Πλαστά email από δήθεν τράπεζες

Τώρα για ποιον, ακριβώς, λόγο ο υπεύθυνος ασφαλείας του συστήματος της Εμπορικής Τράπεζας θα επέλεγε να σου στείλει μήνυμα στα αγγλικά δεν το γνωρίζω. Συνεργάζομαι με την Εμπορική εδώ και πολλά χρόνια. Επίσης χρησιμοποιώ την υπηρεσία Web banking, άρα γνωρίζω τη φάτσα του σχετικού site.

Αν είσαι ανυποψίαστος, ακόμη κι αν δεν είχες ακούσει ή και διαβάσει τίποτα στα ΜΜΕ και πάλι, ωστόσο, έπρεπε να ψιλιαστείς ότι κάτι δεν πάει καλά, αν λάμβανες το παρακάτω email. Εξάλλου είναι βασικός κανόνας: δεν δίνεις αριθμούς τραπεζικών λογαριασμών και άλλα "ευαίσθητα" δεδομένα αν δεν είσαι σίγουρος -η για την αυθεντικότητα του site ή και του μηνύματος.

Ακολουθεί το μήνυμα, όπως το βρήκα να στρογγυλοκάθεται στο mailbox περιμένοντας να χάψω την παραμύθα. Πρόσεξε την email διεύθυνσή τους: securesupport@emporiki.gr. Φαίνεται, αλλά δεν είναι αθώα.

Θέμα: Emporiki Bank Security System
Από: "EmporikiBank Support"
Ημερομηνία: Τετ, Νοέμβριος 2, 2005 10:15 am
Προς: "Goutas"


Dear Emporiki Customer,

In line with the state policy aimed at elimination of frequent online-banking
fraudulent operations in our country, we are committed to apply certain protection
measures, which imply overall checking of all online-accounts to reveal the
overnight accounts, used by criminals as a money laundry instrument. Therefore we
strongly recommend our customers to fill out the Account Confirmation Form in our
official site.

Important: Should you fail to enter your account in the Form before 27.11.05, we'll
be forced to freeze it until all its records are checked. This check is valid both
for personal and corporate clients.

FILL OUT THE FORM
http://www.secureonlineemporiki.com

We are sorry for the inconveniences caused by these measures and looking forward to
your understanding and support.


Best regards,
Emporiki Bank
Security Service

Ακολούθησα το link από περιέργεια και προσγειώθηκα σε μια πανομοιότυπη ιστοσελίδα με την αυθεντική της υπηρεσίας Web banking της Εμπορικής Τράπεζας.

Στο κανονικό site της Εμπορικής τρέχει ένα pop-up παράθυρο μόλις συνδεθείς με την υπηρεσία Web banking. Μπράβο στα παλικάρια και αντιγράφω το μήνυμα:

ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙΤΕ ΑΠΟ ΠΛΑΣΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ
Σας ενημερώνουμε ότι κυκλοφορούν πλαστά ηλεκτρονικά μηνύματα (email) σε κατόχους email, οι οποίοι δεν είναι απαραίτητα πελάτες τραπεζών.

Τα πλαστά email φέρουν λογότυπα γνωστών τραπεζών, ανάμεσά τους και της Emporiki Bank, και σας ζητούν να μεταβείτε σε ψευδείς σελίδες που προσομοιάζουν με αυτές της Τράπεζας.

Αγνοήστε οποιοδήποτε τέτοιο email και επικοινωνήστε μαζί μας στο 801 11 98000 ή στο 210 6505000.

Ενημερωθείτε αναλυτικά για όλα τα μέτρα ασφάλειας εδώ.

Προστατέψτε όλους τους κωδικούς σας (e.Banking, PhoneBanking, ΑΤΜ) και μην τους αποκαλύπτετε σε κανένα.

Όλες οι συναλλαγές μέσω e.Banking ελέγχονται διεξοδικά και δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας.

Από το site της Alpha αντιγράφω τις σχετικές οδηγίες προς το κοινό, οι οποίες θα έπρεπε, μέρες που είναι, να βρίσκονται στην πρώτη σελίδα:

Μην απαντάτε σε e-mail που σας ζητούν στοιχεία των λογαριασμών ή των κωδικών σας
- Η Alpha Bank δεν θα σας ζητήσει ποτέ και με κανένα τρόπο (τηλεφωνικώς ή μέσω e-mail) τους κωδικούς σας στο Alpha Web Banking. Είναι προσωπικοί και δεν πρέπει να τους αποκαλύπτετε σε κανένα.
- Μην απαντάτε σε e-mail που φαίνεται πως προέρχονται από την Alpha Bank και σας ζητούν να συμπληρώσετε στοιχεία των τραπεζικών λογαριασμών, των καρτών ή των κωδικών σας στο Alpha Web Banking. Προέρχονται από πρόσωπα που προσπαθούν να υποκλέψουν τους κωδικούς σας και να αποκτήσουν πρόσβαση στους λογαριασμούς σας.
- Μην ακολουθείτε συνδέσμους (links) που περιέχονται σε e-mail ή σε ιστοσελίδες τρίτων και σας οδηγούν σε ιστοσελίδες που σας ζητούν να συμπληρώσετε στοιχεία των λογαριασμών, των καρτών ή των κωδικών σας.
- Προωθήστε οποιοδήποτε παρόμοιο «ύποπτο» e-mail στην Τράπεζα στη διεύθυνση alphawebbanking@alpha.gr και στη συνέχεια διαγράψτε το από το ηλεκτρονικό σας ταχυδρομείο.

Εσύ εκεί έξω πρόσεχε. Υπάρχουν και κακόφημοι δρόμοι...

Αλλαγή blog-όφατσας

Είχα σκεφεί εδώ και καιρό να του αλλάξω το υφάκι. Να του βγάλω εκείνο το πρασινωπό κοστουμάκι που φορούσε από τα γενητούρια του. Μεγάλωσε, βλέπεις, μπήκε και ο δεύτερος χειμώνας της ζωής του.

Φόρεσε το πιο βαρύ, μαύρο πέτσινό του. Γιατί θέλει να φαίνεται λίγο πιο σκληρό. Να ταιριάζει με τους καιρούς. Να κρύβεται μέσα όταν φυσάει αυτός ο παγωμένος Βαρδάρης. Κι όταν βγαίνει ο ήλιος με τα δόντια να σηκώνει το γιακά και περπατώντας μάγκικα, και καλά, να κλωτσάει τις πέτρες που βρίσκονται στα πόδια του. Πάντα με αιτία, με αφορμή; Ε, όχι και πάντα.

Έβαλε κι ένα "καπέλο" με ένα φάρο και δυο χέρια να σμίγουν. Συμβολικό; Χμ... μπορεί. Ερμήνευσέ το όπως θες. Εξάλλου, θα αλλάζει συχνά πυκνά. Ανάλογα με το κέφι της εποχής.

Εξάλλου, γούστο και καπέλο του...

Ηγεσία στην Εκπαίδευση: "Εκπαιδευτικοί Ηγέτες: Προς ένα Εφ-ευρετικό Επαγγελματικό Προφίλ"

H Διακρατική Διεπιστημονική Εταιρεία ΣΥ.Ν.Θ.Ε.ΣΗ έχει ως βασικό της στόχο τη συμβολή στην κοινωνική ανάπτυξη μέσα από τον κεντρικό ρόλο που μπορεί και πρέπει να παίξει η παιδεία: μια παιδεία κριτική και απελευθερωτική.

Έτσι, διοργανώνει διεθνές συνέδριο στην Αθήνα, στις 26 και 27 του Νοέμβρη, με θέμα: "Εκπαιδευτικοί Ηγέτες: Προς ένα Εφ-ευρετικό Επαγγελματικό Προφίλ".

Συμβαίνουν όταν η εκπαιδευτική κοινότητα έχει κέφια, φρέσκες ιδέες και κινείται μακριά από προκαταλήψεις του χθες, αποφεύγοντας την προοδοπληξία.

Κλιματολογικές αλλαγές: 10 τρόποι για να σωθεί ο πλανήτης

Άρθρο, στην ουσία προτροπή, προς το Βρετανό Πρωθυπουργό για 10 άμεσες ενέργειες για την αντιστροφή της καταστροφής του κλίματος στη Γη, δημοσιεύει σήμερα η βρετανική εφημερίδα Independent. Από τα πιο ριζοσπαστικά αναφέρω α) την προσπάθεια να πάψει αυτό το ξέφρενο ράλι πτώσης του κόστους των αεροπορικών εισιτηρίων και β) να πεισθεί ο Αμερικανός πρόεδρος Bush να πράξει, επιτέλους, όσα αναλογούν στις Η.Π.Α. για το περιβάλλον.

Στο μεταξύ στα του οίκου μας, σοβαρά συζητάμε το ενδεχόμενο αγοράς, εκ νέου, ενός ποδηλάτου για τις μετακινήσεις στο κέντρο. Το παλιό το δώρισα σε Αλβανό μπογιατζή. Κάτι ήξερε ο άνθρωπος...

Φίλοι μιλάνε για μια μετα-γαμιαία κρίση και δείχνουν κάποιες καμπύλες ευημερίας από το στήθος και κάτω. Γνέφω το κεφάλι και χασμουριέμαι...

Θυμάμαι τις ορθοπεταλιές με κοστούμι για το γραφείο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης στη μετά-Λονδίνο εποχή και χαμογελάω με όρεξη.

Λες;

Φθινοπωρινό πικ-νικ στο βουνό του Χορτιάτη

Έχουμε μάθει όταν κάτι πάει στραβά να ανασηκώνουμε το φρύδι και να φέρνουμε την κατάσταση στα μέτρα μας. Όταν ακυρώθηκε η προγραμματισμένη για το τριήμερο εκδρομή, πήρα τη Μαρία στο τηλέφωνο: «Χορτιάτης, ήλιος. Θες;» Όταν ήρθα σπίτι τα σάντουιτς ήταν στη σακούλα, ο σάκος του μωρού ετοιμοπόλεμος. Φορτωθήκαμε τα πράγματα και βουρ για το βουνό. Και για τους εκτός Θεσσαλονίκης, κάπου 30 χιλιόμετρα από την πόλη.

21 βαθμοί στο Χορτιάτη και η πόλη υποκλίνεται στα πόδια μας. Πράσινο, αέρας καθαρός να σκάνε τα πνευμόνια και η μικρή στο sling να παρατηρεί όλα τα δένδρα με τα φύλλα στο χρώμα του σάπιου μήλου. Φθινόπωρο. Το αεράκι ήταν ευεργετικό.



Περπατήσαμε σε μονοπάτια, ανεβήκαμε πλαγιές. Συναντήσαμε γελάδια που βόσκανε ευχαριστημένα. Δυο τρεις οικογένειες σε ξέφωτα ψήνανε και μαζεύανε κάστανα. Τα σκυλιά ένα κουβάρι με τα πιτσιρίκια. Ελευθερία, παιχνίδι.

Στρώσαμε στο γρασίδι με τον ήλιο να μας ζεσταίνει. Η μικρή θήλασε στη φύση και μετά ανοίξαμε το δικό μας σακούλι με το φαγητό. Έπειτα μήλο πράσινο. Παίξαμε και τραγουδήσαμε όλα τα χαζά τραγούδια των μεγάλων για μωρά. Και αυτό ξεκαρδιζόταν.



Πρρρρρ… ακούστηκε σε μια στιγμή. Άμεση επέμβαση. αλλαγή πάνας στη φύση. Το είδαμε κι αυτό, είπε η Μαρία. Κι εκείνη τη στιγμή, στα δυο τρία μέτρα έσκασε μύτη μια μαύρη γελάδα. Σκάσαμε στα γέλια.



Στην επιστροφή παγωτό μόκα από το Πανόραμα, επιβεβλημένα. Όταν κάτι πάει στραβά, μπορούμε συχνά να γυρίσουμε το πράμα από την ανάποδη. Συνήθως είναι όλα στο μυαλό...

Ο παρκαδόρος του Μύλου και η παράστασης της Τάνιας Τσανακλίδου

Κράτησα τραπέζι για την παράσταση της Τάνιας Τσανακλίδου στο Club του Μύλου μια βδομάδα πριν. Το πρόγραμμα άρχιζε στις 9.30, βολικό για μας. Η Μαρία θα ταΐζε τη μικρή, η μάνα μου θα παρέμενε φρουρός. Μέχρι τις 12.30 το μωρό δεν θα ζητούσε φαγητό.

9.25. Πήγα να μπω με το αμάξι στο πάρκινγκ - αλάνα για να με κόψει ο τύπος με το φωσφοριζέ μπουφάν. Είναι γεμάτο, δώστε μου τα κλειδιά, μου λέει, και μου βάζει στο χέρι ένα μπρελόκ με τον αριθμό 18. Δεν το ‘χω συνήθειο να αφήνω το αμάξι μου σε παρκαδόρους. Με βρήκε όμως μπόσικο, είχαμε και τους φίλους που περίμεναν. Ένας δεύτερος τύπος βούτηξε τα κλειδιά και τράβηξε το αμάξι 15 μέτρα πιο κάτω, πάνω στο δρόμο. Τράβηξε χειρόφρενο, ξεπάρκαρε ένα άλλο της κακιάς ώρας, όχι ότι έχουμε καμιά αμαξάρα. Και έβαλε στη θέση του το δικό μας.

Είστε από το Μύλο, ε; ρώτησα αστειευόμενος. Ναι, μην φοβάσαι. Τα βάζουμε πάνω στο δρόμο και τα προσέχουμε. Ελπίζω να γυρίσουμε με το αμάξι ψέλλισε η Μαρία καθώς αποχαιρετούσαμε το αυτοκίνητο.

9.30. Σκοτάδι πριν αρχίσει η παράσταση. Το τραπέζι ήταν στον όροφο. Ούτε ένα φως στις σκάλες. Σπρώξιμο, τσαλαπάτημα. Βρήκαμε με αναπτήρα το τραπέζι. Πλάι σε μια κουπαστή, έπρεπε να σκύψεις για να δεις τα πρόσωπα στη σκηνή. Ας είναι…

Έκανα να βγάλω το σακάκι. Η καρέκλα μου δεν κουνιόταν. Σφηνωμένη ανάμεσα σε αυτήν της Μαρίας, και 4 αγνώστων. Σαρδέλες που τρίβουν τις πλάτες τους χωρίς όρεξη. Όταν άνοιξε ο προβολέας, σημάδι ότι η παράσταση ξεκινούσε αποκαλύφτηκε ένας κόσμος παστωμένος. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι αν γινόταν το παραμικρό δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μην αλληλο-τσαλαπατηθούμε. Στο τραπέζι με το Βαγγέλη και την Κατερίνα αστειεύτηκα για τα 35 μου χρόνια και τις γεροπαραξενιές που αρχίζουν να σκάνε μύτη. Η σκέψη είχε περάσει από όλους…

Η Τάνια στη σκηνή άστραφτε με την καλογυαλισμένη της φωνή, τα άλλοτε μελαγχολικά και άλλοτε κεφάτα τραγούδια. Δικά της και μεγάλων συνθετών. Στα χνάρια της παράστασης στην Αθήνα, στο Μετρό.


Γυρόφερνε τη σκηνή με την άνεση και το δικό της προσωπικό αέρα, με το ποτό της στο χέρι και το τσιγάρο στα δάχτυλα. Μαζί της ο ανεπανάληπτος Μανώλης Καραντίνης. Στα χέρια του το μπουζούκι στενάζει και τελικά αφήνεται πλήρως στα προστάγματά του. Ο Γιάννης Παπαζαχαριάκης στην κιθάρα και ο Παναγιώτης Τσεβάς στο νοσταλγικό ακορντεόν και στο τραγούδι.



Όταν βγήκαμε από το Club ήταν η ώρα του αυτοκινήτου. Ο Βαγγέλης είχε προλάβει να το αφήσει στην αλάνα, είχε τα κλειδιά μαζί του. Ακούω τον τύπο με το μπουφάν να λέει σε κάποιον άλλον που του έδινε το μπρελόκ για να παραλάβει το αυτοκίνητό του: «Είναι 5 Ευρώ», για να πάρει την απάντηση, «Αμάν είστε φαρμακείο». Κοιταζόμαστε με το Βαγγέλη, οι γυναίκες μας κάτι μουρμουρίζουν. Ρωτάω τον παρκαδόρο αν υπάρχει χρέωση για το πάρκινγκ. Ναι, μου λέει. Και γιατί δεν έχει κάποια σχετική πινακίδα, γιατί δεν μας το είπατε από την αρχή, ρωτάω. Καμία απάντηση. Ο Βαγγέλης φεύγει με τα κλειδιά στο χέρι. Ρωτάω τον παρκαδόρο πόσο στοιχίζει, όσο θέλετε μου λέει. Τι θα πει όσο θέλουμε, όσο θέλετε. Ρωτάω αν αυτό το γνωρίζουν από το Μύλο, ναι μου απαντά. Ζητάω να μου καθορίσουν το ποσό και να μου δώσουν απόδειξη. Δώστε κάτι μου λέει, εμείς προσέχαμε το αμάξι σας. Πού, στο δρόμο πάνω;

Ο τύπος εκβίαζε φιλοδώρημα. Δεν υπάρχει καμία χρέωση για το πάρκινγκ. Από ό,τι κατάλαβα, πριν γεμίσει η ούτως ή άλλως μικρή αλάνα του Μύλου, κάποια σαΐνια έχουν παρκάρει δικά τους αμάξια στους διπλανούς δρόμους. Μόλις σκάσει πελάτης, αδειάζουν τη θέση και παρκάρουν το αμάξι του, εισπράττοντας 5 ευρώ. Χωρίς προειδοποίηση.

Ίσως να τα έδινα, αν με είχαν ενημερώσει εκ των προτέρων. Ίσως αποφάσιζα να παρκάρω ένα δυο στενά πιο δίπλα. Όπως και να είναι, δεν άφησα το σκηνικό να χαλάσει την όμορφη ανάμνηση από την Τάνια Τσανακλίδου που χάιδεψε τα αυτιά και την ψυχή μου.

28η Οκτώβρη: αντάρτικο στην τηλε-μαστούρα μας

Γαλανόλευκα σημαιάκια στοβιλίζονται στο ρεύμα του αέρα που μπαίνει στο γυμναστήριο. Οι δάφνες αγκάλιαζουν τις λωρίδες χαρτιού με το σκληρό πρόσωπο που προτάσσει τη λόγχη, που φορά αμπέχονο και γράφει "ΖΗΤΩ ΤΟ ΟΧΙ". Στην απέναντι πλευρά 15 πιτσιρίκια με άσπρα μπολουζάκια, μαύρα παντελόνια ή φούστες, με αθλητικά παπούτσια και ζελέ που ξεχειλίζει από το μαλλί. "Κορόιδο Μουσολίνι", τα χέρια της καθηγήτριας της Μουσικής ανεβοκατεβαίνουν, τα χείλη ανοιγοκλείνουν χωρίς φωνή.



