρχοντας της ανθρώπινης ιστορίας, ο χρόνος, κουβαλά και τη δικαίωση. Στις αρχές της δεκαετίας του Ά90, η ανθρωπότητα ολόκληρη χειροκρότησε την πτώση ενός ακόμη τείχους, αυτού του Βερολίνου. Οι φυσιογνωμίες των Λένιν, Μαρξ, Έγκελς που χαρακτήριζαν την αισθητική των χωρών της ανατολικής Ευρώπης αποκαθηλώθηκαν. Mac Donalds, Gucci και μυριάδες άλλες δυτικές επιχειρήσεις εισέβαλαν στην «παρθένο γη» και μαζί με αυτούς, τα δικά μας κοράκια που με της ευλογίες των κυβερνήσεων της χώρας, έσπευσαν σε γειτονικές χώρες να κάνουν μπίζνες με φθηνά εργατικά χέρια.
Αυτοί που γκρέμισαν το σφυροδρέπανο και έσπευσαν να δηλώσουν αφελώς πως ήλθε το τέλος του κομμουνισμού, πρόταξαν την ελευθερία.
Φίλε αναγνώστη, τους πίστεψες; Καλά να πάθεις. Τα παραδείγματα για την ελευθερία που δεν ήλθε, πολλά. Δεν αξίζει τον κόπο να τα καταμετρήσω.
Το πιο πρόσφατο χτύπημα; Το ανώτατο δικαστήριο της Ρωσίας επικύρωσε σήμερα οριστικά την απαγόρευση λειτουργίας του Εθνικού-Μπολσεβικικού Κόμματος.
Τελικά, το λάθος ξέρετε ποιο ήταν; Το ότι μια ζωή τρέχαμε στις ιστορικές Βάρκιζες και καταθέταμε τα όπλα. Λάθος φίλοι μου, μέγα λάθος.
Θ.Β.
Το βλέμμα των Μάρξ και Ένγκελς πλανάται στην πλατεία. Οι άνθρωποι στρέβλωσαν, καπηλεύθηκαν, άλλοτε πίστεψαν ως σωτήριες τις φιλοσοφικές και οικονομικές θεωρίες των στοχαστών. Πάνω στα κείμενά τους κτίστηκε ένας ολόκληρος κόσμος ιδεών και αξιών, κυνηγητού και εξορίας. Ας όμως έχουμε το θάρρος, πέρα από προσωπικές πικρίες, να μιλήσουμε για την ιστορία αλλά και την πραγματικότητα της ζωής μας.Ας το παραδεχτούμε: όπως δεν υπάρχει ανθρωπιστικός πόλεμος, έτσι δεν υπάρχει και ανθρωπιστική δικτατορία. Η θεωρία των αναγκαίων σωτήρων, οδηγεί στην λογική των αναγκαίων βασανιστηρίων.
Σήμερα την έμμεση άρνηση και την έρπουσα υπονόμευση της δημοκρατίας την προωθούν ιδιωτικά κέντρα εξουσίας, μέσα επιβολής και συγκροτήματα διαπλοκής. Με τις μεθόδους τους εξαγοράζουν και ελέγχουν συλλογικά αγαθά, δημόσιους τομείς και πολιτικές επιλογές.
Η αφύπνιση μας και η αμφισβήτηση των μυθολογιών της οικονομικής παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων δείχνουν ότι «η ιστορία δεν τελείωσε», ότι η «πολιτική δεν παραδίδεται». Τα δόγματα που θεοποιούν τον ανταγωνισμό και περιθωριοποιούν, κοινωνικά και πολιτισμικά, πολίτες, κοινωνίες, λαούς και περιοχές του κόσμου είναι υπό σοβαρή αμφισβήτηση από όσους τα βιώνουν στο πετσί τους καθημερινά.
Κόντρα σε μια μορφή δημοκρατίας των μαζών, της αγοράς, του άκρατου και απάνθρωπου πολλές φορές ανταγωνισμού και κέρδους που επιβάλλουν οι οικονομικές ελίτ, τα νέα κοινωνικά κινήματα, οι πολίτες, αντιστέκονται κι αγωνίζονται για τις πολύχρωμες ανοικτές στο διάλογο, πολυπολιτισμικές δημοκρατίες της διευρυμένης προστασίας και ουσιαστικής διαφάνειας.