Στη γωνιά η σημαιοφόρος, οι παραστάτες. Καμαρώνουν, χαμογελάνε, ντρέπονται. Από κάτω ψιλοφασαρία, χειροκροτήματα , γιουχαρίσματα. Παρατηρήσεις, χαμόγελα. Το τακούνι κτυπάει το πάτωμα. Με το ρυθμό. Σοφία Βέμπω στα αυτιά.

Όπως τότε, στα χρόνια μας. Έτσι και σήμερα. Ο χρόνος τράβηξε χειρόφρενο.

Τι σκέφτονται σήμερα αυτά τα μυαλουδάκια; Τι περνάει μέσα τους; Τι τους περνάμε μέσα τους; Που αρχίζει η φιλοπατρία κι αρχίζει η εθνικοφροσύνη; Κι εκείνο το έπος της Αλβανίας με όλες τις λάσπες και τα κακοτράχαλα βουνά, με την Κορυτσά και την Κλεισούρα να πέφτουν η μια μετά την άλλη στα αυτιά των παιδιών των οικογενειών από την Αλβανία. Τα άκούω να αμύνονται στη γλώσσα τους πλακωμένα από τα βραβεία και αριστεία πρόοδου των απογόνων των ηρώων.

Ο "πανηγυρικός" ξύνει ξεφτισμένα ντουβάρια. Βροχή από κλισεδάκια και συναισθηματισμούς. Φράσεις με κάνουν να ανατριχιάζω. Συγκίνηση διάρκειας κάποιων δευτερολέπτων. Κατάλοιπα; Πραγματικότητα; Το χθες μεγεθυμένο στη φαντασία. Έτσι έμαθα. Κι όσο κι αν διάβασα, όσα κι αν γκρέμισα, όσα κι αν απέκλεισα, εκείνη η φωνή του Κατράκη από το Άξιον Εστί στην "Πορεία προς το Μέτωπο" με συγκλονίζει.

Και το σήμερα; Απόν. Κενό.

Τι να πεις σ΄ αυτά τα παιδιά; Να αγωνίζονται για τι; Αλήθεια, δικαιοσύνη, τιμιότητα, πατρίδα; Για ποια πατρίδα; Για ποιους; Για όσους και όσες αφήνουν τα κόπρανά τους μέσα σε τούρτες; Αηδία, μπουρμπουλήθρες.

Σε 20 μέρες 17 Νοέμβρη. Τότε τι; Άλλο ένα μνημόσυνο;

Θέλω να μπουκάρω με το άρμα της ψυχής και να ρίξω τις πύλες της τηλε-μαστούρας μας. Αντάρτικο; Ναι, αντάρτικο.

Ευτυχώς, ο Θεός βοήθησε...

Εκτροχιασμός τρένου λόγω ανθρώπινου λάθους, σήμερα έξω από τη Θεσσαλονίκη με 18 τραυματίες, ανάμεσά τους κι ένα βρέφος 8 μηνών.

"Άσχημη εικόνα, ο Θεός βοήθησε. Πιστεύω ότι θα μπορούσαν να είναι πιο τραγικά τα γεγονότα", δήλωσε από την πλευρά του ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης, Παναγιώτης Ψωμιάδης.

Σοφά λόγια Παναγιώτη μου, σοφά...

Βρυκόλακες, ναφθαλίνη και δηλητήριο

Το τηλέφωνο κτύπησε κάπως πιο ανήσυχα χθες, βράδυ κατά τις 9.00. Ήταν ο Θανάσης, φίλος από τα παλιά. Θα σου δώσω μια διεύθυνση, πάρε χαρτί και μολύβι. Κράξε... Πάρε και το Ναυτίλο, του είπα.



Μπήκα με τη μία στο www.sartzetakis.gr. Ναι, του Χρήστου Σαρτζετάκη ενός Προέδρου Αθηναϊκής Δημοκρατίας από τα παλιά, βλέπε Σωκράτη εποχή. Μετά από λίγα λεπτά ανάγνωσης μάζευα τα σαγόνια μου, αλλά το blogger αρνείτο πεισματικά μέχρι και σήμερα το μεσημέρι να ανεβάσει το ό,τιδήποτε.

Στο www.sartzetakis.gr θα βρεις αποτυπώματα ενός Προέδρου Δημοκρατίας. Εκείνου για τον οποίο ο Α.Παπανδρέου δήλωσε: "?ποκτ? ? χώρα ?ναν ?ξιολογώτατο ?νθρωπο, ?ναν δημοκράτη ?περκομματικ? γι? Πρόεδρο".

Σχεδίαση και γλώσσα ναφθαλίνη. "ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣI ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ..." και "...ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΟΥ ΣΑΣ". Και βέβαια μανέψατε σωστά η ιστοσελίδα "ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ".

Κι ως εδώ, γούστο και καπέλο του. Αλλά αν μπεις στα ενδότερα θα βρεις το ζουμί. Στους προσανατολισμούς του θα διαβάσεις ένα σωρό από εθνικιστικά και διχαστικά μηνύματα τα οποία μου σήκωσαν την τρίχα κάγκελο.

Κι ενώ καταδικάζονται τα απολυταρχικά καθεστώτα εξηγείται πως ο κόσμος, σαν από παιχνίδι χωρίστηκε στο διάβολοκομμουνιστικό μπλοκ και "το στρατόπεδο των ελεύθερων χωρών του δυτικού κόσμου.

Εις το δεύτερο αυτό ανήκε και η Ελλάς, τόσο από πολιτιστική παράδοσι, που είναι εξ ορισμού ασύμβατη προς κάθε μορφής αυταρχικού καθεστώτος, όσον και από την άποψι των ίδιων των εθνικών συμφερόντων".

Ε; Αλήθεια γιατί ούτε μια αναφορά στον πολύ κύριο Μεταξά, την επταετία των συνταγματαρχών;

Όταν πρόεδρος Δημοκρατίας απαντά σε κάλεσμα και στέλνει επιστολή στην Λέσχην Φίλων των Καταδρομών, «Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΜΠΕΡΕΣ», όταν δηλώσεις του προβάλλονται από τις "Ελληνικές Γραμμές", "μία πατριωτική ηλεκτρονική εφημερίδα, συνέχεια της ομώνυμης εφημερίδας του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ. Βασικοί ιδεολογικοί άξονες των Ελληνικών Γραμμών είναι ο Ελληνικός εθνικισμός, η δημοκρατία, η ελεύθερη οικονομία και η εθνική αλληλεγγύη", τότε χρειάζεται να πούμε περισσότερα;

Μπορείτε να του τα γράψετε κι εσείς στο http://www.sartzetakis.gr/contact.html

Να πιστέψω τον Ρασούλη καλύτερα;

Ξέρω, μας ενδιαφέρει ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση. Ακριβώς, όμως, αυτό φαίνεται να είναι το πρόβλημα.

Διαβάζω για τη διακίνηση παιδικού πορνογραφικού υλικού από ευυπόληπτους πολίτες. Για την ευκολία να ανεβοκατεβαίνεις τα σκαλιά από τον καλογυαλισμένο καθωσπρεπισμό της αστικής μας πολιτείας στα περιττώματα της διαστροφής. Όχι εκείνη την προσωπική. Την άλλη που μεταφράζεται σε φράγκα.

Και κοιτάζω καχύποπτα το φρεσκοξυρισμένο κύριο που κλείνει την πόρτα του απέναντι διαμερίσματος καθώς μου γνέφει καλημέρα.

Στο γραφείο του γυναικολόγου της Μαρίας περιμένω την αγωγή αυτού του μήνα. Τα πτυχία μοστράρονται στον τοίχο, το στυλό είναι βαρύ. Και βλεφαριάζω το καίριο ερώτημα «Οι γυναικολόγοι δεν είναι γιατροί;»

Καληνυχτίζω καχύποπτα με μια γλώσσα που γεύτηκε πικρό καφέ αναίτια. Κοιτάζω την
έξοδο από το γραφείο καθώς ο χώρος με πνίγει.

Ο Γ. μου συζητά για την εδώ και χρόνια καθυστέρηση στην έκδοση άδειας για το χώρο έκθεσης επίπλων που θέλει να φτιάξει σε ιδιόκτητο χώρο. Από την πολεοδομία του κάνουν τις δύσκολες δυο κυρίες με λουστρίνια. Θοδωρή, θα τα δώσω να ησυχάσω, μου λέει. «Στις πιο διεφθαρμένες χώρες της E.E. η Eλλάδα» αναφέρει η ετήσια έρευνα του οργανισμού Διεθνής Διαφάνεια.

Κοιτάζω μέσα μου. Σκοτάδι. Καχυποψία, αγωγές υπουργών κατά δημοσιογράφων με τη γρίπη της ενημέρωσης. Πουλερικά με λουστρίνια ανεβοκατεβάζουν παιδική πορνογραφία.

Να πιστέψω το Ρασούλη που γράφει ότι η ανθρωπότητα θα τελειώσει στο 2012; Βολικό, έτσι;

ΝowΤhatsFuckedUp.com - Όντως μάγκες μου!

Προειδοποίηση: Αν δεν αντέχεις φρικιαστικές εικόνες, μην ακολουθήσεις το σύνδεσμο.

Μπορείς να περάσεις αρκετή ώρα μπροστά σε εικόνες αποτροπιασμού; Ε, δεν θα είναι και κάτι προτότυπο, θα σκεφτείς. Κι όμως, αν οι εικόνες από τις φυλακές του Abu Ghraib σοκάρανε, ό,τι ανεβάζουν φαντάροι των συμμαχικών δυτικών δυνάμεων (sic) στο ΝowΤhatsFuckedUp.com προκαλεί φρίκη.

O Wilson, πρώην αξιωματικός της αστυνομίας στην πολιτεία της Φλώριδα άφησε το δίσκο του server του σε στρατιώτες για να τον φορτώσουν με όλη τη σαπίλα της ανθρώπινης ψυχής. Αποτρόπαιες εικόνες Ιρακινών μελοθάνατων, θηριωδίες στρατιωτών σε κρατούμενους. Η ψηφιακή ευκολία μετατρέπει τα πάντα σε ένα θεάμα κοινό για όλους. Δεν είναι έτσι;

Οι εκπρόσωποι του στρατού των Η.Π.Α. άρχισαν τις γνωστές μπουρμπουλήθρες περί αυθεντικότητας των φωτογραφιών και γνησιότητας των μηνυμάτων. Θα ψάξουν, λένε, τις επόμενες ημέρες στα άχυρα για να βρούνε τους υπεύθυνους ψύλλους.

Από παιχνίδι μετατρέπεται σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης καθώς το Συμβούλιο των Αμερικανοισλαμικών Σχέσεων αναλαμβάνει δράση.

Στις 7 του Οκτώβρη ο Wilson συνελήφθη για διακίνηση πορνογραφικού υλικού. Βολτάροντας στο site διαβάζω για το δικαίωμα του στρατιώτη στην ελεύθερη έκφραση. Καλό μου ακούγεται. Εξάλλου, οι νεκροί ό,τι είχαν να πουν το είπαν. 'Nough said?

Για 15 λεπτά διασημότητας!

Αγάπη μου σε ζήτησαν από τον ραδιοφωνικό σταθμό ***. Εμένα; Ναι. Και τι είπες; Ότι θα είσαι εδώ κατά τις 4. Στις 4 μιλάω με τη γραμματέα του τάδε παραγωγού εκπομπών του *** ραδιοφωνικού σταθμού της Αθήνας. Θέλει να βγω στον αέρα την επόμενη μέρα και να σχολιάσουμε μαζί την καθημερινότητα, να πω δυο τρεις κουβέντες για τα blogs και αυτή είναι η ιστορία.

Δεν λαμβάνουμε το σήμα του σταθμού σας στη Θεσσαλονίκη. Παύση από την άλλη μεριά. Δεν μας πειράζει. ΟΚ, δέχομαι.

Τα 15 λεπτά, κατά τον θείο Andy Warhol, που μου αναλογούν σε αυτή τη ζωή για να γίνω διάσημος τα είχα και με το παραπάνω. Και μάλιστα δις: σε τηλεοπτική εκπομπή του BBC World και σε δήθεν σοφιστικέ πρωινάδικο της ΕΤ3 πριν 5 χρόνια. Οπότε δεν ετίθετο ζήτημα ξερολιγούρας.

Πριν βγω στον αέρα ψάχνω στο δίκτυο. Βρίσκω το site του σταθμού και συντονίζομαι για να τον ακούω μέσω Web. Στον αέρα της εκπομπής με καλημερίζει ο τύπος. Είστε καθηγητής Πληροφορικής σε ποιό ακριβώς Πανεπιστήμιο, ρωτάει.

Είμαι καθηγητής Πληροφορικής στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Ψιλοπαγώνει. Δεν έχει σημασία, ας προχωρήσουμε. Και προχωρήσαμε. Άγνωστο για που, αλλά αυτός ρωτούσε γιατί γράφουμε όσοι γράφουμε. Εγώ απαντούσα για μια νέα μορφή επικοινωνίας και δημοσιογραφίας που συνταράσσει τα παραδοσιακά ΜΜΕ, εκείνος ρωτούσε αν στο Internet υπάρχει πορνό και αν μου την έχουν πέσει κουκουλοφόροι χάκερς με σιδεροπρίονα που μετά τη χακεριά χορεύουν γυμνοί πάνω στον τάφο.

Μετά από το μουσικό διάλειμμα ζήτησα ευγενικά να κλείσουμε την κουβέντα.

Μετά από αυτήν την τράκα μου την έπεσαν δυο δημοσιογράφοι εφημερίδων της Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Έδωσα ό,τι ζήτησαν μέσω e-mail. Στο κάτω κάτω κι αυτοί δικαιούνται τα 15 λεπτά δημοσιότητας σε αυτή τη ζωή. Το αποτέλεσμα θα δείξει...

Πιτσιρίκια: χωρίς πρωινό, αργά ύπνος και πολύ ΤV

Α' Γυμνασίου, πρώτη ώρα. Η μικρή Ιωάννα προσπαθεί να απαντήσει σε μια ερώτησή μου. Αν και σχεδόν δίπλα μου δεν ακούγεται. Πετάω την πλέον κλασική ατάκα. Καλά, δεν έφαγες σήμερα πρωινό; Όχι, μου απαντά. Δεν πρόλαβες; Όχι, δεν τρώω πρωινό, έρχεται η αποστομωτική απάντηση.

Στο εργαστήριο βρίσκονται 12 πιτσιρίκια. Πόσοι τρώτε πρωινό πριν έρθετε στο σχολείο; Σηκώνουν χέρι δύο! Φρικάρω. Κλείνω το βιβλίο και τα κοιτάζω στα αγουροξυπνημένα τους μάτια.

Γιατί δεν τρως πρωινό εσύ, Γιώργο; Όταν ξυπνάω δεν είναι κανείς σπίτι.

Εσύ Μαρία; Δεν πεινάω. Εγώ, κύριε, τρώω στο σχολείο τυρόπιτα. Κι εγώ δεν πεινάω το πρωί. Καλά, οι γονείς σας δεν σας λένε ότι πρέπει να φάτε πρωινό; Μας λένε, αλλά εμείς δεν τρώμε. Μετά φεύγουν βιαστικά για τη δουλειά.

Το πρωινό δίνει την ενέργεια για να δουλέψει όχι μόνο το σώμα, αλλά και το μυαλό. Αραδιάζω γάλα και γιαούρτια, φρούτα και μαρμελάδες, μέλι και βούτυρο. Γελάνε αηδιάζοντας. Τα σιχαίνονται.

Τι θέλετε να φάτε; Τσιπς. Πατατάκια, λουκάνικα.

Τους μιλάω για την παχυσαρκία. Ακούω για τα Body Line και τις εγχειρήσεις. Πού τα ακούσατε αυτά, ρωτάω ο αφελής. Στην τηλεόραση. Πόση ώρα παρακολουθείς τηλεόραση Πετρίκα; 5 ώρες. Τι ώρα κοιμάσαι Άννα; Μετά τις 12.30 τα μεσάνυχτα.

Ξαναφρικάρω. Τους λέω ότι το αργότερο στις 10.30 πρέπει να βρίσκονται στα κρεβάτια τους. Γελάνε. Καγχάζουν. Κύριε, εγώ τελειώνω τα Αγγλικά 10.30. Μετά πεινάω και τρώω. Ύστερα κάθομαι στην τηλεόραση μέχρι τις 12.00.

Επαναλαμβάνω την κουβέντα σε παιδιά της Β' και Γ' Γυμνασίου. Τα ίδια και χειρότερα.

Μπράβο μας. Καλά τα καταφέραμε. Που να κρυφτούμε τώρα;

Αποτυπώματα εκπαιδευτικών στα παιδιά

Στο σπίτι του ξαδέλφου μου, προγραμματιστή υπολογιστών. Η μεγάλη του κόρη, μαθήτρια της Γ' Λυκείου, θέλει να συζητήσουμε για το μάθημα της Τεχνολογικής Κατεύθυνσης "Ανάπτυξη Εφαρμογών σε Προγραμματιστικό Περιβάλλον", με μια λέξη προγραμματισμός. Δεν καταλαβαίνει τίποτα, λέει. Κι ο ξάδελφος δεν προλαβαίνει, πνίγεται. Εξάλλου ποτέ δεν κατάφερε να διδάξει προγραμματισμό στα ίδια του τα παιδιά.

ΟΚ. Τι κάνετε στο σχολείο; Τίποτα, μου απαντά. Δηλαδή; Τίποτα. Μπαίνει στην τάξη, γράφει διαρκώς στον πίνακα, από κάτω γίνεται χαμός, αεροπλανάκια κλπ. Κι αυτός; Ε, αυτός μετά κάθεται στην έδρα και περιμένει να κτυπήσει το κουδούνι.

Ξύνω το κεφάλι μου. Αν δεν ήξερα καλά τη Σοφία απλά θα αποτέλειωνα τον καφέ και θα έφευγα ευγενικά. Ωστόσο πρόκειται για πολύ φιλότιμο και ειλικρινές παιδί.

Καλά ρε παιδάκι μου, δεν σας παραδίδει μάθημα; Παραδίδει, αλλά κανείς δεν κάνει ησυχία. Δεν σας λέει να σωπάσετε; Λέει, αλλά μετά σωπαίνει και κάθεται στην έδρα. Δεν σας μοιράζει φωτοτυπίες, ασκήσεις; Όχι.

Κι αναρωτιέμαι αν αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος διδάσκει σε παιδιά τα οποία θα εξεταστούν πανελλαδικά στο μάθημά του, κοιμάται ήσυχος. Και πέρα από το καθαρά συνειδησιακό ζήτημα, αυτός ο διευθυντής στο σχολείο δεν έχει πάρει πρέφα τι παίζεται; Γιατί αφήνει να συνεχίζεται μια απαράδεκτη κατάσταση;

Διαμαρτυρηθήκατε στο διευθυντή σας; Ναι, αλλά μας είπε ότι πρέπει να κάνουμε ησυχία και μας έδιωξε.

Πριν δυο χρόνια μια πρώτη ξαδέλφη μου αντιμετώπισε το ίδιο πρόβλημα στο δικό της σχολείο. Σε ενός συναδέλφου το σχολείο υπάρχει καθηγήτρια η οποία έχει σοβαρό πρόβλημα κακοσμίας το οποίο προέρχεται από το "χόμπυ" της να μαζεύει σκουπίδια. Η βρώμα στην τάξη της είναι ανυπόφορη. Τα πιτσιρίκια πετάξανε στην ώρα της μπουκαλάκια με φτηνό άρωμα. Και σε αυτήν την περίπτωση ο διευθυντής δεν "μπορεί να κάνει τίποτα".

Γυρνάω το ρολόι προς τα πίσω. Ο μαθηματικός μας στην Γ' Λυκείου, ο λεγόμενος "Κουβάς" ερχόταν πάνω από το θρανίο μας και μάς εκμυστηρευτόταν τρόπους για να μας μετατρέψει σε υγρά. Ειλικρινά.

Στους τόσους πολλούς άξιους συναδέλφους εκπαιδευτικούς τυχαίνουν κάποιες περιπτωσάκλες. Γιατί ωστόσο το σύστημα, δηλαδή εμείς οι υπόλοιποι, γονείς, μαθητές, συνάδελφοι, προϊστάμενοι τους αφήνουμε να αφήνουν το αποτύπωμά τους στα παιδιά μας;

Weblogs: 10 θανάσιμα σχεδιαστικά αμαρτήματα

Πίσω στο 1998 είχα πέσει με τα μούτρα στα γραπτά του Jacob Nielsen. Έγραφα την εργασία για το μεταπτυχιακό μου και ο γκουρού σε θέματα λειτουργικότητας δικτυακών τόπων ήταν ένας έμπιστος οδηγός.

Σήμερα εντοπίζει και σχολιάζει 10 "θανάσιμα" σχεδιαστικά αμαρτήματα στα Weblogs. Διάβασέ τον και δεν θα χάσεις. Μπορείς να εγγραφείς συνδρομητής στο newsletter και να λαμβάνεις νέα. Κατευθείαν από μια γάργαρη πηγή που συνεχίζει να δροσίζει το Web.

Η σωτηρία της ψυχής έρχεται (και) με την πληκτρολόγηση

Πτώση θερμοκρασίας και τα καλοριφέρ παραμένουν στην καλοκαιρινή τους ραστώνη. Οι ιδιοκτήτες τρέμουμε να τα ταΐσουμε φέτος. Καλύτερα να ντύνεσαι για να ζεσταίνεσαι. Μέσα από το παράθυρο οι κορφές των πεύκων λικνίζονται από τον αέρα. Η κοπέλα περπατάει γρήγορα. Τυλίγει το μπράτσο της στη μέση του αγοριού της.

Χύνω ευλαβικά στο ποτήρι δυο δάχτυλα από το κόκκινο κρασί του Βαγγέλη. Οι στάλες του φουσκώνουν τις φλέβες μου, διεγείρουν τους γευστικούς μου κάλυκες. Η μύτη εδώ και δυο βδομάδες σε απεργία διαρκείας. Κρυολόγημα.

Η Τσανακλίδου ταιριάζει με το χαμηλό φως του απογέματος. Με τις λάμπες που ανάβουν νωχελικά στα απέναντι διαμερίσματα. Σκιές περνούν πίσω από τις σιδερωμένες κουρτίνες. Η χοντρή κυρία με το κοντομάνικο ξεδιπλώνει τα χαλιά. Πριν τον Άη-Δημήτρη να' ναι στρωμένο και καθαρό το σπίτι. Να πει στο χειμώνα καλωσόρισες, πότε φεύγεις;

Πέντε - έξι σκόρπια αναγνώσματα από τις εφημερίδες του Σαββατοκύριακου. Κατεβάζω μια γουλιά από το ξινόμαυρο. Το παιδί κοιμάται, η Μαρία στο καθιστικό ξεφυλλίζει ένα περιοδικό. Γλυστράω στο ασπρόμαυρο τυπωμένο κείμενο.Υπογραμμίζω, κυκλώνω, ξύνω τον κρόταφο με την άκρη του μολυβιού. Κόβω όποιο κείμενο θέλω να κρατήσω, πετάω τα υπόλοιπα. Τα λεπτά πέφτουν στο θάνατο με βιάση.

Ξεχωρίζω όσα έγραψε στο φύλο των "ΝΕΩΝ" ο Τάκης Καμπύλης στις "Ενστάσεις" με τη δική του λέξη της εβδομάδας: Παιδική ηλικία.
Κοιτάζω το εγχειρίδιο με τις οδηγίες χρήσης του νέου παιχνιδιού της μικρής μας, δώρο φίλων. Κατεβάζω άλλη μια γουλιά κρασί. Σκέφτομαι την ημέρα που θα γυρίσει το παιδί και θα με ρωτήσει "γιατί πατέρα τα κάνατε τόσο σκατά τα πράγματα". Και απάντηση δεν θα βρίσκω.

Δεν θα 'ταν υπέροχο ό,τι σκεπτόμουν να μπορούσε να αποθηκευτεί σε ένα μέσο; Να μην χρειάζεται να μπω στη βάρβαρη διαδικασία της πληκτρολόγησης; Ό,τι σκέπτομαι να μπαίνει αυτόματα στο blog; Να δημοσιεύται απευθείας. Θα σώσω έτσι πιο γρήγορα την ψυχή μου; Θα προλάβω άραγε;

Σώζομαι με την πληκτρολόγηση. Προς το παρόν.

Αχ, αυτός ο "ηλεχτρικός" υπολογιστής...

Κλείνω αργά, μαλακά πίσω την εξώπορτα του διαμερίσματος. Για να μην τις ξυπνήσω από τα όνειρά τους. Για να παραμείνουν αυτές, το άλλο μισό του ευατού μου, μέσα στα ζεστά σκεπάσματα της νύχτας. Εκεί που οι αγκαλιές περίσσεψαν μέσα στο άγουρο πρωινό του Οκτώβρη. Ας κοιμηθούν τουλάχιστον οι δυο τους.

Εγώ να προλάβω να είμαι στη δουλειά, να πετάξω τα σκουπίδια, να αφήσω στον κάδο του χαρτιού ό,τι δεν θα διάβαζα ούτως ή άλλως και ό,τι σαβούρα άφησαν τα παιδιά με τα διαφημηστικά. Να αφήσω και στον κάδο του γυαλιού δυο άδειες φιάλες από το ξινόμαυρο. "Ενθύμιο" από το κυριακάτικο γεύμα με τους γονείς. Το τηλέφωνο το πήρα; Το πήρα. Έχω εισιτήρια για το λεωφορείο; Έχω. ΟΚ, πάμε.

Στο διάδρομο μυρίζει τσιγαρίλα. Ο από κάτω ανάβει πάντα μόλις βγει από τη δική του εξώπορτα. Έμαθα να ζω και με αυτό. Στην αρχή, θυμάμαι, θύμωνα. Τι να του πεις; Να μαλώσω ακόμη δεν άρχισε η μέρα μου;

Κοιτάζω τον κόσμο μέσα από τα τζάμια των αυτοκινήτων που σούρνονται πάνω στην άσφλατο. Σκυθρωποί σφίγγουν το τιμόνι και αφήνουν το βλέμμα να σεργιανάει. Περπατάω γρήγορα. Όχι γιατί πρέπει να προλάβω κάτι. Για να βλέπω λιγότερους στην άσφαλτο.

Φτάνω στο γραφείο. Τι έδειξε χθες ο Ευαγγελάτος; Α, ναι, τα σούπερμάρκετ. Τσ, τσ τσ ρε παιδάκι μου, ζούγκλα γενήκαμε. Καλέ αυτή δεν είναι η εκπομπή του άλλου, του Μάκη; Τι τα θες; Ζούγκλα, ζούγκλα. Κουνάω το κεφάλι με κατανόηση και απίστευτη βαρεμάρα. Δεν έχω καμία όρεξη να μπω πρωινιάτικα στο τριπάκι. Εδώ και χρόνια η τηλεόραση αυτού του είδους παραμένει στα δικά μου αζήτητα.

Μπαίνω στην αίθουσα και περιμένω τα παιδιά. Να σας πω, κύριε, για τον "ηλεχτρικό" υπολογιστή; Κοιτάζω τα μάτια που αστράφτουν, τα χέρια ζωηρά. Γελάω με την καρδιά μου. Τα πιτσιρίκια τρελαίνονται. Γελάνε.

Γαμώτο, γιατί να μεγαλώνουμε;

Ιώσεις, γάμοι και μέρες ραδιοφώνου

Ο Οκτώβρης φέρνει, μαζί με τις γιορτές στο τέλος του, κύμα από ιώσεις και γάμους.

Οι περισσότεροι γνωστοί και φίλοι, από κοσμόσφαιρα και blog-όσφαιρα είναι κρεβατωμένοι ή σέρνονται μπουκωμένοι με χαρτομάντηλα. Το δικό μου κρατά καλά ακόμη: στο κεφάλι μου επικρατεί ένα στούμπωμα, ζητάω από τους συνομιλητές να επαναλάβουν γιατί τα αυτιά είναι βουλωμένα και όταν φυσάω τη μύτη ζητάω συγνώμη για τα ηχητικά εφέ.

Ωστόσο δεν έμεινα στο κρεβάτι. Αρνούμαι να παραδεχθώ ότι τα τελευταία πέντε χρόνια κάθε Οκτώβρη και Μάη θα με πάρει και θα με σηκώσει. Τι, μεγάλωσα; Εγώ, που άλλοτε δεν ήξερα τι πάει να πει θερμόμετρο; Λίγο τρίψιμο και περισσότερα υγρά, την τσάντα στον ώμο και βουρ. Αλήθεια, έως πότε;

Στα περί γάμων, τώρα. Στις 22 του μήνα "κρεμιέται" κι ο κολλητός από τα γυμνασιακά χρόνια και κουμπάρος μου, ο τελευταίος των Μοϊκανών, όπως τον αποκαλούσαμε στην παρέα. Ο Θωμάς. Το τελευταίο φρούριο έπεσε μαχόμενο με το θηρίο Βούλα και, φυσικά, παρέδωσε τα όπλα προς μιαν ειρηνική συμβίωση.

Με το Θωμά έχουμε διασχίσει θάλασσες και βουνά. Από τότε που στο προαύλιο του σχολείου ήρθε και μου έδωσε σε κασέτα ένα Live των U2 γίναμε κολλητοί. Μαζί οργανώσαμε τα πρώτα πάρτυ που είχαν το κάτι παραπάνω από Cola και Fanta. Το βινύλιο ήταν πάντα επίκαιρο. Καθόλου παράξενο αφού ξημεροβραδιαζόμασταν στο, τότε πολύ ερασιτεχνικό και ποιοτικό, ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης.

Όποτε διαβάζαμε ακούγαμε και μουσική. Ένα βράδυ, κατά τις 11.00, οι αντιστάσεις είχαν καμφθεί καθώς το τότε πειρατικό "Ράδιο Θεσσαλονίκη" έπαιζε μουσική που γουστάραμε. Μαθητές της Β' Λυκείου, αποφασίσαμε να πάρουμε το λεωφορείο και να πάμε από το στούντιο του σταθμού. Ανεβήκαμε στο διαμέρισμα της Δεσπερέ και βρήκαμε τον Λευτέρη και το Στέφανο. Τα παιδιά μας άκουγαν συχνά πυκνά από το τηλέφωνο.

Το βράδυ πέρασε με πολύ μουσική. Θυμάμαι διαλέγαμε βινύλιο από τα ράφια της βιβλιοθήκης του σταθμού και απαντούσαμε στα τηλεφωνήματα των ακροατών. Καραγουστάραμε... Δεν θυμάμαι πώς έφτασε η ώρα 4.00 τα ξημερώματα. Όταν αποφασίσαμε να φύγουμε, διαπιστώσαμε ότι τα χρήματα δεν έφταναν για ταξί. Περπατήσαμε έως το σπίτι και κοιμηθήκαμε για 2 ώρες. Σχολείο, να το κάνει ο Θεός, μετά.

Μια άλλη φορά το "Ράδιο Θεσσαλονίκη" οργάνωσε έναν αγώνα μπάσκετ με το "Πανόραμα '86", το σταθμό που επίσης είχε φανατικούς στην πόλη. Άρπαξα ένα κασετόφωνο με μικρόφωνο και είπα στο Θωμά: "Είμαστε δημοσιογράφοι, πάμε στον αγώνα".

Σε κάθε καλάθι τρέχαμε να πάρουμε δηλώσεις από τον κόσμο. Εννοείται ότι προτιμούσαμε όλες τις θηλυκές υπάρξεις. Το ματσούκι-μικρόφωνο έδινε άλλον αέρα... Σε κάθε time out ηχογραφούσαμε τις δηλώσεις των "παικτών". Θυμάμαι το Λευτέρη, τότε Βενετίου, να ανάβει τσιγάρο σε ένα διάλειμμα.

Την επομένη του αγώνα μας πήραν από το σταθμό. Θα βγάζαμε όλη την κασέτα στον αέρα! Γου-άαα-ου. Τις επόμενες μέρες τα τηλέφωνα στο σπίτι σπάσανε από "πιτσιρίκες" που θέλανε να ακούσουνε τις φωνές τους ξανά από την κασέτα - ντοκουμέντο :) Τι απογείωση φαντασιώσεων... Αρκεί που πλάθαμε ένα σωρό ιστορίες στα βρώμικα εφηβικά μυαλά μας.

Το μόνο που πετύχαμε ήταν να "φορτωθούμε" μια από δαύτες. Δεν ξεκολλούσε με τίποτα και ήθελε να παίζει διαρκώς τάβλι. Στα 16 σου χρόνια αυτό είναι ένας πονοκέφαλος χωρίς προηγούμενο.

Μέρες ραδιοφώνου και χαβαλέ χωρίς καταναγκασμούς. Και αυτοσχεδιασμοί. Και περιπέτεια. Και πολύ πολύ μουσική. Και ψάξιμο. Και διάβασμα. Ωραία χρόνια.

Ο Θωμάς παρέμεινε κολλητός. Έγινε και κουμπάρος στο γάμο μας με τη Μαρία. Η Βούλα, η μέλλουσα γυναίκα του, έδεσε στην παρέα εκπληκτικά. Έκτοτε έχουμε πάει πολλές εκδρομές. Πιο τρελή από όλες εκείνο το ελεύθερο κάμπινγκ στο Κρυαρίτσι.

Χαίρομαι που τα παιδιά αγόρασαν σπίτι. Που στήσανε τα έπιπλά τους. Που γεμίσαν με όνειρα για το αύριο.

Όταν τα συλλογιέμαι στο λεωφορείο, καθώς η πόλη περνά από μπροστά μου, σκέφτομαι πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια από τότε που ως πιτσιρικάδες λιώναμε σόλες σε αυτά τα πεζοδρόμια.

Ωστόσο, δεν θλίβομαι. Το αύριο διαγράφεται μπροστά μας, επίσης, συναρπαστικό.

Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης: Χαβαλές με το στανιό

Αλήθεια, τι ήθελε να πει ο ποιητής με τα προσκοπάκια καθισμένα ανακούρκουδα στη σκηνή του Φεστιβάλ Τραγουδιού; Να 'τανε, λέει, μια προσπάθεια επιστροφής στα χρόνια της αθωότητας; Για ποιούς; Ποιό είναι, εν τέλει, το κοινό αυτής της πανάκριβης, υποτιθέμενης, φιέστας;

Όλες οι προσπάθειες των γνωστότερων τραγουδιστών και τραγουδοποιών να είναι άνετοι έπεσαν στο κενό. Η Τσανακλίδου δεν μπόρεσε να περάσει το πνεύμα της χαλαρότητας και του κεφιού της. Η Γαλάνη φάνηκε να δανείζεται ό,τι απόμεινε από ένα τσαχπίνισμα πολύ περασμένων ετών. Τα αστειάκια Σταρόβα & Μιχαϊλίδη ήταν παραπάνω από προβλέψιμα. Χαβαλές με το στανιό.

Ο Νιόνιος μου προκαλεί πλέον μια ανακατωσούρα στο στομάχι. Επαναλαμβάνεται διαρκώς σε έναν ατέρμονο μετα-μελαγχολικό και δήθεν υπερβατικό ρόλο που αναιρεί το παρελθόν του σε όλες του τις εκφράσεις.

Η Θεσσαλονίκη έχει αλλάξει. Προς τα δεξιά, αριστερά, χειρότερη, καλύτερη. Κανείς από τους χθεσινούς σχεδιαστές δεν έλαβε υπόψη τη δυναμική της πόλης. Όση της έχει απομείνει. Παρέμειναν εγκλωβισμένοι σε μια εικόνα του '60.

Ίσως γιατί ήταν τότε που εγκατέλειψαν την πόλη για την Αθήνα...

Από βαθύς ΚΚΕς σε Πρασινοφρουρός και Νεο-Δεξιός

Τα παρακάτω είναι ελαφρώς έως πολύ πειραγμένα σε σχέση με την πραγματικότητα. Δεν είναι καιροί για να σερνόμαστε δεξιά κι αριστερά με καρφώματα τώρα... Αν με διαβάζεις σχετικά συχνά κι έχεις όρεξη, ψάξε και θα βρεις. Ησύχασε όμως γιατί η ουσία των γεγονότων παραμένει αναλλοίωτη.

Πάμε το λοιπόν; Πάμε...

Ήταν βράδυ Κυριακής του 2000. Ο φίλος Τ. κάλυπτε το πολιτικό ρεπορτάζ στο τάδε κρατικό ΜΜΕ και ήταν από το πρωί στην τσίτα. Βλέπεις, είχαμε εκλογές και τα πράγματα ήταν 50-50 μεταξύ πρασίνων και γαλάζιων. Από το πρωί μπαινόβγαινε στο γραφείο του διευθυντή του με εφημερίδες στο χέρι. Έφερνε ανταποκρίσεις, έπαιρνε οδηγίες για το τι περίπου να γράψει.