Τρίτη, Νοεμβρίου 15, 2005
ΜΠΕ: Αφιέρωμα στην επέτειο του Πολυτεχνείου
Αφιέρωμα για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου από το Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Διάβασε για το χρονικό της εξέγερσης, τον "ελληνικό Μάη ΄68", την κατάληψη της Νομικής, τι απέγιναν οι πρωταίτιοι της δικτατορίας, τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο
Θεσσαλονίκης. Επίσης μπορείς να κατεβάσεις σχετικά ηχητικά ντοκουμέντα.
Στο http://www.mpa.gr/specials/politechneio/.
Θεσσαλονίκης. Επίσης μπορείς να κατεβάσεις σχετικά ηχητικά ντοκουμέντα.
Στο http://www.mpa.gr/specials/politechneio/.
Σεμινάριο στοιχειοθεσίας και σελιδοποίησης κειμένων
Οι Εκδόσεις του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη συνεχίζουν την προσφορά τους στο χώρο των εκδόσεων με ένα νέο σεμινάριο με θέμα: "Στοιχειοθεσία και Σελιδοποίηση κειμένων με Ειδικές απαιτήσεις στην εκδοτική πρακτική (Tex, ειδικά σύμβολα, ελληνικές γραμματοσειρές)".
Σπεύσατε τόσο για το θέμα και την ποιότητα του σεμιναρίου, όσο και την ευκαιρία της ελεύθερης συμμετοχής σας.
Περισσότερα στο http://www.uom.gr/uompress.
Σπεύσατε τόσο για το θέμα και την ποιότητα του σεμιναρίου, όσο και την ευκαιρία της ελεύθερης συμμετοχής σας.
Περισσότερα στο http://www.uom.gr/uompress.
Δευτέρα, Νοεμβρίου 14, 2005
Επιστροφή από Βερολίνο
Στο καφέ στην πλατεία Postdam του Βερολίνου μού σερβίρει τον καφέ μια φοιτήτρια από την Πορτογαλία. Για ποιο λόγο άφησες την ηλιόλουστη χώρα σου για την ομίχλη έξω από το παράθυρο; Μα, είμαστε Ευρωπαίοι, είμαι στη χώρα μου. Θα επιστρέψω στην Πορτογαλία όταν η ομίχλη με κουράσει.
Είναι μια Ευρώπη που έχει αλλάξει από τα μέσα, μια ήπειρος που συν-διαλέγεται, και από τα κάτω, δίχως να συμφωνεί σε πολλά. Οι πολίτες διακρίνονται από μια κοινωνική και γεωγραφική κινητικότητα που θα ήταν αδιανόητη πριν από δυο δεκαετίες.
Τεχνικά προβλήματα στο goutas.gr δεν μου επέτρεψαν να ανανεώσω το blog από το Βερολίνο. Έχω όμως καταγράψει όλα τα ενδιαφέροντα του συνεδρίου με θέμα "Media Education and Social Intervention" και σύντομα θα τα «ανεβάσω». Υπήρξαν ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις των συμμετεχόντων, έξυπνα στημένα εργαστήρια, διάλογος, προβληματισμός.
Στην Ευρώπη το ερώτημα που τίθεται είναι πώς να βρεθεί τρόπος εξισορρόπησης μεταξύ ενός νέο-φιλελεύθερου μοντέλου που επεκτείνεται σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα και της εξέλιξης ενός κοινωνικού μοντέλου σε κρίσιμους τομείς, όπως η εκπαίδευση.
Με τους εκπροσώπους των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ τα πράγματα είναι τόσο δυσκολότερα, όσο και πολύπλοκα. Μπροστά στις προκλήσεις και ευκαιρίες της αγοράς, βρίσκεται μια μεγάλη μερίδα πληθυσμού η οποία αποκλείεται λόγω θέσης. Βλέπε Σλοβακία, με το μεγαλύτερο κομμάτι της να αγωνίζεται για τα βασικά.
Οι Γερμανοί βλέπουν ότι το κοινωνικό κράτος βρίσκεται υπό απειλή. Αναγνωρίζουν ότι είναι ακριβό, ωστόσο παραμένει και αναγκαίο. Οι Βρετανοί ακολουθούν μια ξέφρενη πορεία προς την πλήρη φιλελευθεροποίηση της αγοράς τους με ό,τι συνεπάγεται αυτό: δυναμισμός και οικονομική ευρωστία σε αρκετούς, αποκλεισμός σε ασθενείς ομάδες πληθυσμών. Η επέκταση της ευρυζωνικότητας των δικτύων τους αγγίζει κάθε γωνιά της Βρετανίας και δημιουργεί νέες ευκαιρίες.
Οι Έλληνες πασχίζουμε να αποδείξουμε ότι όσα συσσωρεύσαμε τόσα χρόνια από κοινοτικά κονδύλια δεν έγιναν όλα BMW και βίλες. Ότι υπήρξαν έργα που έδωσαν μια έστω κάποια ώθηση σε μερίδες πληθυσμών. Διαπίστωσα μια απομόνωση των θέσεών μας σε γενικότερα ζητήματα. Είναι δύσκολο να καταλάβουν όσα συμβαίνουν εδώ: βασικός μέτοχος, μετα-ολυμπιακή διαχείριση των εγκαταστάσεων, εξωτερική και μεταναστευτική πολιτική, ενδυνάμωση της ξενοφοβίας.
Στην πλέον μοδάτη περιοχή του άλλοτε ανατολικοκρατούμενου Βερολίνου, μέσα στη Stadmitte, μια όμορφη Βουλγάρα μού σερβίρει έναν καπουτσίνο στην τιμή των 2.00 ?. Είναι γοητευτικό και συγκλονιστικό συνάμα να σκέφτεσαι ότι μόλις μερικά χρόνια πριν όλα αυτά ήταν ένα θεότρελο όνειρο...
Είναι μια Ευρώπη που έχει αλλάξει από τα μέσα, μια ήπειρος που συν-διαλέγεται, και από τα κάτω, δίχως να συμφωνεί σε πολλά. Οι πολίτες διακρίνονται από μια κοινωνική και γεωγραφική κινητικότητα που θα ήταν αδιανόητη πριν από δυο δεκαετίες.
Τεχνικά προβλήματα στο goutas.gr δεν μου επέτρεψαν να ανανεώσω το blog από το Βερολίνο. Έχω όμως καταγράψει όλα τα ενδιαφέροντα του συνεδρίου με θέμα "Media Education and Social Intervention" και σύντομα θα τα «ανεβάσω». Υπήρξαν ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις των συμμετεχόντων, έξυπνα στημένα εργαστήρια, διάλογος, προβληματισμός.
Στην Ευρώπη το ερώτημα που τίθεται είναι πώς να βρεθεί τρόπος εξισορρόπησης μεταξύ ενός νέο-φιλελεύθερου μοντέλου που επεκτείνεται σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα και της εξέλιξης ενός κοινωνικού μοντέλου σε κρίσιμους τομείς, όπως η εκπαίδευση.
Με τους εκπροσώπους των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ τα πράγματα είναι τόσο δυσκολότερα, όσο και πολύπλοκα. Μπροστά στις προκλήσεις και ευκαιρίες της αγοράς, βρίσκεται μια μεγάλη μερίδα πληθυσμού η οποία αποκλείεται λόγω θέσης. Βλέπε Σλοβακία, με το μεγαλύτερο κομμάτι της να αγωνίζεται για τα βασικά.
Οι Γερμανοί βλέπουν ότι το κοινωνικό κράτος βρίσκεται υπό απειλή. Αναγνωρίζουν ότι είναι ακριβό, ωστόσο παραμένει και αναγκαίο. Οι Βρετανοί ακολουθούν μια ξέφρενη πορεία προς την πλήρη φιλελευθεροποίηση της αγοράς τους με ό,τι συνεπάγεται αυτό: δυναμισμός και οικονομική ευρωστία σε αρκετούς, αποκλεισμός σε ασθενείς ομάδες πληθυσμών. Η επέκταση της ευρυζωνικότητας των δικτύων τους αγγίζει κάθε γωνιά της Βρετανίας και δημιουργεί νέες ευκαιρίες.