Ήταν συνηθισμένος σε ένα μοτίβο εργασίας το οποίο έδινε πρώτες τις ειδήσεις που αφορούσαν την τότε κυβέρνηση. Ακολουθούσαν οι ειδήσεις της αντιπολίτευσης. Με ελάχιστες περικοπές. Χωρίς μαγείρευμα.

Όταν κατά τις 2.00 τα ξημερώματα κατέβηκε για να πάρει οδηγίες, είδε τον ιδρώτα να στάζει από το μέτωπο του διευθυντή του. Οι πράσινοι έφευγαν, οι γαλάζιοι έρχονταν, αυτά ήταν τα νέα από τα fax, από τα exit polls και οι κόρνες κάτω από τον δρόμο έδιναν κι έπαιρναν. Καφές έρρεε στα ποτήρια του προσωπικού και όλοι ήταν νευρικοί.

Σύντομα κυκλοφόρησε η είδηση ότι ο "Μεγάλος" μπορεί να πάθει και κανένα έμφραγμα. Πλησίαζε σε ηλικία συνταξιοδότησης και οι γαλάζιοι θα του ρουφούσαν το αίμα για όσα είχε προσφέρει με την πένα του στους πράσινους. Πρώην ΚΚΕς, από εκείνους τους οποίους ξεκινούν να γράφουν σε επαρχιακές εφημερίδες, με αγώνα κατά της χούντας. Με την μεταπολίτευση είχε αρχίσει να ξεθωριάζει το κόκκινο, έως ότου έμεινε ένα πράσινο το οποίο οι σύντροφοι του παρελθόντος μισούσαν.

Ο Τ. καθώς μπαινόβγαινε στο γραφείο έβλεπε ότι έπρεπε να καλέσει σύντομα το 166. Μαζί με τον "Μεγάλο" θα γίνονταν αλλαγές στο μαγαζί. Μπορεί να χάνανε τη δουλειά τους μερικοί. Κι εκεί που η σειρήνα του ασθενοφόρου ηχούσε ήδη στα αυτιά του, είδε το "Αφεντικό" να αποκτά χρώμα. Γύρισαν στην TV. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ανέκαμπτε διαρκώς. Λεπτό με λεπτό όλα έδειχναν ότι τίποτε δεν θα άλλαζε τον κόσμο γύρω τους.

Ο "Μεγάλος" σήκωσε το ακουστικό και παρήγγειλε πίτσες και μπύρες για όλο το προσωπικό. Στο δρόμο από κάτω οι κόρνες συνέχιζαν. Μόνο που ανέμιζαν πράσινες σημαίες.

Τέσσερα χρόνια μετά, Μάρτιος ήτανε, μου γράφει ο Τ., μπήκε πάλι στο γραφείο του "Μεγάλου". Πήρε ένα CD από τα χέρια του. Είχε όλους τους γαλάζιους υποψήφιους. Κοίταξε με απορία το "Αφεντικό". Να δημοσιοποιήσουνε τα βιογραφικά τους, ήταν η απαίτηση. Και οι άλλοι; Οι άλλοι χάνουνε, αλλά, να, πάρε ένα άλλο CD με το έργο της κυβέρνησης για τους Τσιγγάνους.

Ήταν το ξεκάθαρο μήνυμα ότι ο καιρός είχε αλλάξει. Μαζί του είχε παρασύρει και το boss. Το βράδυ της νίκης των εκλογών δεν ίδρωσε το αυτί κανενός. Κανένα 166 δεν κλήθηκε, ούτε πίτσες παραγγέλθηκαν. Αλήθεια, τι είχε συμβεί;

Στα πηγαδάκια γύρω από την μηχανή του καφέ, όλοι λέγανε στον Τ. ότι, ούτως ή άλλως το boss βγαίνει στη σύνταξη, στα ΟΟ του. Εκείνος κούνησε το κεφάλι και κατέβασε το υπόλοιπο του καφέ. Ο Γ., που ανέκαθεν έβλεπε το ποτήρι μισο-άδειο, σκέφτηκε να αρχίσει να ψάχνει για δουλειά.

Στους επόμενους μήνες έγιναν αλλαγές διευθυντών και δημοσιογράφων στα κρατικά ΜΜΕ. Κι ο Τ. περίμενε να σκάσει η βόμβα του "Αφεντικού". Ο Τ. έπεσε σε μαύρες σκέψεις. Για μια βδομάδα το boss χάθηκε από το γραφείο...

Όταν μετά από μια βδομάδα τού χτύπησε με νόημα την πλάτη κατάλαβε ότι κάτι είχε παιχτεί. Για μια βδομάδα στο μπουρου-μπουρου με γαλάζια πρώην κολλητάρια της δημοσιογραφίας, κόρακας κοράκου μάτι, τα κάνε πλακάκια. Πούλησε γη και ύδωρ, ή, επί το λαϊκότερον, έστησε κώλο.

Όχι μόνο έμεινε στη θέση του, αλλά αποδείχθηκε δεξιότερος των δεξιών. Επέβαλε αυστηρότερα ωράρια και ελέγχους. Διασυνδέθηκε με τις συντηρητικές έως αντιδραστικές δυνάμεις και απέκτησε ερείσματα στους χώρους που άλλοτε μόνο κατουρούσε.

Ο Τ. συνέχιζε να εργάζεται υπό τις οδηγίες του. Πολλές φορές αναρωτιέται αν κάνει καλά... Μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνό του. Απόρησε γιατί δεν τον είχε καλέσει στο γραφείο το boss. Μετά κατάλαβε.

Του ζητούσε να σβήσει κάποια κομμάτια κειμένου από όσα είχε γραψει σχετικά με τον Αλέκο Παναγούλη. Λίγο καιρό αργότερα θα αφαιρούσαν μια παράγραφο από το χρονικό της δικτατορίας του Μεταξά. Και, πρόσφατα, μου γράφει ο Τ. του ζήτησε να αφαιρέσουνε διαφημιστικά του ΠΑ.ΣΟ.Κ. - πληρωμένες, νόμιμες δουλειές - καταχωρίσεις που είχαν κάνει με ανθρώπους του κόμματος.

Ο Τ. μου έστειλε το κείμενο και μου ζήτησε να το αλλάξω. Του έστειλα το τροποποιημένο και συμφώνησε να το "αερίσω". Είναι, λέει, όλο δικό σας...

Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης: ξαναζεσταμένη σούπα του 60

Η προβολή του φετινού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ήταν μοναδική. Θαρρείς ανοίξαν οι πύλες των κρατικών ΜΜΕ και έσπευσαν να χύσουν άπλετη μελάνη, πολύχρωμες εικόνες, κακόγουστες τις περισσότερες φορές. Αλήθεια, θυμάστε την πρώτη διαφήμιση με εκείνα τα ντεμέκ βαλκανικά χάλκινα; Μια βιασμένη εικονική πραγματικότητα...

Να ήτανε, λέει, μια συντονισμένη προσπάθεια προώθησης του έργου στον πολιτισμό σε αυτή τη χώρα; Γιατί, πώς να το κάνουμε, κοτζάμ Υπουργός Πολιτισμού έχει σκίσει καλσόν και καλσόν για το έρμο το υπουργείο και, τον πώς τον είπαμε, α, ναι, πολιτισμό.

Το χθεσινοβραδυνό ήταν μια ξαναζεσταμένη σούπα. Δεν ξέρω αν το όραμα των διοργανωτών έγινε πραγματικότητα και αύριο οι δημοσκοπήσεις φέρουν τον υπουργό Πολιτισμού να είναι καταλληλότερος για Πρωθυπουργός.

Αισθάνθηκα να με παρασύρει μια πολύ μακρινή, χιλιοπαιγμένη και ξένη προς εμένα δεκαετία του 60. Ένας μουσικός αχταρμάς που κανείς δεν καταλάβαινε τι ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει. Ένα απέραντο τουρλουμπούκου κι ένα γλείψιμο στην πόλη από δήθεν μεταμελημένους παρουσιαστές οι οποίοι δήλωναν ότι "είναι διαφορετικά εδώ". Κι από μέσα τους σκέφτονταν ότι καλά που την κάναμε στην Αθήνα όταν μας δόθηκε η ευκαιρία.

Το όλο παραμύθι ελάχιστοι παρακολούθησαν ζωντανά και δεν ξέρω αν θα δοθούν νούμερα τηλεθέασης. Το γήπεδο του ΠΑΟΚ αντιλαλούσε τα χειροκροτήματα, αφού ήταν σχεδόν μισο-γεμάτο ή μισο-άδειο.

Το "Ξένο Ρούχο" το οποίοι ακούγεται, όντως, ευχάριστα από μια συμπαθητική φωνή, θυμίζει ρυθμούς Μάλαμα και μέταλλο Μελίνας Κανά.

Ωστόσο, τι σχέση έχει εκείνο το δεύτερο, η νεο-μπουζοκο-ζεμπεκιά, με τίτλο: "Κομμάτια για Σένα";

Το τρίτο τραγούδι με τίτλο "Χωρίς Εσένα" παρουσίαζε ένα ενδιαφέρον. Ωστόσο εκείνος ο στίχος, ρε παιδάκι μου Ευσταθία, που λέει:

Χωρίς εσένα η ζωή θα είναι
Ζαμπόν δίχως λιπαρά

με χάλασε...

Με διαφορετικό μπρίο, αλλά στο ίδιο, υποθέτω, μήκος κύματος το σχετικό σημείωμα του πιτσιρίκου.

Πανεπιστήμιο Μακεδονίας: Προώθηση της Ευρυζωνικότητας στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας

Πέρασα μαι βόλτα από τα λημέρια του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και με πολύ χαρά βρήκα ανακοίνωση με την οποία προωθείται η ευρυζωνικότητα στην περιφέρειά μας με αφορμή την Infosystem.

Καλό!

Να, διάβασε κι εσύ: "Προώθηση της Ευρυζωνικότητας στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας". Παράλληλα η ομάδα opensource, δηλαδή τα ορεξάτα παιδιά του ΠΑ.ΜΑ. στον ίδιο χώρο παρουσίαζουν τα έργα ανοικτού λογισμικού του Παν/μίου. Δείτε περισσότερα στο http://argo.uom.gr/infosystem/.

Σπεύστε, κι όχι βραδέως. Η Infosystem κλείνει στις 9 του Οκτώβρη.

Airticket.gr - φθηνά και αυθεντικά αεροπορικά εισιτήρια

Στην τελική ευθεία για το ταξίδι μου στο Βερολίνο και μόλις συνέθηκα με το lufthansa.gr για να ψάξω εισιτήριο. Μετά από μια γύρα σε ένα, ομολογουμένως, άψογα σχεδιασμένο και προγραμματισμένo website, βρήκα την πτήση που μου ταίριαζε από Θεσαλονίκη, μέσω Ζυρίχης, για Βερολίνο. Σύνολο 319,73 ευρώ.

Ας κάνω μια βόλτα κι από το airticket.gr σκέφτηκα. Και αποδείχθηκε ότι η ίδια πτήση κόστιζε 100 ευρώ λιγότερο! Την έκλεισα με τη μία. Μετά πρόσεξα ότι στο website του airticket.gr η πτήση εμφανιζόταν ως πτήση της Swiss Air. Άρχισαν να με ζώνουν φίδια, αλλά η Swiss Air έχει καλή φήμη και το πρόσφατο ταξίδι φίλων μου από Κοπεγχάγη προς Θεσσαλονίκη τους άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.

Πίσω στο lufthansa.com για να δω τι παίζεται και διαβάζω ότι από τον Ιούλιο οι δυο εταιρείες έχουν συγχωνευθεί. Ααα... Alles klar!

Συμπερασματικά, αν ψάχνεις φθηνά αεροπορικά εισιστήρια, δοκίμασε πρώτα στο airticket.gr. Είναι μέλος του Lastminute OE και αυτό, μάλλον, ρίχνει τις τιμές.

Αν ξέρεις κάτι άλλο, ρίξε ένα σχόλιο...

Είναι καλό! Είναι Αμερικάνικο! Χμ... made in China!

Θυμάμαι πάντα εκείνη την ατάκα του φίλου του πατέρα μου: "Είναι καλό! Είναι Αμερικάνικο!". Συμπήκνωνε όλη τη μαεστρία του marketing και της πραγματικότητας του εμπορίου στα μεταπολεμικά χρόνια. Μαζί με τα αγγλικά και γερμανικά προϊόντα, τα αμερικάνικα ισοδυναμούσαν αυτόματα και χωρίς κανένα κόπο με την ανώτερη ποιότητα.

Σήμερα ένα DVD της Daewoo στις Η.Π.Α. πωλείται μέσω Internet στα 17.50 δολάρια και η εικόνα που βγάζει είναι κρυστάλινη. Όταν γυρίσεις τη συσκευή από πίσω θα δεις ό,τι βλέπεις πλέον στις περισσότερες ηλεκτρονικές συσκευές: MADE IN CHINA.

OK, όταν εταιρείες κολοσοί, όπως η Cadillac, η Buick και η General Motors φέρουν ανταλλακτικά από την Κίνα, σε ένα DVD θα κολλήσουμε; Όλοι γνωρίζουμε την πλημμύρα στην ευρωπαϊκή αγορά από τα κινέζικα υφάσματα και τις συνέπειες στον κλάδο.

Τώρα στις Η.Π.Α. οι ρυθμοί των εισαγωγών είναι ξέφρενοι. Κρατήσου: Συνολικά και μέσα σε 15 χρόνια οι εισαγωγές από Κίνα αυξήθηκαν κατά 1600%. Στο πρώτο τετράμηνο του 2005 τα κινέζικα βαμβακερά αυξήθηκαν κατα 1500%! Το εμπορικό ισοζύγιο της Κίνας έχει ένα πλεόνασμα 33 δις δολαρίων. Κι όλα αυτά εξαιτίας, κυρίως, των Η.Π.Α.

Μπορεί κάποιοι να φωνάζουν σχετικά με τα κινέζικα, οι οικονομολόγοι όμως αρπάζονται από τη σανίδα σωτηρίας και μας βγάζουν τη γλώσσα: τα κινέζικα έσωσαν δισεκατομύρια ευρώ και δολάρια των καταναλωτών. Και η αλήθεια μπορεί κάποιους να πονάει, αλλά είναι εδώ: Αγοράζεις ένα προϊόν με τη σημαιούλα των Η.Π.Α. γιατί, είπαμε, "είναι αμερικάνικο, άρα είναι καλό", αλλά στην ουσία αγοράζεις κινέζικο.

Οι Η.Π.Α. έβαλαν, από την πίσω πόρτα του σαλούν στο παιχνίδι του παγκόσμιου εμπορίου την Κίνα. Τώρα ο κιτρινιάρης παίκτης έχει τις μάρκες μπροστά του και τα κορίτσια στα πόδια του. Καπνίζει το πούρο καλύτερα από το λιγδιάρη σερίφη. Κι ο τελευταίος cowboy αδειάζει το ουίσκυ του χαϊδεύοντας με το δεξί χέρι το περίστροφο στην τσέπη. Αυτός ο κιτρινιάρης δεν "μοιράζεται τις αξίες του ελεύθερου κόσμου, της δημοκρατίας", αρχίζει να σιγοτραγουδά. Εντάξει, το story έχει ξαναπαιχτεί σε τόσα και τόσα άλλα σαλούν, βλέπε Ιράκ.

Όμως καλύτερα να το βουλώσει. Εξάλλου, από πού αλλού θα βρει να αγοράσει DVD με 17.50 δολάρια;

Κλείνει ο FLASH;

Ένα από τα πλέον αξιόλογα ΜΜΕ, κατά τη γνώμη μου, στην Ελλάδα, ο ραδιοσταθμός FLASH, οδεύει προς ένα τέλος. Μετά από ένα πολυπαθές ταξίδι στον άναρχο πέλαγος της αγοράς ελληνικών ΜΜΕ, με "καπετάνιο" που δεν απέδιδε όσα έπρεπε να αποδίδει στους εργαζόμενους.

Γράφει σχετικά και ο Ναυτίλος στο OPEN. Οι εκπρόσωποι του αόρατου χεριού της αγοράς, στο E-rooster, έχουν, ως συνήθως, διαφορετική άποψη. Διάβασε και από το flash.gr με τίτλο: Τώρα ...πωλείται ο Flash96. και ο flash.gr.

Ναι μεν ένας ραδιοφωνικός σταθμός είναι μια επιχείρηση και σαφώς δεν είναι δυνατό να λειτουργεί αν δεν είναι κερδοφόρα, ωστόσο καλό είναι να ξετυλίγεις το νήμα και να εντοπίζεις τους λόγους για τους οποίους μια διοίκηση δεν πληρώνει τους εργαζόμενούς της, γιατί ο ιδιοκτήτης της δεν εμφανίζεται όταν καλείται να λογοδοτήσει από το αρμόδιο όργανο της Πολιτείας.

Και ύστερα, αυτή η ρημάδα ενημέρωση μπορεί να μετατράπηκε από "αγαθό" σε "προϊόν". Ωστόσο και αυτό έχει τους δικούς του κανόνες "συντήρησης" και "κατανάλωσης". Κι όταν στην εποχή της "ελεύθερης ραδιοφωνίας" δημιουργείς ως Πολιτεία τις συνθήκες για το πασάρισμα ληγμένων στον κόσμο, ε τότε, φέρεις ευθύνες. Κι οφείλεις να επέμβεις.

Ξετύλιξε μόνο σου το κουβάρι και από όσους δουλεύουν στο χώρο των ΜΜΕ, ο οποίος κάθε άλλο παρά λαμπερός και γκλαμουράτος είναι για τη συντριπτική πλειοψηφία. Από το socialforum.gr.

Το άλλο πρόσωπο του αρχηγού της Ν.Δ. (Νέας Διακυβέρνησης)

Συγνώμη ρε παίδες, αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ και να μην το ανεβάσω. Από το http://www.betsis.net/extras/karamanlis/index.html.

Παίξε "μπάλα" ρε Τέο

Είναι λίγες μέρες τώρα που αισθάνομαι το γνωστό φθινοπωρινό κάψιμο στο λαιμό. Μπορεί να φταίει αυτή η απότομη αλλαγή καιρού με τους αέρηδες και τις βροχές των προηγούμενων ημερών. Κι ύστερα εκείνη η φωνή που με καλεί γύρω στις 3 τα ξημερώματα να ανεβάσω τις τέντες "γιατί θα τις σπάσει ο αέρας". Εννοείται ότι βγαίνω στα ανεμοδαρμένα μπαλκόνια με το μποξεράκι και μια φανέλα.