Οι Έλληνες πασχίζουμε να αποδείξουμε ότι όσα συσσωρεύσαμε τόσα χρόνια από κοινοτικά κονδύλια δεν έγιναν όλα BMW και βίλες. Ότι υπήρξαν έργα που έδωσαν μια έστω κάποια ώθηση σε μερίδες πληθυσμών. Διαπίστωσα μια απομόνωση των θέσεών μας σε γενικότερα ζητήματα. Είναι δύσκολο να καταλάβουν όσα συμβαίνουν εδώ: βασικός μέτοχος, μετα-ολυμπιακή διαχείριση των εγκαταστάσεων, εξωτερική και μεταναστευτική πολιτική, ενδυνάμωση της ξενοφοβίας.
Στην πλέον μοδάτη περιοχή του άλλοτε ανατολικοκρατούμενου Βερολίνου, μέσα στη Stadmitte, μια όμορφη Βουλγάρα μού σερβίρει έναν καπουτσίνο στην τιμή των 2.00 ?. Είναι γοητευτικό και συγκλονιστικό συνάμα να σκέφτεσαι ότι μόλις μερικά χρόνια πριν όλα αυτά ήταν ένα θεότρελο όνειρο...
Τετάρτη, Νοεμβρίου 09, 2005
Πρόβλημα με το Internet booking της Lufthansa;
Αν είναι να πάει κάτι στραβά, ε, τότε, θα πάει. Βασικός ο νόμος του Μέρφυ. Κι έτσι, όταν άκουσα ότι εξαιτίας της απεργίας ακυρώνονται όλες οι πτήσεις, επικοινώνησα με το αεροδρόμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Φυσικά η πτήση μου για Βερολίνο, ξημερώματα Πέμπτης, είχε ακυρωθεί.
Και γιατί δεν επικοινώνησε κάποιος από τις, συγχωνευμένες πλέον, Lufthansa - Swiss Air μαζί μου; Οι υπεύθυνοι της Swiss Air δεν έβρισκαν κάποιο εισιτήριο στο όνομά μου. Διαμαρτυρήθηκα έντονα όταν μου είπαν ότι όλοι οι άλλοι επιβάτες είχαν ειδοποιηθεί. Ρώτησα αν είχαν τηλέφωνό μου. Απάντησαν αρνητικά. Ρώτησα αν είχαν το email μου. Απάντησαν επίσης αρνητικά.
Ή με δούλευαν, αφού τουλάχιστον το email είναι απαραίτητο για τη συμπλήρωση της φόρμας κι εξάλλου μου είχαν στείλει την επιβεβαίωση, ή όντως στη Βάση Δεδομένων τους επικρατούσε χάος.
Ζήτησα να μπω στην επόμενη πτήση, αλλά, μετά από αναζήτηση, μου είπαν ότι έπρεπε να το είχα δηλώσει νωρίτερα και ότι θέσεις για ξημερώματα Παρασκευής δεν υπήρχαν πλέον.
Ναι, αλλά πώς να το κάνω εγώ αυτό, καλή μου, αυτό αφού εσείς δεν με ειδοποιήσατε; Ξανά διαμαρτυρία.
Με συνδέσανε με κάποια «περισσότερο» αρμόδια - υπεύθυνη. Μπλα, μπλα και μου είπε ότι έβλεπε μόνο την κράτηση αλλά κανένα εισιτήριο στο όνομά μου. Της εξήγησα ότι η κράτηση είχε γίνει μέσω Internet από το site της Lufthansa. Και ότι στα χέρια μου κρατούσα το εισιτήριο το οποίο είχα πληρώσει με πιστωτική κάρτα.
Oooops! Μυρίστηκε ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Μου ζήτησε κωδικούς εισιτηρίου και, ως δια μαγείας, βρέθηκε «ένα τελευταίο εισιτήριο» για Βερολίνο με την πτήση της Παρασκευής.