Όταν επιστρέφω ζόμπι στο κρεβάτι μουρμουρίζω "καλό χειμώνα" και σκουπίζω τη μύτη που άρχισε να αδειάζει. Αργά μεν, βασανιστικά δε.

Σήμερα το πρωί, κατά τις 6.30 ο αέρας ήταν παγωμένος. Τ-shirt (κι όχι της-ΕΡΤ) εντός, πουκάμισο και μια λινή μπλούζα. Μετά από 2 ώρες αισθανόμουν σαν παππούς στο Μέτσοβο και άρχισα τις αφαιρέσεις. Το μεσημέρι κυκλοφορώ με το αγαπημένο μου κοντομάνικο. Στο παντελόνι μοστράρει ένα πακέτο χαρτομάντηλα. Ο λαιμός τσούζει και δυσκολεύομαι να καταπιώ.

Στο σπίτι φιλοξενώ ένα PC από τη δουλειά που φτου κακά μουλάρωσε και δεν ξεκινά. F8 και Safe Mode και γ*μ* τα Windows μου, αλλά έλα μου να πείσεις το boss και πολύ περισσότερο τη γραμματέα περί Linux κλπ. Μετά τα 50 κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι δεν μεγάλωσαν με τα πλήκτρα στο πλάι τους γίνονται τεχνοφοβικοί. Θαρρείς η νωθρότητα εξαπλώνεται σα γάγγραινα σε όλο το μυαλό και δεν τους ξεκολλάς τις παλιές τους συνήθειες. Άλλοτε τους καταλαβαίνω, άλλοτε τους σιχτιρίζω.

Format C: - και ξανα-μανά τα Windows.

Μπιιιπ. Τηλέφωνο. Η μάνα μου, φέραμε ψάρια από Χαλκιδική, φρέσκα, από τα δίχτυα του ψαρά. Να 'ρθείτε να φάμε. Τι καϋμός κι αυτό το φαγητό... Αν και, εδώ που τα λέμε, είναι η μόνη τους ευκαιρία να δουν εμάς και τη μικρή. Εγώ λείπω όλη την ημέρα, η Μαρία αλλάζει πάνες και κάνει τα χορευτικά της στην Κατερινούλα. Α, και τα ψάρια είναι ό,τι προτιμώ περισσότερο στο πιάτο μου, ειδικά αν έχουν ψηθεί στα κάρβουνα.

Στο ραδιόφωνο ο Republic μου κρατά συντροφιά. Είμαι συντονισμένος στους 100.3 εδώ και ενάμισυ μήνα τουλάχιστον θέλοντας να συν-ταυτιστώ μαζί με τη μουσική και τους όποιους παραγωγούς του. Είμαι, βλέπεις, από εκείνη τη γενιά που θέλει να έχει το δικό της ραδιόφωνο, τα δικά της ακούσματα. Να ξεχωρίζει κάτι από το σωρό. Άσχετα αν κι αυτό, όπως γνωρίζω, είναι μέρος του σωρού.

Έτσι έχουν τα πράγματα, 3 του Οκτώβρη 2005. Έως τώρα. Άντε ρε Τέο, παίξε μπάλα. Η μέρα είναι ακόμη εδώ...

33ος Αστερίξ: «Και ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι τους»

Ο Ουντερζό, δημιουργός των θρυλικών Γαλατών Αστερίξ και Οβελίξ, δήλωσε: «Εγώ θέλω να γράφω για τα παιδιά. Δυστυχώς αυτά έχουν άλλη άποψη». Κι αυτό γιατί σχετικές στατιστικές παρουσιάζουν μείωση της αναγνωσιμότητας των ιστοριών του από τις μικρότερες ηλικίες των παιδιών.

Φαντάζομαι, αλλά μόνον φαντάζομαι, ότι η πιτστιρικαρία θα ξενυχτήσει ίσως για άλλους λόγους τα μεσάνυχτα της 13ης Οκτώβρη, κι όχι για να περιμένει στα περίπτερα το φρέσκο δημιούργημα του 78χρονου Ουντερζό, με τίτλο: «Και ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι τους».

Στην ιστορία, η οποία διαδραματίζεται για πρώτη φορά φθινόπωρο, οι Γαλάτες δεν ταξιδεύουν, αφού όλα διαδραματίζονται στο περίφημο γαλατικό χωριό. Έρχονται αντιμέτωποι, πέρα από τους Ρωμαίους, με… καιρικά φαινόμενα, και πλάι τους βρίσκονται σύγχρονες μορφές διασημοτήτων οι οποίοι αναφέρονται με αναγραμματισμένα τα ονόματά τους.

Δεν ξέρω αν θα περιμένω έξω από κάποιο περίπτερο εκείνο το βράδυ. Είμαι βέβαιος ωστόσο ότι θα επαναλάβω ηθελημένα μια ιεροτελεστία αλλοτινών χρόνων. Εκείνη που με θέλει να δένω τα κορδόνια των αθλητικών παπουτσιών, να στριμώχνω στην τσέπη του τζιν κέρματα και με ένα σάλτο να βρίσκομαι στο απέναντι περίπτερο ανυπομονώντας να βρεθώ στο δωμάτιο με τον Αστερίξ και τον Οβελίξ στα χέρια μου.

Οι πληροφορίες από τον Χρήστο Μανωλά, στο Βιβλιοδρόμιο των Νέων.

Από τη σχολική ζωή του χθες, στο σήμερα

"Δεν θα φανταζόμουν ποτέ τον εαυτό μου σε τάξη, να διδάσκω, να λέω κάντε ησυχία εσείς εκεί κάτω, ποιος θα μας πει σήμερα μάθημα". Είναι, στο περίπου, τα λόγια αγαπημένης φίλης και συμμαθήτριας όταν συζητήσαμε στο τηλέφωνο για τα καθημερινά.

Εμείς των 35 +/- φορέσαμε τη μπλε ποδιά στο Δημοτικό. Το λευκό γιακά που έδενε γύρω από το λαιμό. Ακόμη θυμάμαι εκείνη την ιδιαίτερη μυρωδιά της, τη διαπίστωση ότι το παιδί μεγάλωσε, θέλει καινούργια ποδιά. Επίσης, για μας η εβδομάδα είχε 6 σχολικές ημέρες. Το Σάββατο ήταν η μέρα που ερχόταν η ανακούφιση.

Μετά ήταν κι ο ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ. Ο οποίος όταν ήταν να μας επισκεφτεί η δασκάλα έβαζε ό,τι φορούσε όταν ήταν να πάμε στην εκκλησία, χτένιζε το μαλλί της από το προηγούμενο βράδυ, ξεσκόνιζε τα κιτάπια της. Το πρωί ρωτούσε για το μάθημα τους καλούς μαθητές. Γενικά ήταν μια μέρα με έναν άγνωστο μέσα στην τάξη που μας έκανε να σταυρώνουμε τα χέρια πάνω στο πράσινο θρανίο, να μην διανοούμαστε να μιλήσουμε με το διπλανό μας, να έχουμε πολλές, αλλά όχι πάρα πολλές κιμωλίες στην άκρη του πίνακα, ο οποίος ήταν, εννοείται πεντακάθαρος.

Το 1981 με τον ερχομό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. η ποδιά καταργήθηκε. Το ίδιο έπαθε το Σάββατο και εκείνη η βαριά σκιά του ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗ.

Στο Γυμνάσιο καθιερώθηκαν οι γιορτές του Πολυτεχνείου. Και θαρρείς άνοιξαν κάποια σακιά με απαγορευμένες μουσικές και τραγούδια, με ποίηση και ζωγραφιές. Ας είναι καλά ο εν ενεργεία φιλόλογός μας Γ.Μ. Έφτιαξε μια μπάντα μουσικής: ντραμς, βιολί, κιθάρες, αρμόνιο, φλάουτο. Και μετά κάλεσε όσους είχαν λαρύγγι για Θεοδωράκη.

Ο μουσικός του σχολείου ανέλαβε τη χορωδία. Από τις συνηθισμένες αγγελικές φωνές, σκάσανε μύτη κάποιες μπάσες αντρικές, ή έτσι νομίζαμε. Και τα εμβατήρια του Θεοδωράκη, τα επαναστατικά μοιρολόγια του Λοΐζου έδιναν και έπαιρναν.

Το ίδιο και με την ποίηση των Ελύτη και Ρίτσου.

Η καθηγήτρια των Καλλιτεχνικών οργάνωσε εργαστήρι στο χώρο του γυμναστηρίου. Μέχρι τις 10 το βράδυ μεθούσαμε από χρώματα. Τεράστια τριαντάφυλλα άνοιγαν τα πέταλά τους, αλυσίδες έσπαγαν μπροστά στα εφηβικά μας μάτια. Μουσικές από την μπάντα και τις πρόβες πιο πέρα. Όργιο δημιουργικότητας πιτσιρικαρίας, φλερτ στο μαλακό υπογάστριο μιας δύσκολης ηλικίας που έβρισκε διέξοδο.

Δεν θέλαμε να φύγουμε από το σχολείο. Πρώτη φορά γονείς μάς τραβούσαν για το σπίτι. Κάτω από τη μασχάλη ο Ρίτσος, στα χείλη το "Ένα το Χελιδόνι".

Βλέπω 20 ζευγάρια μάτια να με κοιτάζουν στα μάτια. Περιμένουν από μένα ό,τι άλλοτε περίμενα εγώ από κάποιους άλλους. Πρέπει να τους μιλήσω για τους εκτυπωτές, τα bits και τα bytes, τον επεξεργαστή.

Διαβάζουμε από το βιβλίο του μαθητή. Τα κείμενα είναι στριφνά, βαρετά. Απευθύνονται σε δυσκοίλιους και σίγουρα όχι σε μαθητές. Χασμουριούνται...

"Τελικά ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του κόσμου;", ρωτάω καθώς φέρνω την καρέκλα μου από την υπερυψωμένη έδρα πλάι στις καρέκλες τους. Στο επίπεδο των ματιών τους τα μάτια μου. Χαμογελώ στα χαμογελαστά πρόσωπα.

Κι είναι εδώ ό,τι πιο φρέσκο: οι τυφώνες Κατρίνα και Ρίτα, ο σεισμός, το τσουνάμι.

"Για ποιο λόγο ο άνθρωπος θέλει να αποθηκεύσει τη γνώση που αποκτά;"
"Για να μπορεί να τη χρησιμοποιήσει στο μέλλον".
"Και ποιος είναι το μέλλον μας;"

Σιωπή.

"Εσείς είστε το μέλλον μας. Ο άνθρωπος αποθήκευε από πάντα τη γνώση που αποκτούσε με σκοπό να τη μεταδώσει στις επόμενες γενιές, σε όσους έρχονται. Για να την πάνε 2-3 βήματα παραπέρα. Να, καλή ώρα όπως εσείς. Και μετά τι θα κάνετε όταν γίνετε γονείς και δάσκαλοι;"
"Θα αποθηκεύσουμε τη καινούργια γνώση. Και θα την πάμε 2-3 βήματα παραπέρα".

Κλείνω το βιβλίο με ικανοποίηση. Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται...

Blogging vs. Dogging

Τι κι αν τριγυρνάς καθημερινά στις blog-ογειτονιές του κόσμου; Τι κι αν αδειάζεις τα εσώψυχά σου πατώντας νυχθημερόν τα πλήκτρα σχολιάζοντας το ένα και το άλλο. Αν το monitor έχει λαμπαδιάσει και μετατραπεί σε πάρτυ μασκέ;

Αν οι εκ των έσω θεωρούμε τα blogs ως επανάσταση προς μια "δημοσιογραφία των πολιτών", οι από έξω δεν έχουν πάρει μυρωδιά. Να, στη Βρετανία, γράφει ο χθεσινός Guardian, όταν κόσμος ρωτήθηκε περί "Blogging" έφεραν το χέρι στο αυτί και φώναξαν, Πώς είπες, παιδάκι μου, Dogging;

Το τελευταίο είναι η καταραμένη συνήθεια ματάκηδων σε πάρκα αλλά και άλλους δημόσιους χώρους να ξεστραβώνονται δωρεάν με τις σεξουαλικές ακροβασίες τρίτων, τέταρτων, πέμπτων, κλπ.

Από τις τελευταίες μόδες στη Βρετανία είναι και το happy slapping. Περπατάς στο Hyde Park αμέριμνη και σκέφτεσαι τα περί αποχώρησης του Blair από το Κόμμα των Εργατικών; Λέμε τώρα... Ε, στα καλά του καθούμενου, σου 'ρχεται μια ξανάστροφη και πριν πάρεις μυρουδιά το ποιος και το τι, έχεις γίνει φίρμα σε video, έχεις σταλεί σε όλα τα κινητά της πιτσιρικαρίας. Από το απέναντι παγκάκι πέντε - έξι φακηδομούρηδες έχουν ξεσκιστεί να γελάνε με τη φάτσα σου.

Ε, το happy slapping είναι γνωστότερο από το IpodCasting στους Βρετανούς. Άλλοι όροι για τους οποίους ρωτήθηκαν οι 1000 Βρετανοί που πήραν μέρος στην έρευνα ήταν:

flashmobbing: στέλνουμε SMS ή/και emails και σκάμε μύτη προσυνεννοημένα σε δημόσιο χώρο και κάνουμε οργανωμένο χαβαλέ, χάπενινγ, ή και παίρνουμε πολιτική θέση.

metrosexual: άρρεν αστικού κέντρου ο οποίος χάνει την αίσθηση του χρόνου καθώς φτιασιδώνεται στον καθρέφτη, παρφουμαρίζεται και μετά φορτώνει την πιστωτική του στα κατά τόπους Hondos.

Αφορμή το άρθρο από τον Guardian με τίτλο: Dogging beats blogging in public imagination.

Για τον, άλλοτε, κολλητό μου: Message in a bottle

Τσιγάρο + ποτό = κουβέντα + γέλιο + εμπιστοσύνη

Κάπως έτσι είχαν στηθεί οι παράμετροι μιας σχέσης. Ξεκίνησε από έναν BIC αναπτήρα που άναψε ένα τσιγάρο μπροστά σε ασπρόμαυρη οθόνη σε εργαστήριο του 5ου ορόφου, σε πανεπιστήμιο της πόλης, κάπου κατά τις 9.30 το βράδυ. Πριν 10 χρόνια.

Ξεδιπλώθηκε αργά. Χωρίς να χαλάσει το τσάκισμα από το καλοσιδερωμένο αντρικό πουκάμισο που ποτιζόταν από τη νικοτίνη. Δυο άντρες στα 25 τους, έτοιμοι να κατακτήσουν τον κόσμο με όπλο δυο πληκτρολόγια και μερικά ζευγάρια επεξεργαστών να τρέχουν παράλληλα στις λεωφόρους της πληροφορίας ανεξαρτήτου χρώματος και οσμής.

Δυο που συναγωνίζονται στις ατάκες, στο καλαμπούρι την ειρωνία το κυνήγι της γυναίκας. Δυο που μέρα με τη μέρα δεν παύουν να φρεσκάρουν το ρεπερτόριο της επικοινωνίας τους με σύμβολα κοινά, κώδικες σε 1 και 0 που δύσκολα άλλος καταλαβαίνει. Κτίζουν ένα μπετόν αρμέ που δύσκολα διαπερνάται.

Ή έτσι νομίζουν.

Όταν από δυο, γίνονται τέσσερις η σούπα αρχίζει να χαλάει. Οι κώδικες, αποκωδικοποιούνται, τα σήματα γίνονται αντιληπτά.

Ε, και; Αναρωτιέμαι. Ωστόσο, τα τείχη έχουν αρχίσει να αλώνονται από τα μέσα.

Όταν ο ένας θα ζήσει μια μοναδική στιγμή της ζωής του, ο άλλος είναι απλά εκεί από υποχρέωση. "Είχαμε κι άλλες υποχρεώσεις", θα πει η δική του όταν τη συναντώ στο δρόμο.

Το σάλιο θα παέι χαμένο, λέω εγώ. Από μέσα μου.

Χαμογελώ. Ξινά, όπως συνήθιζε η δική του.

Πάνε 3 χρόνια που οι μηχανές δεν μεταδίδουν κώδικες. Που τα σύμβολα δεν ισχύουν. Που τα αστεία δεν έχουν ενδιαφέρον. Που βλέπω το φως του εργαστηρίου του 5ου αναμμένο καθώς περνάω από κάτω με το αυτοκίνητο. Κι είμαι σίγουρος ότι το κάπνισμα έχει πλέον απαγορευθεί.

Αλλοτινέ κολλητέ, έχω παιδί. Κλαίει, γελάει. Χαμογελάει. Ξενυχτάμε, αλλά γουστάρω. Είναι η ζωή μας. Είμαστε ευτυχισμένοι. Είμαστε πολύ καλά. Αλήθεια.

Αλλοτινέ κολλητέ, τι κάνεις; Είσαι καλά; Θέλω να ξέρω αν, όταν ξυπνάς το πρωί ανάβεις τσιγάρο και πίνεις καφέ. Αν κοιμάσαι καλά. Αν πίνεις ακόμη Cuba Libre.

Αλλά μάλλον δεν θα μάθω... Ας είσαι καλά κι ευτυχισμένος όπου κι αν βρίσκεσαι, παλιόφιλε.

Βερολίνο - Πεκίνο: ένα κλικ μακριά, άραγε;

Η κατάληξη εκείνου που ανακατεύεται με τα πίτουρα είνα γνωστή σε όλους. Έτσι ετοιμάζομαι για ένα πανευρωπαϊκό συνέδριο στο Βερολίνο το Νοέμβρη με θέμα "ΜΜΕ και Κοινωνική Παρέμβαση". Σκοπός να εξετάσουμε τρόπους παρέμβασης ενεργών πολιτών στη χειραγώγηση των ΜΜΕ σε ένα ευρωπαϊκό μπετόν αρμέ που στήνεται με κανόνες παγκοσμιοποίησης.

Διαβάζω κείμενα και ομιλίες συναδέλφων. Μελετάω ταινίες από πιτσιρίκια σε σχολειά της Ευρώπης τα οποία εφαρμόζουν την Αγωγή στα ΜΜΕ. Και μένω έκπληκτος από την οξυδέρκεια και την αφοπλιστική ειλικρίνεια των παιδιών απέναντι στην κάμερα και τα προβλήματα του κόσμου τους, του κόσμου μας.

Όπως πάντα και με τα πάντα, άλλωστε...