Μου ζήτησε να της προωθήσω το email με την επιβεβαίωση της Lufthansa και άφησε να εννοηθεί ότι το σύστημα της εταιρείας δεν δούλευε ικανοποιητικά. Ήθελε το email για να το προωθήσει και να δει γιατί δεν με είχαν εξυπηρετήσει ως όφειλαν. Σε δεύτερη επικοινωνία μου μαζί της ήταν πολύ ευγενική και απολογητική για την ταλαιπωρία μου. Μου άφησε την εντύπωση ότι, όντως κάτι μυστήριο θα μπορούσε να έχει συμβεί. Ωστόσο η εντύπωση που άφησε σε εμένα το online σύστημα της Lufthansa ήταν πολύ καλές.
¶φησα κι ένα παράπονο στη online φόρμα της εταιρείας και πήρα μια αυτοματοποιημένη απάντηση ότι το επεξεργάζονται. Δεν αμφιβάλλω ότι θα έχω feedback. Αν δεν είναι συνεπείς ούτε κι αυτοί στην Lufthansa καλύτερα να γίνω γιδοβοσκός.
Έχω μια εν γένει καχυποψία με όλα αυτά τα «θέλαμε να σας ειδοποιήσουμε, αλλά δεν είχαμε το τηλέφωνό σας κλπ». Και διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις για το αν θα πετάξω τελικά αύριο. Με βλέπω στο αεροδρόμιο και να μου το παίζουν Κινέζοι, στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Η ουσία είναι ότι οι ελάχιστες ελεύθερες ώρες που θα είχα στο Βερολίνο δεν υπάρχουν πλέον. Θα φτάσω, αν όλα πάνε καλά, Παρασκευή πρωί, ίσως κάποιες ώρες μετά την έναρξη του συνεδρίου.
Και εις άλλα με υγεία...
Και γιατί δεν επικοινώνησε κάποιος από τις, συγχωνευμένες πλέον, Lufthansa - Swiss Air μαζί μου; Οι υπεύθυνοι της Swiss Air δεν έβρισκαν κάποιο εισιτήριο στο όνομά μου. Διαμαρτυρήθηκα έντονα όταν μου είπαν ότι όλοι οι άλλοι επιβάτες είχαν ειδοποιηθεί. Ρώτησα αν είχαν τηλέφωνό μου. Απάντησαν αρνητικά. Ρώτησα αν είχαν το email μου. Απάντησαν επίσης αρνητικά.
Ή με δούλευαν, αφού τουλάχιστον το email είναι απαραίτητο για τη συμπλήρωση της φόρμας κι εξάλλου μου είχαν στείλει την επιβεβαίωση, ή όντως στη Βάση Δεδομένων τους επικρατούσε χάος.
Ζήτησα να μπω στην επόμενη πτήση, αλλά, μετά από αναζήτηση, μου είπαν ότι έπρεπε να το είχα δηλώσει νωρίτερα και ότι θέσεις για ξημερώματα Παρασκευής δεν υπήρχαν πλέον.
Ναι, αλλά πώς να το κάνω εγώ αυτό, καλή μου, αυτό αφού εσείς δεν με ειδοποιήσατε; Ξανά διαμαρτυρία.
Με συνδέσανε με κάποια «περισσότερο» αρμόδια - υπεύθυνη. Μπλα, μπλα και μου είπε ότι έβλεπε μόνο την κράτηση αλλά κανένα εισιτήριο στο όνομά μου. Της εξήγησα ότι η κράτηση είχε γίνει μέσω Internet από το site της Lufthansa. Και ότι στα χέρια μου κρατούσα το εισιτήριο το οποίο είχα πληρώσει με πιστωτική κάρτα.
Oooops! Μυρίστηκε ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Μου ζήτησε κωδικούς εισιτηρίου και, ως δια μαγείας, βρέθηκε «ένα τελευταίο εισιτήριο» για Βερολίνο με την πτήση της Παρασκευής.
Μου ζήτησε να της προωθήσω το email με την επιβεβαίωση της Lufthansa και άφησε να εννοηθεί ότι το σύστημα της εταιρείας δεν δούλευε ικανοποιητικά. Ήθελε το email για να το προωθήσει και να δει γιατί δεν με είχαν εξυπηρετήσει ως όφειλαν. Σε δεύτερη επικοινωνία μου μαζί της ήταν πολύ ευγενική και απολογητική για την ταλαιπωρία μου. Μου άφησε την εντύπωση ότι, όντως κάτι μυστήριο θα μπορούσε να έχει συμβεί. Ωστόσο η εντύπωση που άφησε σε εμένα το online σύστημα της Lufthansa ήταν πολύ καλές.