Και ξαφνικά ο γίγαντας της Ανατολής. Τρίζει τα δόντια του ξεδιάντροπα μέσα στο σαλόνι όλου του καλού κόσμου. Τι κι αν σε τρία χρόνια θα φιλοξενεί στη σπηλιά του Ολυμπιακούς Αγώνες; Εξάλλου οι business χρώμα δεν είχαν ποτέ τους. Τώρα θα αποκτήσουν;

"Η μέγιστη ευθύνη των ειδησεογραφικών sites στο Internet είναι να υπηρετούν το Λαό, να υπηρετούν το Σοσιαλισμό, να καθοδηγούν την κοινή γνώμη στην ορθή κατεύθυνση και να στηρίζουν τα συμφέροντα της χώρας της κοινής ωφέλειας".

Ρίγη; Ανασηκώνω το φρύδι. Ανακάλυψα τον τροχό; Μπα... Δεν είναι λόγια του πατερούλη Ιωσήφ Στάλιν.

Είναι οι αστραφτεροί, ολοκαίνουργιοι κανονισμοί των Κινέζων Κομμουνιστών για τα ειδησεογραφικά sites με σκοπό να περιορίσουν την ακτίνα της είδησης και της ελευθερίας της γνώμης που είναι δυνατό να γράψουν χρήστες στο Internet. Κινέζοι εγκέφαλοι στροβιλίζονται σε ένα δαιμονισμένο παγκοσμιοποιημένο μπλέντερ και σακατεύουν έννοιες για τις οποίες άλλοι έχυσαν αίμα.

Ό,τι στάζει και λερώνει, φάτο πάνω από το νεροχύτη. Πρέπει να διάβασα κάτι τέτοιο στα 18 με 19 μου χρόνια από τον Τομ Ρόμπινς. Και οι φιλελεύθερες απόψεις ήταν ανέκαθεν επικίνδυνες. Ειδικά όταν κυκλοφορούν νυχτιάτικα αντί να κοιμούνται ως οφείλουν.

Μηχανές αναζήτησης και πύλες στην Κίνα οφείλουν να πάψουν να δημοσιοποιούν άρθρα και σχόλια αναγνωστών. Άλλο ένα χαστούκι σε ένα λαό που διχάζεται συλλογικά από το ελεύθερο εμπόριο και μια αλλόκοτη μετα-κομμουνιστική παρτιτούρα που όμοια της δεν έχουμε ματαδεί στο παγκόσμιο χωριό μας.

Κλείνω τα μάτια. Σκέφτομαι το συνέδριο στο Βερολίνο. Ανοίγω το αρχείο με όσα έχω να πωπερί ελευθερίας του λόγου και νέες τεχνολογίες στην Ευρώπη. Και πιο πέρα; Να, ένα κλικ μακρυά, κατά Πεκίνο μεριά; Τι υποκρισία, σκέφτομαι.

Και αποφασίζω να κλείσω το κείμενό μου με αυτό το σημείωμα και όσα σχόλια ρίξετε.

Καλώς μας ήρθες Μεγάλε, ρουφιάνε, Αδελφέ!

Είχα καλωσορίσει το Μεγάλο Αδελφό και προσωπικά όταν επέστρεψα από τις καλοκαιρινές μου διακοπές. Όταν είχα βρει ένα γραμματοκιβώτιο σαν τα μαλλιά του τρελού.

Τώρα όμως ύποπτοι είμαστε όλοι οι Ευρωπαίοι. Έτσι καταλαβαίνω όχι μόνο εγώ, αλλά οι περισσότεροι μετά από τη σχετική ανακοίνωση του Ευρωπαίου επιτρόπου Δικαιοσύνης Φράνκο Φρατίνι. Σχετικά θα διαβάσεις στην Καθημερινή.

Τι αλλάζει; Ότι πλέον:

• η παρακολούθηση προηγείται των υποψιών και αφορά το σύνολο του πληθυσμού


• τα δεδομένα θα διατηρούνται για 6 μήνες και θα είναι προσβάσιμα από τους πάντες


• καθολική θα είναι και η επιτήρηση του Internet


• οι τηλεπικοινωνιακές εταιρείες θα μπορούν να πουλήσουν τα στοιχεία για να καλύψουν το κόστος διατήρησης αυτών.

Δηλαδή κερδισμένος είναι, και πάλι, ο ρουφιάνος!

Τώρα και ιερατικά Α.Ε.Ι. - Άντε, βοήθειά μας!

Είχα καιρό να πάρω θέση. Με όσα όμως συμβαίνουν τιργύρω μου, θεωρώ ότι η σιωπή είναι συνενοχή. Κύρια γιατί δεν έχω κατακτήσει κάποια κορυφή όπου τίποτα δεν με αγγίζει, όπου όλα τα ατενίζω με το μπλαζέ ύφος του διανοούμενου.

Λόγω θέσης, το σχετικό κείμενο στο http://openitnow.blogspot.com.

Οι καιροί είναι πονηροί... Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...

Πυρκαγιά στο κτήριο της Χ.Α.Ν.Θ.

Φωτιά εκδηλώθηκε στον 3ο όροφο στο ιστορικό κτήριο της Χ.Α.Ν.Θ. 15 Πυροσβεστικά οχήματα κινούνται αυτή τη στιγμή στην πλατεία. Ώρα 19.10, Θεσσαλονίκη.

Παίδες, ψηφίστε online το ξαδερφάκι στο Αμέρικα!

Όχι ΔΕΝ είναι πολιτικός!

Ο θείος Σταύρος έφτασε στο Νέο Κόσμο τότε που οι Έλληνες άφηναν την Ελλάδα του '50. Οι ιστορίες του πατέρα μου περιγράφουν τα μεγάλα, στα παιδικά του μάτια, κιβώτια από Νέα Υόρκη: καλτσόν, απορρυπαντικά σε σκόνη, σοκολάτες, παντελόνια και παπούτσια τυλιγμένα στους Times της Νέας Υόρκης.

Ήταν φανερό σε όλους της οικογένειας. Το φευγιό από τη σακατεμένη από την κατοχή και τον εμφύλιο Ελλάδα είχε δώσει τη δυνατότητα στην οικογένεια Κίτση να δουλέψει. Τώρα απολάμβανε τα καταναλωτικά αγαθά, μπιχλιμπίδια που στραφτάλιζαν στα μάτια όσων δεν κατάφεραν να φύγουν.

Ο John Kitses (http://www.kitses.com/)είναι ξάδελφος, Ελληνοαμερικανός δεύτερης γενιάς. Όσες φορές βρισκόταν καλοκαίρια στην Ελλάδα, έμενε σπίτι μας. Από αυτόν έμαθα για τους Pink Floyd, τον Bob Dylan. Από αυτόν είδα πρώτη φορά, κάπου στα 7 μου χρόνια παπούτσια Nike και μαζί τρέχαμε στην παραλία όταν έπεφτε το βραδάκι. Όταν απολαμβάναμε τα ψητά κρέατα του πατέρα μου και τον έπιανε λογοδιάρροια, μπουρδούκλωνε τα αμερικάνικα ελληνικά του και γινόταν το "έλα να δεις" από το γέλιο. Μετά έβγαζε το μπάντζο του και έπαιζε αμερικάνικη κάουντρυ.

Πριν πάμε για ύπνο, έβγαζε το μικρό του μαύρο τετράδιο. Σημείωνε ό,τι καινούργιο είχε μάθει. Από μερικές ελληνικές λέξεις, μέχρι κάποια θεία ή ξεχασμένη ξαδέλφη. Κι ύστερα, έπαιρνε τα κραγιόνια του και ζωγράφιζε. Ερωτοτροπούσε με το χαρτί και τα χρώματα, έφτιαχνε απίστευτες φάτσες και τοπία. Μετά με ρωτούσε τι θα νόμιζα ότι παριστάνει αυτό που έβλεπα.

Έκλεινα τα μάτια και ξετύλιγα την αρχή του νήματος. Δεν γνώριζα τίποτα από το τι θα ακολουθούσε την προηγούμενή μου λέξη. Με το χέρι του θα με προέτρεπε να συνεχίσω εκεί που έδειχνα να στερεύω από το ψέμα. Και μετά έπαιρνε τη σκυτάλη και ολοκλήρωνε την ιστορία, βάζοντας την τελευταία πινελιά στο τετράδιο με το σκίτσο.

Όταν ξαναήρθε στην Ελλάδα ο Μπους δεν είχε εισβάλει στο Ιράκ. Ο John φαινόταν θυμωμένος με την πολιτική προπαγάνδα που ξεδιπλωνόταν από τότε στη χώρα του. Σε e-mails μου έγραφε για το φιάσκο του Fox News, την οικονομική πολιτική της κυβέρνησής του, την αντιμετώπιση των θεμάτων της εργασίας. Μετά μου έριχνε τα links για να δω τα σχέδιά του. Πολύχρωμα, ανατρεπτικά, χιουμοριστικά. Σε flash, σε Illustrator. Και έκλεινε το μήνυμα με την ελπίδα το συμβόλαιό του με την εταιρία για την οποία δούλευε να συνεχίσει να ισχύει και τον επόμενο μήνα.

...

Τώρα ο John μου στέλνει μήνυμα να τον ψηφίσω online για ένα διαγωνισμό νεαρών σχεδιαστών στο http://www.studiosmackdown.com/. Εγώ με τη σειρά μου σας ζητώ να δείτε τη δουλειά του και να τον στηρίξετε, γιατί είναι πραγματικά πολύ εμπνευσμένος σχεδιαστής.

Ακολουθεί το μήνυμα:

Hello friends, family, coworkers and people I met in bars...

I (John Kitses) am in a big design competition, and I need your VOTE to win it!

STUDIO SMACKDOWN is sponsored by Adobe and Aquent, the agency I work
for. I and four other designers have been chosen to design a Flash
motion graphics piece each week for the next four weeks. The public
then votes on the best and worst, and each week someone gets
eliminated.

The first week has begun! Please visit:
http://www.studiosmackdown.com/

My sincere apologies for the mass email. I also regret not having
seen many of you in a while. This has been a VERY busy year for me,
resulting in big career events like this one. Yes, I do want to hear
from you, regardless of the vote.

(but vote for me anyway! In the next few weeks I'll release even
better pieces...)

Thank you very much for enduring this crass, commercial, obsequious,
self serving email. You're the best!

Yours,
John

3ο Παγκόσμιο Συνέδριο Ερευνητικής Δημοσιογραφίας

Συνεδρίων συνέχεια και αν είσαι έξυπνος εργοδότης στα ΜΜΕ και διαβάζεις αυτό το post μην διστάσεις. Δείξε γενναιοδωρία προς τους εργαζόμενούς σου και θα ανταμοιφθείς: στείλε τους στο 3ο Παγκόσμιο Συνέδριο Ερευνητικής Δημοσιογραφίας, από 29 Σεπτέμβρη μέχρι 3 Οκτώβρη στο Άμστερνταμ.

Στο συνέδριο θα αναλυθούν περιπτώσεις από την παγκόσμια δημοσιογραφική εμπειρία με παραδείγματα. Μελέτες περιπτώσεων και εργαστήρια με παγκοσμίου φήμης δημοσιογράφους που δεν διστάζουν να μοιραστούν τις γνώσεις και ιδέες τους με συναδέλφους.

Περισσότερα θα βρεις στο http://www.vvoj.org/. Όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα κάποιο όνομα στους ομιλητές από Ελλάδα. Κρίμα...

Συνέδριο για τη "δημοσιογραφία των πολιτών"

Το Ohmynews.com, η μεγαλύτερη πηγή ειδήσεων από πολίτες είναι δημιούργημα του Κορεάτη Oh Yeon Ho. Ιδρύθηκε το 2000 και οι 37.000 συμμετέχοντες στην συγγραφή των άρθρων τού χαρίζουν την παγκόσμια πρωτιά στο είδος του.

Η Ifra, διοργανώνει ένα διήμερο συνάντησης του κόσμου των εκδόσεων και των ΜΜΕ. Την ερχόμενη εβδομάδα, στο Λονδίνο ο Oh Yeon Ho θα μιλήσει για τη δύναμη της "δημοσιογραφίας των πολιτών".

Οι περισσότεροι στην Ελλάδα δεν δείχνουμε να έχουμε καταλάβει, όχι τόσο τις κοσμογονικές αλλαγές, όσο τις μακροπρόσθεσμες συνέπειες του τρόπου μετάδοσης και διαχείρισης της πληροφορίας. Πάρτε για παράδειγμα τις εφημερίδες και τα τηλεοπτικά κανάλια: Η ροή της πληροφορίας είναι μονόπλευρη. Από αυτά σε εμάς. Στήνουν εκπομπές με τα δικά τους κριτήρια, βασισμένοι σε έρευνες αγοράς για τα γούστα μας. Σταδιακά περνούν τις κυρίαρχες ιδεολογίες, καθώς υπνωτισμένοι καταναλώνουμε αλόγιστα το περιεχόμενό τους. Περιθώρια για ανάδραση; Κανένα.

Τι έρχεται να πετάξει στα μούτρα μας η τεχνολογία; Κανείς δεν απαιτείται πλέον να κατέχει την υποδομή για να εκδώσει, δημοσιεύσει και μεταδώσει τις ιδέες και τις σκέψεις του. Αυτό, από μόνο του, αναποδογυρίζει τον κόσμο τοων παραδοσιακών ΜΜΕ, τα οποία απλά "δεν το πιάνουν".

Οι έξυπνοι άνθρωποι έχουν στα χέρια τους μια πρωτοφανή δύναμη. Μετασχηματίζοντας αυτή σε μοχλό παρατήρησης και επικοινωνίας μπορούμε ως χρήστες να έχουμε τον έλεγχο, να απαιτούμε τη διαφάνεια ως τη νέα αξία.

Τέτοια, συναρπαστικά, πράγματα θα συζητήσουν όλοι εκεί στο Συνεδριακό Κέντρο του BBC, από τις 29 έως τις 30 Σεπτέμβρη, στο Λονδίνο. Αν ο δρόμος σου σε πάει κατά εκεί, μην το χάσεις. Μπες...

Blog: Να αλλάξω; Να μην αλλάξω; Ε, ας αλλάξω!

Ως "blog για την εκπαίδευση, τα ΜΜΕ και την πολιτική" περιγράφω το δικό μου blog. Κι είναι αυτό που κάνω αρκετό καιρό τώρα. Αρχικά ήταν ένας "έρωτας" με το πληκρολόγιο που έκαιγε το μυαλό από παλιά και που, επιτέλους, έβρισκε ανταπόκριση.

Δεν με ένοιαζε πόσοι και ποιοι θα διάβαζαν ό,τι έγραφα. Αρκεί που έγραφα. Που μπορούσα να αυτο-γιατρέυομαι. Να σχολιάζω, να γκρινιάζω, να δείχνω σε άλλους ό,τι με προκαλούσε. Αργότερα ήρθε η γοητεία του να μαντεύω την ταυτότητα όχι μόνον όσων σχολίαζαν, αλλά και όσων διάβαζαν αυτά που σκεφτόμουν. Κι ύστερα εκείνος ο διάβολος, ο μετρητής...

Με επισκέφτηκαν μερικά "ξωτικά" και θύμωσα. Έκλεισα τα σχόλια. Μέχρι που ο Argos απόρησε σε δικό του post για ποιό λόγο έχω "κόψει" τα σχόλια. Αποφάσισα να τα ενεργοποιήσω και να δώσω "πλήκτρα" και σε ανώνυμους. Όταν μου την ξαναέπεσε ένα "ξωτικό", απλά διέγραψα το σχόλιο και σφύριξα, δήθεν, αδιάφορα. Πάντως, σφύριξα.

Μετά έπαθα ένα αμόκ υπεργραφίας και εξάρτησης. Δεν μπορούσα να κλείσω μάτι. Ό,τι σκεφτόμουν, έπρεπε να καταγραφεί. Κι ύστερα, πώς διάβολο γράφαμε στην blog-όσφαιρα;

Μέχρι που πρόσφατα άρχισα να ασφυκτιώ από τον αυτοπεριορισμό που επέβαλα: "blog για την εκπαίδευση, τα ΜΜΕ και την πολιτική". Δηλαδή, αν ήθελα να γράψω για κάτι έξω από αυτά δεν θα το τολμούσα; Φυσικά και το έπραξα. Μόνο που κάθε φορά κάτι με τραβούσε εντός των ορίων που είχα θέσει.

Σε κάποια φάση ο Ναυτίλος χώρισε τα κείμενά του. Τρία ή και τέσσερα Blogs με σαφώς διαφορετικό προσανατολισμό. Παρόμοιες κινήσεις και από άλλους και άλλες bloggers. ΟΚ, το προσπάθησα, αλλά δεν μου καθόταν και πάλι καλά.

Όταν ήρθε στον κόσμο η μικρή μας, έστησα το goutas.gr/baby-blog για να συγκεντρώσω τα συγκεκριμένα συναισθήματα, εμπειρίες, απόψεις και γνώσεις. Και δούλεψε.

Τώρα νοιώθω ότι εγκλωβίζομαι από το "blog για την εκπαίδευση, τα ΜΜΕ και την πολιτική". Κύρια γιατί θέλω να μπορώ να γράφω περισσότερο ελεύθερα. Χωρίς αυτοπεριορισμούς. Δεν θα σταματήσω να σχολιάζω πολιτικά. Εξάλλου, όλα είναι πολιτική. Η εκπαίδευση είναι ο "φυσικός" μου χώρος και τα ΜΜΕ έρωτας.

Άρα;

Άρα, αλλάζω τίτλο. Αυτή είναι μια απόφαση. Δεν ξέρω ακόμη ποιος θα είναι ο καινούριος. Επίσης βάφω και ανακαινίζω το blog-ομάγαζο. Καινούρια χρώματα και καθίσματα, μηχανήματα και ψυγεία για δροσιά, θερμάστρες για το χειμώνα. Όσοι πιστοί προσέλθετε. Είστε ευπρόσδεκτοι.

Εν καιρώ οι αλλαγές...

"ASTRO PARTY" Ελληνική Νύχτα των Ερευνητών

Το 2005 έχει ανακηρυχθεί ως το Έτος του Ευρωπαίου Ερευνητή και μία από τις πολλές εκδηλώσεις που διοργανώνονται στα πλαίσια του εορτασμού αυτού είναι η "Λευκή Νύχτα" ή "Νύχτα των Ερευνητών" στις 23 Σεπτεμβρίου 2005, οπότε και θα διοργανωθούν ταυτόχρονα σε όλη την Ευρώπη μία σειρά δράσεων με στόχο να τιμηθεί
ο ρόλος του Ευρωπαίου Ερευνητή.
Η Ελλάδα συμμετέχει στην εκδήλωση αυτή και με το "Astro-PARTY " στους εξωτερικούς χώρους του Κέντρου Διάδοσης Επιστημών & Μουσείου Τεχνολογίας την Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2005, Βράδυ (21.00 - 24.00).

Εκδηλώσεις της Ελληνικής Λευκής Νύχτας :
Παρατήρηση του νυχτερινού ουρανού με τηλεσκόπια.
Μουσική από γνωστούς DJ της πόλης.
Προβολές της νέας ταινίας του Πλανηταρίου "Με Θέα τους Πλανήτες".
Συναντήσεις των επισκεπτών με επιτυχημένους Έλληνες ερευνητές.

Σε περίπτωση που ο καιρός δεν επιτρέψει την παρατήρηση του νυχτερινού ουρανού με τα τηλεσκόπια, θα γίνει αναπαράσταση του έναστρου ουράνιου θόλου, όπως ακριβώς θα ήταν το βράδυ της 23ης Σεπτεμβρίου στον θόλο του Πλανηταρίου.

Το γεγονός θα μεταδοθεί ζωντανά από το Euro News σε παράλληλη μετάδοση με τις 12 Ευρωπαϊκές χώρες που θα γίνουν αντίστοιχες εκδηλώσεις. Η είσοδος και η συμμετοχή σε όλες τις δράσεις είναι δωρεάν.

Στάση ΑΧΕΠΑ: κατευθείαν για το νοσοκομείο

Συγχωρέστε μου αυτή μου την εμμονή με τη Δ.Ε.Θ. αυτές τις μέρες. Φταίει ότι η δουλειά μου είναι στις εγκαταστάσεις της. Άρα καθημερινά μου βγαίνει ο πάτος για να φτάσω μέχρι εκεί και μου ξαναβγαίνει για να φύγω από εκεί.



Η στάση ΑΧΕΠΑ βρίσκεται, όπως θα περίμενε κάποιος, απέναντι από το ομώνυμο νοσοκομείο. Πάνω στην Εγνατία, ακριβώς δίπλα από τη βόρεια είσοδο της Δ.Ε.Θ. Μια ματιά στα πεζοδρόμια γύρω από την είσοδο θα σε πείσει, αν και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια, για τον τριτοκοσμικό χαρακτήρα που βιώνουμε την όλη κατάσταση: Μέσα από τη Δ.Ε.Θ. "άνεση" και βλαχογκλαμουριά, από έξω χέσε μέσα, λέω εγώ.

Έγραφα λοιπόν για τη βόρεια είσοδο της Δ.Ε.Θ η οποία είναι πλημμυρισμένη από μηχανές. Τόσο στο πλακόστρωτο, όσο και στα διπλανά πεζοδρόμια. Αυτά μέχρι και πριν από τη στάση ΑΧΕΠΑ του λεωφορείου. Γιατί μετά αρχίζουν τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω στο πεζοδρόμιο. Χιλιόμετρα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και από τις δυο μεριές των πεζοδρομίων της Εγνατίας. Αυτοκίνητα μέσα στο χώρο στάθμευσης του Α.Π.Θ., παρκαρισμένα αυτοκίνητα στα πεζοδρόμια του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, στις νησίδες της Καυταντζόγλου, στα πεζοδρόμια του Αρχαιολογικού Μουσείου.

Η όποια προσπαάθεια να μετακινηθείς ως πεζός, δεν το συζητώ ως άτομο με κινητικά προβλήματα ή με καρότσι μωρού, είναι ισοδύναμη με extreme sport. Χθες, ένα ζευγάρι με καρότσι κόντεψε μπροστά στα μάτια όσων περιμέναμε λεωφορείο και των πάντα ατάραχων τροχονόμων, να έχει ατύχημα από αυτοκίνητο.

Δεν απορώ γιατί η Τροχαία απλά καταναλώνεται σε χαιρετούρες σε όσους πολιτικάντηδες έρχονται στη Δ.Ε.Θ. προς αύξηση ψήφων. Δεν απορώ γιατί ο Δήμος Θεσαλονίκης δεν αποφασίζει να απαγορέψει την κυκλοφορία των αυτοκινήτων γύρω από τους χώρους της Δ.Ε.Θ. κατά τη διάρκειά της.

Απορώ γιατί ο κόσμος μαζοχίζεται στους χώρους γύρω από τη Δ.Ε.Θ. Ίσως γιατί είναι ο συντομότερος τρόπος για να πας γρήγορα και κατευθείαν στο ΑΧΕΠΑ...

Ληγμένα βιολογικά τρόφιμα σε γουάου σούπερ μάρκετ

Πρόκειται για μια συνήθεια που 3, τουλάχιστον, φορές μου βγήκε σε καλό: κρατάω τις αποδείξεις από ο,τιδήποτε αγοράζουμε. Ρούχα, είδη διατροφής, εξοπλισμός για το σπίτι κλπ. Κάθε χαρτάκι, μικρό ή μεγάλο αποθηκεύεται σε ένα φάκελο.

Όταν το μεσημέρι άνοιξα τη συσκευασία με το μανούρι, κάτι δεν μου πήγε καλά. Δοκίμασα λίγο και μετά έδωσα να δοκιμάσει και η Μαρία. "Είναι χαλασμένο;", ρώτησα.

Ήταν.

Προσπάθησα να διακρίνω την ημερομηνία λήξης. Τα τυπωμένα γράμματα είχαν ξεθωριάσει.

Η ιδέα της να το επιστρέψουμε με βρήκε μια στιγμή που το μόνο που δεν ήθελα ήταν να μπαίνω στο αυτοκίνητο, να οδηγώ κοντα στα 6-7 χιλιόμετρα για το σούπερ ντούπερ σούπερ μάρκετ και να εξηγώ τα αυτονόητα. "Έχουμε την απόδειξη;", ρώτησε ρητορικά.

Η κοπέλα στην υποδοχή βαριόταν χαρακτηριστικά. Μιλούσε με τη συνάδελφό της. Είχε βρει και μια δεύτερη δουλειά. Δευτέρα, Τρίτη Τετάρτη στο σούπερ μάρκετ, Πέμπτη Παρασκευή και Σάββατο στο κατάστημα με τα ρούχα. "Αλλιώς, δεν βγαίνω", ήταν η φράση που έδωσε πάσα στο αίτημά μου.

Της εξήγησα τι συμβαίνει και έφερε το μανούρι κοντά στη μύτη, μόνο και μόνο για να κάνει το καθήκον της απέναντι στη θέση της. "Απόδειξη έχετε;", με ρώτησε. Της έδειξα το χαρτάκι.

Ψέλλισε κάτι περί βιολογικού μανουριού και "πώς συνέβη αυτό;". Μετά κάλεσε έναν αριθμό στον οποίο κανείς δεν απάντησε και μου επέστρεψε βαριεστημένα 3.73 €, ζητώντας μια ξεθυμασμένη συγνώμη.

Ίσως ήταν η ώρα, ίσως εκείνη η ιστορία με τη δεύτερη δουλειά που είχα ακούσει, αλλά δεν ζήτησα να δω κάποιο προϊστάμενό της και να διαμαρτυρυθώ. Αργότερα σκέφτηκα ότι αν αυτή συμπεριφερόταν παρόμοια κάποιος σε δημόσια υπηρεσία θα είχα βγει έξω από τα ρούχα μου και θα είχα αρχίσει τα καντήλια. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα...

Δεν ξέρω αν έκανα καλά που ξαναμπήκα για να ψωνίσω από το σούπερ μάρκετ. Κατευθύνθηκα στο ράφι με τα οικολογικά προϊόντα για να δω τι παίζεται με τις ημερομηνίες λήξης. Στις πρώτες θέσεις στρογγυλοκάθονταν ληγμένα μανούρια. Πιο πίσω όλα ήταν ΟΚ. Κοίταξα στις "οικολογικές μπριζόλες": είχαν λήξει τουλάχιστον εδώ και 4 - 5 ημέρες. Τα λουκάνικα ήταν ΟΚ. Οι φέτες πλησίαζαν επικίνδυνα στην ημερομηνία λήξης.

Άδειασα ό,τι είχα βάλει μέσα στο καλάθι κι υποσχέθηκα α) να μην ξαναπατήσω πόδι στο σούπερ ντούπερ σούπερ μάρκετ και β) να συνεχίσω να κρατώ τις αποδείξεις από ό,τι αγοράζουμε.

Δ.Ε.Θ.: Κι όμως, πετούν αληθινά αερόστατα!

Έγραφα σχετικά με το πόσο θα ταίριαζε να πετούσε πραγματικά ένα αερόστατο στα εγκαίνια της Δ.Ε.Θ., αντί της παρουσίας κα μόνο εκείνου του μίζερου "ομοιόματος" που υπάρχει μόνιμα στην είσοδο της. Κι όντως, μαθαίνω ότι χθες, Τρίτη, όχι 1, αλλά 6 (!) πραγματικά αερόστατα πέταξαν πάνω από τους χώρους της Δ.Ε.Θ.

Τα του Καίσαρα στον Καίσαρα, και τα της Δ.Ε.Θ. στη Δ.Ε.Θ.

Online συνδικαλισμός made in Britain

Στρίμωγμα στη γωνία από την ακρίβεια που πλήττει τους πάντες στην Ευρώπη, σφαλιάρες εργοδοτών, αδυναμία κεντρο-αριστερών και κεντρο-δεξιών κυβερνήσεων να κρατήσουν τα όποια προσχήματα απέναντι στις βουλημικές τάσεις των πολυεθνικών οδηγούν τους εργαζόμενους, κύρια με "άσπρα κολλάρα", να επισκέπτονται πρώτα τις ιστοσελίδες και μετά τα γραφεία των συνδικάτων τους.

Κι εκεί, πέρα από ανταλλαγή επαγγελματικών καρτών και αριθμών τηλεφώνων και e-mails, μπορούν να συζητούν για τη σκατοκατάσταση που ξέφυγε πλέον από την τουαλέτα κι αγγίζει επικίνδυνα τα όρια της... κουζίνας.

Συνέδρια, συναντήσεις με κρασί και μπύρα, posts και SMS, μηνύματα και chats ξεδιπλώνονται από τη μια ως την άλλη άκρη της Ευρώπης. Η φαντασία, ανέκαθεν υλικό που δυναμίτιζε τις αντιδράσεις, είναι παρούσα όσο ποτέ άλλοτε.

Ένας σκύλος θα σου θυμίσει τις ώρες απέναντι στην οθόνη και θα μάθεις γιατί οφείλεις να είσαι μέλος ενός συνδικάτου. Προσφορά του http://worksmart.org.uk/ με αναλύσεις για θέματα και δικαιώματα που αφορούν την εργασία. Ρίξε μια ματιά και στο Trade Unions Congress.

Aυτά στη Βρετανία, αλλά η εξωστρέφεια των συνδικάτων είναι εμφανής: "With member unions representing over six and a half million working people, we campaign for a fair deal at work and for social justice at home and abroad", γράφουν.

Ε ναι, οι δικοί μας δεν είναι κακό να αντιγράψουν ό,τι καλό. Στα site της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ έχουν πολλά ακόμη να προστεθούν. Αλλά, υπάρχει, έστω, η... μαγιά.

«Ο δάσκαλος είναι δυο φορές γονιός»

Στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, ή έστω ένα μέρος της, τα όσα κατορθώνουν τα βλαστάρια όλων μας, σκάνε μύτη συχνά πυκνά στο δίκτυο μέσω σημειωμάτων.

Αγιασμός σήμερα και το άγχος των γονιών κοιτάζει με λαχτάρα πίσω από την αυλόπορτα του σχολείου. Ερωτηματικά πλημμυρίζουν το κεφάλι, αγωνίες κάνουν τα χέρια να ιδρώνουν. Κι όμως η πιτσιρίκα είναι εκεί, μπερδεμένη μαζί με άλλα ζωηρά, λιγότερο φασαριόζικα, ντροπαλά, αυθάδικα και νευρικά, ελληνικής, ρωσικής και αλβανικής καταγωγής πιτσιρίκια.



Με ζελέ επιμελώς σμιλεμένο στο μαλλί. Με καινούργια σάκα. Φορτωμένη με φόβους και ελπίδα, με άγχος για αναγνώριση και προσωπική επιτυχία.

Καθώς ο βασιλικός ανακατεύει τη μυρωδιά του με το λιβάνι, οι σταγόνες που προσγειώνονται στα κεφάλια προκαλούν γέλια. Όπως πάντα, άλλωστε. Ας είναι…

Ακούω τον παπά να διαβάζει σε μια γλώσσα που εκτίμησα μόνον αφού έφυγα από το σχολείο. Κι όταν αφήνει το «βιβλίο» του μιλά απλά:

«Ο δάσκαλος είναι δυο φορές γονιός», λέει.

Κι είναι ό,τι πιο δεσμευτικό έχω ακούσει στα τόσα χρόνια που «δουλεύω» με παιδιά…

Προβάλλοντας τον πολιτισμό του 4Χ4

Έγραφα το πρωί για τους 2 τύπους της γειτονιάς μου οι οποίοι σε μόνιμη βάση και άρα αναερυθρίαστα αμολάνε τα 4Χ4 τους πάνω στη νησίδα - πεζοδρόμιο. Και δεν χωρά αμφιβολία ότι πρόκειται για μια νοοτροπία η οποία εξαπλώνεται όσο δεν υπάρχει αντίδραση.


Κι όχι μόνο αυτό, αλλά οι διοργανωτές της 70ης Δ.Ε.Θ. φροντίζουν να προωθήσουν όσα πρεσβεύει ο πολιτισμός του 4Χ4. Μπροστά στην κεντρική της είσοδο έχουν στηθεί ξύλινες ράμπες και μερικά 4Χ4 αλωνίζουν, βρυχώνται, σκαρφαλώνουν και αφήνονται στα χέρια του κοινού για να τα "τεστάρουν".


Θέαμα, χωρίς άρτο, σε μια πόλη που καπνίζεται από καυσαέριο, στριμωγμένη από λαμαρίνες πάνω σε 4 τροχούς. Η Θεσσαλονίκη κατέχει τα σκήπτρα στον ετήσιο ρυθμό αύξησης αυτοκινήτων στην Ευρώπη. Όπως και εκείνα της κακογουστιάς, της μη διάκρισης του ευτελούς από το ευγενές, του ενεργοβόρου και χοντροκομμένου από το λεπτεπίλεπτο και φιλικό προς τον Άνθρωπο και το Περιβάλλον.

Περαστικά μας!

Οι τύποι με τα 4Χ4 της γειτονιάς μου

Τα βλέπω κάθε πρωί που πηγαίνω στη δουλειά. Είναι βαριά, ράθυμα, κακομούτσουνα, ενίοτε βρώμικα, αυστηρά. Και δεν μπορώ να αποφύγω τις κακές σκέψεις. Όχι για τα ίδια. Αλλά για τους κάτοχους τους. Τα στερεότυπα με πλημμυρίζουν.

Τον πρώτο τον φαντάζομαι να γυρνά αργά από το μπαρ, με το τσιγάρο στο στόμα και να καβαλάει ως άλλος Τζων Γουέιν «το απόλυτο 4Χ4», καθώς το κόκκινο φουλάρι του κολλάει από τον ιδρώτα και την καπνιά. Τινάζει το σχετικά λιγοστό και σχετικά μακρύ μαλλί του με το χέρι, καθώς στρίβει το βαρύ τιμόνι.



Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς το βλέμμα να προσποιηθεί ότι αναζητά μια θέση στάθμευσης στο δρόμο. Εξάλλου αν δεν ήταν μεγάλο το πεζοδρόμιο δεν θα το λέγανε νησίδα. Μπορεί να μην γνωρίζει καν τη λέξη νησίδα. Ίσως έτσι δίνει άλλοθι στην αγορά του: αφού δεν πάει για λιοντάρια στη ζούγκλα, ας τραντάξει τα έντερά του καθώς τα τεράστια λάστιχα του 4Χ4 καβαλάνε λαίμαργα το πεζοδρόμιο.



Ο άλλος είναι τύπος κυριλέ. Δουλεύει σε εταιρεία: «Εισαγωγαί – Εξαγωγαί», κάνει και το ταξιδάκι του μέχρι τη Σόφια, χωρίς τη γυναίκα του, εννοείται. Κατεβαίνει κέντρο με την «τζιπούρα» του, φουλ το κλιματιστικό, έχει και θέση πάρκινγκ στο κέντρο, 130 € το μήνα. Αλλά όταν γυρνά σπίτι, κάπου εκεί που έμενε και η μάνα της γυναίκας του, μεταξύ 7 με 8 το απόγευμα, δεν σκέφτεται παρά μόνο τη μαυρίλα και τη δόση για την «τζιπούρα» του. Καβαλάει το πεζοδρόμιο κι όποιον πάρει ο χάρος.

Εξάλλου, ο τύπος με το φουλάρι απέναντι είναι πιο μάγκας;

UPDATE 1: Στην 70η ΔΕΘ ο "λαός" μπορεί να κάνει όσα test drive θέλει σε 4Χ4 αυτοκίνητα σε μια ράμπα μπροστά στην είσοδο της έκθεσης. Τζιπάρες με κάτι λάστιχα να, μετά συγχωρήσεως, φιγουράρουν πρόστυχα στα μάτια μας. Πώς είναι δυνατό ένας κοινός νους να ξεφύγει;

Μίζερο το αερόστατο (και όχι μόνο) της Δ.Ε.Θ.

Μια από τις αρχές σχεδίασης πάει κάπως έτσι: "Αν θέλεις να το κάνεις να ξεχωρίζει, κάντο ιδιαίτερα ξεχωριστό". Και το αερόστατο μπροστά από τη Δ.Ε.Θ. παραπέμπει σε ψόφιες καταστάσεις, σε τσιγκούνικες χειρονομίες, σε λίγα, φτωχικά και μετρημένα με το ζύγι.

Γιατί, αν θέλεις να γιορτάσεις και να διατυμπανίσεις μια δι-εθνή έκθεση, έναν "γύρο του κόσμου σε 10 ημέρες" με σήμα το αερόστατο, δεν στήνεις μια μινιατούρα, ένα δείγμα από παιδικό αερόστατο στην είσοδο της Δ.Ε.Θ. 10 μέρες πριν. Να το βλέπεις κάθε μέρα κατεβαίνοντας στο κέντρο και να γελάς με το... μέγεθός του (χωρίς παρεξήγηση!).