¶φησα κι ένα παράπονο στη online φόρμα της εταιρείας και πήρα μια αυτοματοποιημένη απάντηση ότι το επεξεργάζονται. Δεν αμφιβάλλω ότι θα έχω feedback. Αν δεν είναι συνεπείς ούτε κι αυτοί στην Lufthansa καλύτερα να γίνω γιδοβοσκός.
Έχω μια εν γένει καχυποψία με όλα αυτά τα «θέλαμε να σας ειδοποιήσουμε, αλλά δεν είχαμε το τηλέφωνό σας κλπ». Και διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις για το αν θα πετάξω τελικά αύριο. Με βλέπω στο αεροδρόμιο και να μου το παίζουν Κινέζοι, στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Η ουσία είναι ότι οι ελάχιστες ελεύθερες ώρες που θα είχα στο Βερολίνο δεν υπάρχουν πλέον. Θα φτάσω, αν όλα πάνε καλά, Παρασκευή πρωί, ίσως κάποιες ώρες μετά την έναρξη του συνεδρίου.
Και εις άλλα με υγεία...
Τρίτη, Νοεμβρίου 08, 2005
Διαδικτυακές Πύλες συνδέουν μειονότητες στη Γερμανία
Θα έπρεπε, βάσει του χαρακτήρα μου, να έχω έτοιμη τη βαλίτσα για Βερολίνο. Πετάω ξημερώματα Πέμπτης, αλλά αυτό το καταραμένο κρυολόγημα με έχει αποσυντονίσει. Περιδιαβαίνοντας γερμανικά websites και σε συνδυασμό με όσα διαδραματίζονται στη Γαλλία, διαπιστώνω τα εξής:
α) 300.000 Ρώσοι νεοαφιχθέντες στη Γερμανία εγγράφηκαν και χρησιμοποιούν το http://www.germany.ru, ένα portal για μουσική, κινηματογράφο και τη ρώσικη τηλεόραση. Και για φιξάρισμα διαπροσωπικών ραντεβού, για να μην ξεχνιόμαστε... 30.000 επισκέψεις την ημέρα δεν είναι και λίγο!
Οι Τούρκοι στην Γερμανία πληκτρολογούν http://www.vaybee.de. Vaybee σημαίνει στα τούρκικα "Τέλεια", "Ουάου" ελληνιστί. Πρόκειται για το πλέον επιτυχές portal της μειονότητας στη Γερμανία με 400.000 μέλη.
Θα είναι ενδιαφέρον να δει κάποιος πως διαχειρίζονται αυτά τα portals την κρίση στη Γαλλία. Και να βγάλει χρήσιμα γενικότερα συμπεράσματα για την αντιμετώπιση ενός φαινομένου που προβλέπεται να εξαπλωθεί στις χορτασμένες, και από τον ιδρώτα των μεταναστών, ευρωπαϊκές χώρες.
α) 300.000 Ρώσοι νεοαφιχθέντες στη Γερμανία εγγράφηκαν και χρησιμοποιούν το http://www.germany.ru, ένα portal για μουσική, κινηματογράφο και τη ρώσικη τηλεόραση. Και για φιξάρισμα διαπροσωπικών ραντεβού, για να μην ξεχνιόμαστε... 30.000 επισκέψεις την ημέρα δεν είναι και λίγο!
Οι Τούρκοι στην Γερμανία πληκτρολογούν http://www.vaybee.de. Vaybee σημαίνει στα τούρκικα "Τέλεια", "Ουάου" ελληνιστί. Πρόκειται για το πλέον επιτυχές portal της μειονότητας στη Γερμανία με 400.000 μέλη.
Θα είναι ενδιαφέρον να δει κάποιος πως διαχειρίζονται αυτά τα portals την κρίση στη Γαλλία. Και να βγάλει χρήσιμα γενικότερα συμπεράσματα για την αντιμετώπιση ενός φαινομένου που προβλέπεται να εξαπλωθεί στις χορτασμένες, και από τον ιδρώτα των μεταναστών, ευρωπαϊκές χώρες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)