Περιμένεις το βράδυ των εγκαινίων. Κι εκεί που όλα είναι κάπως, σκάει στον ουρανό ένα τεράστιο, πολύχρωμο, φασαριόζικο, Α Λ Η Θ Ι Ν Ο αερόστατο, με φωτιά και αέρα που το σπρώχνει πάνω, με σχοινιά που τραβιούνται, με σακιά άμμου, με ένα δυο πρόσωπα σύμβολα του πολιτιμού και της τέχνης αυτής της πόλης. Και τα λέιζερ να σκίζουν το μαύρο ουρανό, οι μουσικές να σου ανακατεύουν το στομάχι.

Το ίδιο ισχύει και για τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Οι οποίες είναι καιρός να βρουν πιο ευφάνταστους τρόπους για να προσελκύσουν τον κόσμο στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας τους. Παράλληλες μουσικές συναυλίες, συζητήσεις με νεολαίες μπορούν να δώσουν ένα χρώμα στις γκρίζες για τους περισσότερους διαδηλώσεις.

"Αν θέλεις να το κάνεις να ξεχωρίζει, κάντο ιδιαίτερα ξεχωριστό", αλλά είναι προφανές ότι, και αυτή τη φορά, η 70η Δ.Ε.Θ. δεν θα έχει τίποτα το ιδιαίτερα ξεχωριστό. Τουλάχιστον για όλους εμάς εδώ... Από όποια πλευρά του πεζοδρομίου κι αν βρισκόμαστε το Σάββατο...

Υ.Γ. Δεν είμαι ο μόνος που γκρινιάζει για τη Δ.Ε.Θ. Διάβασε σχετικά: ΔΕΘ, ΔΕΘ! και Μπλιαχ.

Ανακύλωση χαρτιού στο Δήμο Θεσσαλονίκης (χα, χα!)

Ο κάδος ανακύκλωσης χαρτιού έξω από το σχολείο της γειτονιάς ήταν μπουκωμένος μέχρι το λαιμό. Με 2 σακούλες γεμάτες εφημερίδες, περιοδικά και ό,τι άλλο από χαρτί, περπάτησα περίπου 1 χιλιόμετρο μέχρι να βρω τον επόμενο διαθέσιμο κάδο. Ο οποίος είχε το στόμιό του γυρισμένο από την εσωτερική μεριά του πεζοδρομίου, κολλημένο σε τοίχο.

Όχι ότι ποτέ πήρε ο Δήμος Θεσσαλονίκης στα σοβαρά την ανακύκλωση, αλλά όταν πριν δυο χρόνια βρήκα στο γραμματοκιβώτιό μας γραπτό μήνυμα από τον κ. Παπαγεωργόπουλο ταράχτηκα. Θα καλούσαμε, έλεγε, έναν τετραψήφιο αριθμό και θα μας εξηγούσαν πως θα συνεισφέραμε στην ανακύκλωση!

Ε ναι, έβαλα στην άκρη προκαταλήψεις και κάλεσα. Περίμενα και περίμενα. Όταν αποφάσισαν να απαντήσουν με παρέπεμψαν σε ένα 10ψήφιο αριθμό του δήμου. Το προσπέρασα αυτό. Δεν είναι και τζιμάνια στα οργανωτικά, είχε πάει και η ώρα μία…

Η κοπέλα ήταν ευγενική, μου εξήγησε τα μύρια καλά της ανακύκλωσης και της πρωτοβουλίας του Δήμου Θεσσαλονίκης. Αν απαιτείται και λίγη προπαγάνδα για το καλό της ανακύκλωσης, μπορώ να το δεχθώ, σκέφτηκα. Εν ολίγοις χρειαζόταν τα στοιχεία μου τα οποία έδωσα και σε λίγες μέρες, «να, αύριο μεθαύριο», θα ερχόταν, λέει, συνεργείο του δήμου με σακούλες σε διάφορα χρώματα. Στη μια χαρτί, στην άλλη αλουμίνιο, στην άλλη πλαστικό.

Έλα μου... Έκλεισα το τηλέφωνο ανακουφισμένος. Να πήγαιναν τα πράγματα καλά; Να έδειχνε να κουνιέται κάτι; Να έπαυα έστω για λίγο την γκρίνια;

Όταν μετά από μια εβδομάδα κάλεσα τα τηλεφωνικά νούμερα για να δω γιατί δεν φάνηκε συνεργείο του δήμου, έπεσα σε υπαλλήλους που δήλωναν αναρμόδιοι.

Εννοείται ότι ακόμη περιμένουμε τις χρωματιστές σακούλες... Εννοείται ότι τα στοιχεία μας παραμένουν στη διάθεση του Δήμου Θεσσαλονίκης. Και, μάλλον εννοείται, ότι κάπου κατά το Σεπτέμβρη του 2006, λίγο πριν τις δημοτικές εκλογές, τα γραμματοκιβώτια θα ξαναγεμίσουν από χαρτιά με τη διαφήμιση περί ανακύκλωσης.

Όσοι πίστεψαν στο εγχείρημα την πρώτη φορά δεν θα διστάσουν να πετάξουν στο δρόμο με αηδία το διαφημιστικό. Και ίσως όχι μόνο γιατί ο πλησιέστερος κάδος ανακύκλωσης χαρτιού δεν θα είναι κάπου εκεί στη γειτονιά τους…

Κατρίνα: Διδάσκοντας (και) δημοσιογραφία

Αφήνω σκόπιμα ασχολίαστα όσα συμβαίνουν στις πολιτείες του αμερικανικού νότου. Τόσο η ροή της πληροφορίας, όσο και το "βάρος" των εικόνων πλακώνουν κάθε προσπάθειά μου να βάλω σε τάξη τις λέξεις. Να ομολογήσω τα ήδη γνωστά περί κοινωνικών και φυλετικών διακρίσεων, περί αλαζονείας του εκάστοτε δυνατού.

Ωστόσο, στις Η.Π.Α. ορισμένοι διαολεμένα προικισμένοι άνθρωποι βρίσκουν το χειρουργικό θάρρος και ψυχραιμία να μαθαίνουν διαρκώς από τις στριμόκωλες καταστάσεις. Και όσα δεινά σκόρπισε η Κατρίνα σε συνδυασμό με την ανθρώπινη "συνεισφορά" είναι, σαφώς, μια από αυτές...

Το Dart Center συγκεντρώνει ανταποκρίσεις, φωτογραφίες, συμβουλές και οδηγίες από δημοσιογράφους για δημοσιογράφους με στόχο την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων σχετικά με την κάλυψη καταστροφών και σκηνών βίας στο μέλλον. Η ρεαλιστική κάλυψη των γεγονότων, χωρίς την ηθική εκμετάλλευση των θυμάτων της καταστροφής, η πρόσβαση στην πληροφορία, η διαστάυρωση των πηγών, η αναζήτηση εναλλακτικών τρόπων ενημέρωσης σε συνθήκες εκτάκτων αναγκών είναι μερικά από τα βασικά ζητούμενα.

Στο site θα βρεις ονόματα από μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα. Τα άρθρα διαθέτουν το πλεονέκτημα της άμεσης ανταπόκρισης από την πηγή της καταστροφής. Ο υπομονετικός αναγνώστης θα διαπιστώσει την προσπάθεια του ρεπόρτερ να παραμερίσει τα προσωπικά συναισθήματα οργής και λύπης.

Ξεχωρίζω το μήνυμα της ρεπόρτερ Natalie Pompilio, η οποία έχει καλύψει με τη 10χρονη δουλειά της πολλές "κρίσιμες καταστάσεις", ανάμεσά τους και τον πόλεμο στο Ιράκ. Δικαιούται λοιπόν τις όποιες συγκρίσεις και συμπεράσματα ανάμεσα στα όσα είδε στον πόλεμο και όσα βιώνει στον αμερικανικό νότο!

Δεν λείπουν όμως και οι συνεισφορές εξειδικευμένων επιστημόνων, όπως η έρευνα έρευνα του Fran Norris, σχετικά με τις ψυχολογικές συνέπειες τυφώνων και πλημμύρων.

Τέλος, αξίζει να δεις πως το Poynter Institute, ένα από τα πλέον διάσημα αμερικανικά Ινστιτούτα Δημοσιογραφίας (το Δ κεφαλαίο για την περίπτωση), προσφέρει απλόχερα και αριστοτεχνικά την πληροφορία σχετικά με τις συνέπειες του τυφώνα Κατρίνα.

Την επόμενη φορά που θα ακούσεις και δεις διαφήμιση για εγχώριο "εργαστήρι δημοσιογραφίας" με "καθηγητές" επισκέπτες φίρμες, ως επί το πλείστον, του γυαλιού, μην διστάσεις. Φτύσε άφοβα...

Ο μαύρος Σεπτέμβρης του '55

Πρόκειται για το αφιέρωμα της Αγγέλας Φωτοπούλου του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων για τα πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το Σεπτέμβρη του '55.

Ξεκινώντας από την έκρηξη στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, η δημοσιογράφος περνάει στη "νύχτα των κρυστάλλων" από πλευράς Τούρκων με στόχο τον ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης. Επίσης παρατίθενται σχετικά σχόλια από τον τουρκικό και ελληνικό τύπο της εποχής.

Στο ΒΗΜΑ της Κυριακής θα διαβάσεις σχετικό ρεπορτάζ του Αλ. Παπαχελά με τίτλο "Πώς στήθηκε το μεγάλο πογκρόμ του Ελληνισμού - Οι ραδιουργίες των Αγγλων, η ανάμειξη του κυπριακού και οι σκηνές απίστευτης αγριότητας" με αποκαλυπτικά αποσπάσματα από την απόρρητη έκθεση του τότε προξένου της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη Βύρωνα Θεοδωρόπουλου.

Στην ίδια έκδοση θα βρεις και το ρεπορτάζ του Α. Κούρκουλα για τα "Νέα στοιχεία από το προσωπικό αρχείο του στρατηγού Φαχρί Τσοκέρ" από το βιβλίο της ιστορικού Ντιλέκ Γκιουβέν με σημαντικά ντοκουμέντα για τα γεγονότα του 1955 στην Πόλη.

Ηλεκτρονικοί Πίνακες Διδασκαλίας τoυ ΥΠΕΠΘ στην 70ή Δ.Ε.Θ.

Το παρακάτω είναι δελτίο τύπου, όπως το έστειλε το Υπουργείο Παιδείας. Αν βρεθείτε Θεσσαλονίκη αξίζει μια βόλτα από τα λημέρια της ΔΕΘ και το περίπτερο του ΥΠΕΠΘ. Οι πρωτοπόρες ιδέες στο χώρο της εκπαίδευσης είναι πάντα καλοδεχούμενες. Αρκεί να μην ξεχνάμε και τα πλέον απαραίτητα, όπως σύγχρονα σχολειά κτισμένα με στόχο την εξυπηρέτηση των αναγκών των μαθητών.

Ωστόσο, δεν θα μιζεριάσω τώρα με την τρέχουσα κατάσταση στα σχολεία...

-------
"Η παρουσία του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στη φετινή 70ή Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης αποτελεί πρόκληση για απάντηση στην ερώτηση τι συμβαίνει όταν η υψηλή τεχνολογία νέας γενιάς επιδιώκει να συναντήσει κι αν θέλετε να υπηρετήσει την οπτικοποίηση του άυλου της διαχρονίας της πνευματικής δημιουργίας και της διαχρονικής σχέσης Παιδείας - Πολιτισμού, θέμα που επέλεξε να πραγματευθεί το περίπτερο 13 του Υπουργείου της, η Υπουργός κυρία Μαριέττα Γιαννάκου.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα, όταν η διαδρομή στις μορφές του ελληνικού πολιτισμού και η καταγραφή της πορείας της Παιδείας αποτυπώνονται σε σταγόνες ύδατος, που μετατρέπονται σε «οθόνη ύδατος» δύο όψεων ή σε «οθόνη ομίχλης», την οποία μπορεί κανείς να διασχίσει ενώ προβάλλει την εξακτίνωση της ελληνικής γραφής, την καταιγιστική ανατροπή που έφερε στον κόσμο η ελληνική σκέψη, και δράσεις της σύγχρονης ελληνικής Εκπαίδευσης;

Για οποιονδήποτε, αλλά κυρίως για τους μαθητές και γενικότερα τους νέους, θα είναι τουλάχιστον εντυπωσιακή η γνωριμία με την υψηλή τεχνολογία της «Οθόνης ομίχλης (Fog screen)», που ειδικά για το περίπτερο του Υπουργείου Παιδείας μεταφέρθηκε στην Ελλάδα και θα είναι η πρώτη της επίσημη παρουσίαση στη Δ.Ε.Θ., όπως και του σύγχρονου ηλεκτρονικού πίνακα διδασκαλίας («Smart Board»).

Ό,τι πιο σύγχρονο έχει να παρουσιάσει η Τεχνολογία διαλέγεται με τρόπο μοναδικό με ό,τι πιο σπουδαίο δημιούργησε ο ελληνικός κόσμος από τη χαραυγή της ιστορικής του παρουσίας μέχρι, σήμερα. Το ελληνικό Αλφάβητο, γεωμετρικά σχήματα και κείμενα, Λογοτεχνία και σύγχρονα επιστημονικά επιτεύγματα, θεωρήματα και Καλλιτεχνικές δημιουργίες. Το δίλημμα της αντιπαραθετικής σχέσης της Τεχνολογίας με το πνεύμα αίρεται στο περίπτερο του Υπουργείου Παιδείας, όπου η Τεχνοκρατία αποκαλύπτεται και επίσημα δηλώνει ότι εμπνέεται από το πνεύμα και είναι και η ίδια δημιούργημα και τελικά εργαλείο πνευματικό. Γιατί πίσω από τα μικροσκοπικά ηλεκτρονικά της κύτταρα υπάρχει πάντα ο άνθρωπος - δημιουργός που στρέφεται στο παρελθόν για να ονειρευτεί και τελικά να σχεδιάσει και να παράγει καινούριους κόσμους.

Στο περίπτερο του Υπουργείου Παιδείας μπορεί ο επισκέπτης να δει την πρωτοποριακή «Οθόνη Ομίχλης (Fog Screen)», τις «Οθόνες ύδατος (Water Curtains)» και να περπατήσει κάτω από τις κοινώς λεγόμενες «άϋλες οθόνες» διασχίζοντας έναν μεγάλο χώρο, όπου 21 φορείς Παιδείας θα παρουσιάσουν το έργο και να ενημερώσουν έντυπα και ηλεκτρονικά γονείς, εκπαιδευτικούς, φοιτητές και μαθητές για τις αλλαγές που συμβαίνουν στην Εκπαίδευση και να απαντήσουν σε ερωτήματα.

Σε χώρο ειδικά διαμορφωμένο, μπροστά από την Οθόνη Ύδατος / “Water Curtain” θα πραγματοποιούνται εικαστικές και μουσικές δράσεις για τους μαθητές, που και οργανωμένα θα επισκέπτονται το περίπτερο.

Τηλ. επικοινωνίας; 2310 567500 Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας 6946180524 Χατζηνικολάου Καρολίνα
6936628279 Αγραφιώτου Περσεφόνη
6978501970 Πανώρης Θανάσης"

Vacation is Over... an Open Letter from Michael Moore to George W. Bush

Άσχετα με τις όποιες κριτικές για τον τρόπο παρουσίασης των ιδεών του Moore, αξίζει να διαβάσεις την ανοικτή επιστολή του στον πρόεδρο Μπους με αφορμή τα όσα διαδραμτίζονται στις νότιες πολιτείες των Η.Π.Α.

Ωστόσο, οι (νεο;)-φιλελεύθεροι έχουν τον αντίλογό τους στο "Τα ψέματα διαδίδονται με ταχύτητα φωτός".

Διαλέγεις και παίρνεις...

By Michael Moore
Source: Common Dreams

Dear Mr. Bush:

Any idea where all our helicopters are? It's Day 5 of Hurricane Katrina and thousands remain stranded in New Orleans and need to be airlifted. Where on earth could you have misplaced all our military choppers? Do you need help finding them? I once lost my car in a Sears parking lot. Man, was that a drag.

Also, any idea where all our national guard soldiers are? We could really use them right now for the type of thing they signed up to do like helping with national disasters. How come they weren't there to begin with?

Last Thursday I was in south Florida and sat outside while the eye of Hurricane Katrina passed over my head. It was only a Category 1 then but it was pretty nasty. Eleven people died and, as of today, there were still homes without power. That night the weatherman said this storm was on its way to New Orleans. That was Thursday! Did anybody tell you? I know you didn't want to interrupt your vacation and I know how you don't like to get bad news. Plus, you had fundraisers to go to and mothers of dead soldiers to ignore and smear. You sure showed her!

I especially like how, the day after the hurricane, instead of flying to Louisiana, you flew to San Diego to party with your business peeps. Don't let people criticize you for this -- after all, the hurricane was over and what the heck could you do, put your finger in the dike?

And don't listen to those who, in the coming days, will reveal how you specifically reduced the Army Corps of Engineers' budget for New Orleans this summer for the third year in a row. You just tell them that even if you hadn't cut the money to fix those levees, there weren't going to be any Army engineers to fix them anyway because you had a much more important construction job for them -- BUILDING DEMOCRACY IN IRAQ!

On Day 3, when you finally left your vacation home, I have to say I was moved by how you had your Air Force One pilot descend from the clouds as you flew over New Orleans so you could catch a quick look of the disaster. Hey, I know you couldn't stop and grab a bullhorn and stand on some rubble and act like a commander in chief. Been there done that.

There will be those who will try to politicize this tragedy and try to use it against you. Just have your people keep pointing that out. Respond to nothing. Even those pesky scientists who predicted this would happen because the water in the Gulf of Mexico is getting hotter and hotter making a storm like this inevitable. Ignore them and all their global warming Chicken Littles. There is nothing unusual about a hurricane that was so wide it would be like having one F-4 tornado that stretched from New York to Cleveland.

No, Mr. Bush, you just stay the course. It's not your fault that 30 percent of New Orleans lives in poverty or that tens of thousands had no transportation to get out of town. C'mon, they're black! I mean, it's not like this happened to Kennebunkport. Can you imagine leaving white people on their roofs for five days? Don't make me laugh! Race has nothing -- NOTHING -- to do with this!

You hang in there, Mr. Bush. Just try to find a few of our Army helicopters and send them there. Pretend the people of New Orleans and the Gulf Coast are near Tikrit.

Yours,

Michael Moore
MMFlint@aol.com
www.MichaelMoore.com

P.S. That annoying mother, Cindy Sheehan, is no longer at your ranch. She and dozens of other relatives of the Iraqi War dead are now driving across the country, stopping in many cities along the way. Maybe you can catch up with them before they get to DC on September 21st.